Curious' Dummy

Disney schrijfsel 2.2: Tarzan's camp

Hier is het tweede verhaaltje voor de schrijfwedstrijd van ddevonnel. In dit verhaaltje ontmoeten we Tarzan. Gekke dingen gebeuren er in Neverland en steeds meer vragen ontstaan er voor onze held. Enjoy~

Woorden: 880 (iets over het maximum, oops)

~

'Wat is dit nou weer?' De stem van Chief Powhatan bulderde door de tipi heen toen zijn dochter en Simba de plek hadden betreed. Met een frons keek hij de twee aan.

'Vader, er is iets mis in Neverland,' begon Pocahontas. Ze knielde voor hem neer en kreeg een verwachtingsvolle blik op haar gezicht. 'We hoopten dat we met jouw wijsheid erachter konden komen wat er gaande is.'

'We?' Chief Powhatan richtte zijn blik op Simba en keek hem strak aan. 'Geen denken aan! Mijn kleine dochter laat ik niet verzeild raken in andermans problemen. Ik weet niet wat jij uitgespookt het Simba, maar ik weet wel dat ik wil dat je deze tipi verlaat en wel zo snel mogelijk!'

Deze reactie hadden Simba en Pocahontas niet verwacht. Van schrik deed Simba dan ook een stap achteruit. Pocahontas daarentegen herpakte zich snel.

'Maar vader-' begon Pocahontas.

'Nee! Geen denken aan!' De chief stond op uit zijn stoel en pakte zijn dochter bij zijn arm, waarna hij haar voor een enkele seconden streng aan keek en daarna zijn blik richtte op Simba. 'Vertrek, nu!'

Het leeuwtje wist niet hoe snel hij weg moest komen uit de tipi. Hij rende zo hard als hij kon en hoorde de twee nog achter hem ruziën. Echter kon dat hem niet zo veel schelen. Het enige waar hij mee zat, was dat hij er weer alleen voor stond en geen idee had van wat hem nu te doen stond.

Tijdens het rennen probeerde Simba dan ook voor hemzelf alles op een rijtje te krijgen. Zijn vader, de chaos in Neverland, wat zou er aan de hand kunnen zijn? Verder dan dit kwam hij helaas niet. Vooral niet omdat zijn maag als een gek begon te rommelen. Hoe lang had hij al wel niet gegeten?

Hij vertraagde zijn pas om de omgeving waar hij nu was eens goed in zich op te nemen. De omgeving zag er anders uit dan de omgeving waar hij zo rap uit weggerend was. Ditmaal bevond hij zich niet meer in een bos, maar in een jungle. Hoe kon dit nou weer?

Tijd om goed na te denken over deze vraag had Simba niet. Voor hem rende namelijk ineens een meisje langs die duidelijk ergens voor op de vlucht was. Haar donkerbruine haren wapperden in de wind en haar lichaam was vrijwel niet bedekt, op een paar lapjes stof op bepaalde plekken na dan.

Enkele seconden later raasde er nog iets voor Simba langs. Een groot zwartharig wezen met lompe poten en een gejaagde ademhaling. 'Tarzan!' kwam er grommend uit zijn mond. 'Ik had nog zo gezegd dat je je mensen vrienden niet in ons gebied mocht laten!'

Tarzan? Die naam kwam Simba bekend voor en voor hij het wist rende hij achter de twee aan. Als die agressieve Gorilla uit Tarzan inderdaad achter dat meisje aanzat, moest hij iets doen voordat het te laat was.

De adrenaline gierde door Simba's lichaam, waardoor hij in een klap de trek die hij zojuist nog gevoeld had, was vergeten. Met zijn korte pootjes probeerde hij het meisje en de Gorilla in te halen.

Net op tijd wist hij tussen de gorilla en het meisje te springen en liet zijn krachtige brul horen, waardoor de twee omstanders verstijfden van angst. Het kleine leeuwtje stond voor het eerst trots en krachtig op zijn vier poten.

De grote Gorilla herpakte zich echter snel en gromde terug naar Simba. Hij hief zijn poot omhoog en bereidde zich voor om Simba een fikse klap uit te delen.

'Kerchak, stop!'

Het meisje dat eerst op de vlucht was geweest voor de grote Gorilla, stond nu tussen Simba en de Gorilla in en praatte op een Gorilla manier tegen hem. Ze had haar armen gespreid en stond stevig. De Gorilla keek haar op zijn beurt geschrokken aan.

'Ik ben het Tarzan,' sprak ze op rustige toon. 'Ik ben geen indringer. Er is alleen iets raars gebeurd afgelopen nacht, waardoor ik nu een meisje ben.'

De ogen van Kerchak vergrootten zich. Hij leek dit niet te geloven, maar wist diep van binnen wel dat hij dit moest geloven. Hoe kon het meisje anders met hem communiceren? Niet elk mens van die leeftijd had zo maar Gorilla taal geleerd. En het gekste was ook nog wel dat het meisje zijn naam kende. Dat kon geen toeval zijn!

Tarzan voelde aan dat ze het vertrouwen van Kerchak herwonnen had en draaide zich om naar Simba. Een frons verscheen op haar gezicht.

'Simba? Wat doe jij hier?'

'Er is iets niet pluis in Neverland,' mompelde Simba. 'Eerst word mijn vader vermoord door mijn schuld, daarna kom ik terecht in andere sprookjes en nu ben jij ook nog eens een meisje geworden.'

Ongeloofwaardig schudde hij zijn hoofd. Hij kon niet geloven dat dit alles nu gebeurde in Neverland en na elke gebeurtenis leek hij nog meer vragen in zijn hoofd te krijgen.

'Dat klinkt allemaal vreemd en het lijkt alsof je veel meegemaakt hebt voordat je hier terecht kwam.' Tarzan keek even goedkeurend naar Kerchak en richtte zich daarna weer tot Simba. 'Kom met ons mee naar ons kamp, dan kan je daar tot rust komen en zullen we samen uitpluizen wat er precies aan de hand is in Neverland en wat we kunnen doen.'