Curious' Dummy

Schrijfsel 12: Laten we de bloemetjes buiten zetten

Dit verhaal is geschreven naar aanleiding van de schrijfuitdaging van AmbassadorsNL
De uitdaging was om een verhaal te schrijven die begint en eindigt met dezelfde zin. Hier is mijn creatie.

~

''Laten we de bloemetjes buiten zetten,'' snikte ze.

Dikke tranen rolden onophoudelijk over haar rode, droge wangen. Ze poogde de eikenhouten kist voor haar ogen scherp te stellen, maar dankzij het vocht in haar ogen bleef dit mislukken.

''Papa hield wel van de bloemetjes buiten zetten.'' Haar oudste zoon snoof zijn neus. Hij drukte zijn kleine lichaam dichter tegen de hare aan.

De omhelzing waar ze met haar kinderen in zat verwarmde haar hart, al deed hun onophoudelijke snikken haar hart ook extra doen breken. De mouwen van haar zwarte jurk waren doordrenkt door hun snottebellen en tranen.

Met trillende hand pakte ze de pot met witte bloemen van de kist. Ze had deze speciaal voor dit moment uitgekozen zodat ze de pot samen met de kinderen kon planten nadat hun vader volledig weg was.

De eikenhouten kist rolde geruisloos naar achteren. Het geluid van een dwarsfluit klonk op de achtergrond. Hij had dit nummer speciaal voor dit moment nog uitgekozen.

Ze voelde hoe haar dochter met haar kleine handjes haar jurk steviger vastpakte. Hun ogen volgden de kist, tot de langzaam dicht schuivende muur hen compleet van elkaar scheidde.

Enige tijd bleven ze met zijn drieën staan, hun tranen rolden door tot hun ogen branden. De sfeer in de ruimte grimmig en triest.

~

Enkele dagen later was het as van hun overleden dierbare eindelijk in huis. De witte plant hadden ze inmiddels in de grond gezet en om het ritueel dat ze samen met hem opgezet voor de kinderen af te maken, mochten zij nu zijn as uitstrooien over de plant zodat de laatste restjes van zijn leven nieuw leven konden doen groeien.

''Papa was altijd in de tuin,'' giechelde haar dochter, haar onschuld en naïviteit was weer iets meer terug nu ze niet meer in de grimmige sfeer zat die rond de uitvaart hing.

Ze glimlachte zwakjes als reactie op haar kind.

Het jonge meisje greep met haar hand in de pot en haalde een deel van het as eruit.

''Je kan het niet in één keer er overheen gooien,'' legde haar zoon aan zijn zusje uit. ''We moeten voorzichtig zijn. Net als papa altijd deed. Anders wordt de plant verdrietig.''

Ze knikte en liet een deel van de as in zijn uitgestoken handen vallen.

Aan weerszijden van de mooie witte plant dwarrelden ze de stof uit en duwden ze het daarna extra in de grond.

''Nu kan hij extra groeien en wordt hij net zo sterk als papa was.''

Rustig keek ze naar haar jonge kinderen, een vermoeide zucht ontsnapte haar lippen en de tranen liepen alweer langs haar wangen. Ze moest sterk blijven voor haar kinderen, samen zouden ze dit verlies een plekje geven.

~

Dagen, maanden, jaren verstreken. De plant werd groter, sterker en zo ook de kinderen. Ze groeiden op tot sterke jongvolwassenen, met een gezonde eigen wil, gebreken zo her en der en ze bewandelden een pad die niet altijd zonder slag of stoot verliep.

Het huis vulde zich door de jaren met nieuwe geluiden. Waar eerst een akelige stilte had geheerst, klonk op een gegeven moment het enthousiaste gekibbel van een groepje kinderen die langs kwamen, gevolgd door feesten tijdens hun puberale periode.

Haar zoon had ervoor gekozen dat hij in de voetsporen van zijn vader wilde treden. Hij was een bloemenwinkel gestart in een stad verderop en was daar de liefde van zijn leven tegengekomen.

Haar dochter had net als haar meerdere vriendjes verslonden en was momenteel op het punt om te bevallen van haar vriend waar ze al een tijdje mee samenwoonde.

Dit maakte dat zij alleen in het huis achterbleef, maar dat maakte haar niet uit, want ze wist dat de band tussen haar en haar kinderen niet verbroken kon worden.

Nerveus staarde de inmiddels grijs geworden moeder naar buiten. De foto van haar overleden man stond in de vensterbank van het raam. Zijn blik stond vriendelijk, alsof hij nog steeds over haar waakte, haar bemoedigde.

''Ze zijn al zo oud geworden,'' zei ze met een glimlach tegen hem. Een telefoon lag in de palm van haar hand.

Het scherm sprong aan en de profielfoto van haar dochters whatsapp kwam tevoorschijn.

Ietwat onhandig veegde ze over het scherm in de hoop daarmee op te kunnen nemen.

''Het is een meisje. Kijk eens hoe gezond ze is.''

Ze zag het vermoeide gezicht van haar dochter, volledig rood aangelopen door de zware bevalling en daarna het gezicht van haar kleindochter. Het baby'tje lag rustig op haar dochters borstkas. Het jonge meisje was zo mooi, ze lag er zo vreedzaam bij.

Tranen schoten in haar ogen. Niet van verdriet, maar van ontroering.

''Laten we de bloemetjes buiten zetten,'' snikte ze.