Curious' Dummy

Disney schrijfsel 1.5: Vida

Hier is het dan eindelijk. Het gehele Disney verhaal omtrent Vida voor de schrijfwedstrijd van ddevonnel en het is me gewoon gelukt om het verhaal af te krijgen voor de (nieuwe) deadline. xD

*geeft zichzelf een schouderklopje, die ze eigenlijk niet verdient heeft, maar toch stiekem ook wel*

Het verhaal is echt ontiegelijk lang, wat voor mij een ongewoon is, aangezien ik meestal na 1500 woorden wel zoiets heb van: Het is genoeg geweest. Het kent welgeteld 3178 woorden. 

Aan het einde van het verhaal komt nog een hele uitleg met dit en dat en zus en zo, dat mag je skippen want het is op zich niet heel erg van belang, maar misschien vind je het wel leuk om te lezen. Wie weet. xD

Voor het verhaal begint, nog even wat dingetjes vooraf, om tussentijdse gebeurtenissen wat te verduidelijken:
Het verhaal speelt zich een paar dagen na Vida's 20e verjaardag af, dus ook alweer wat dagen na haar ontmoeting met Pepijn. In de tussentijd heeft ze heel veel tijd met Pepijn doorgebracht en zijn haar gevoelens voor hem gegroeid, wat ook wederzijds leek te zijn. De twee families besloten dat het een goed plan was om hun zoon en dochter te laten trouwen, zodat de vrede tussen beide koninkrijken herstelt zou kunnen worden. De vrede tussen de twee koninkrijken was al die tijd namelijk al wat gespannen geweest. Vida had hier geen problemen mee, omdat ze als een blok voor de charmes van de knappe prins was gevallen. Het verhaal begint een paar dagen voor de bruiloft, wanneer Vida haar beste vriend, de enige jongen die ze kent, op de hoogte stelt. 

~

'Sankari!' riep Vida door de grote ruimte heen. Voor het eerst in een lange periode zag ze haar beste vriend weer eens en ze was verheugd hem het grote nieuws te vertellen. Sinds hij bij hen in het kasteel was komen werken, had Vida al oog voor hem gehad. Hij voelde aan als een oudere broer, die ze nooit had gehad en waar ze alles bij kwijt kon.

'Wat is er?' De jongen legde de bezem aan de kant en keek verbaasd en lichtelijk bezorgd de kant uit van de prinses.

Ze kwam voor hem staan en riep enthousiast: 'Pepijn en ik gaan trouwen!'

Sankari wist niet goed hoe hij moest reageren hierop, of hij blij voor haar moest zijn of dat hij haar nu tegen moest houden. Zijn gezicht vertrok heel even en met alle macht probeerde hij zijn gezichtsuitdrukking neutraal te houden.

Vida had echter de glimp van pijn in zijn ogen opgemerkt. 'Is er iets?' vroeg ze dan ook bezorgd.

'Nee hoor,' hij slikte even. 'Ik ben blij voor je. Wanneer is de grote dag?'

'Overmorgen! Er moet nog zo veel gebeuren en ik heb er zo veel zin in. Pepijn was ook al zo enthousiast. Hij zei dat hij niet kon wachten om met me te trouwen!'

Sankari bekeek zijn goede vriendin en schudde onopgemerkt zijn hoofd. Ze was tot over haar oren verliefd, dat kon je duidelijk zien. Hij maakte zich zorgen om haar. Wist ze wel waar ze mee bezig was?

'Ow, wat leuk voor je.'

Vida trok haar wenkbrauw op. 'Je reageert heel erg raar. Is er echt niet iets?'

'Er is echt niets. Is er nog meer wat je wil vertellen? Ik moet verder aan het werk.'

'Uhm...' Vida tikte bedenkelijk op haar kin. 'Zou jij getuige willen zijn?'

Die vraag brak letterlijk zijn hart in duizend stukken, maar het laten zien kon hij niet, durfde hij niet.

'Oké, is goed. Kan ik nu weer aan het werk? Ik heb zo'n gevoel dat ik het namelijk nog druk ga krijgen de aankomende dagen...'