Curious' Dummy

Schrijfsel 5: Meropis- Eiland van de Gaven

Dit is een verhaal waar ik mee begonnen ben, maar nooit verder ben gekomen dan hoofdstuk 3 wegens inspiratieloosheid en het feit dat ik helemaal was vergeten. Om die reden zet ik het verhaal hierin. Ik ga er namelijk niet vanuit dat ik er nog meer door ga. Zo wel, dan horen jullie het van me xP

(Als je ideeën hebt of dit verhaaltje verder af wilt maken, mag dat van mij. Gelieve het dan wel even te melden!)

Geschreven op: ergens tussen 20 augustus 2016 en 28 november 2016

Aantal woorden: 2534; alle 3 de hoofdstukken

~

De wind waaide langzaam langs Elena's rode wangen, haar bruine haren zwiepten rustig naar achteren. Voor even in een lange tijd had ze eindelijk weer rust aan het hoofd. Ze streelde met haar vingers over de reling van het balkon en keek, met haar blauwe ogen, strak naar voren. Ze wist alleen dat de rust niet lang zou duren en daar baalde ze van.

Ze keek naar het gebouw dat voor haar stond, die bestaande was uit twee grote torens en een paar kleine torens. Het gebouw dat al een tijdje gesloten was, maar morgen weer zou openen. Ze baalde ervan dat het gebouw zo snel al weer zou openen. Ze had gehoopt dat het gebouw nog wat langer gesloten zou blijven, wat niet het geval was.

Met een treurige blik wende ze haar zicht van het gebouw en draaide ze zich om. Achter haar stond haar moeder. 'Wees toch niet zo getreurd.' zei ze. 'Binnen een paar weken is het alweer vakantie.'

'Dat is het niet mam.' zei Elena triest. 'Ik heb er gewoon geen zin in.'

'Het komt vast wel goed, denk eens na hoeveel je nu over je gaven zou kunnen leren. Je zou zo veel mensen buiten Meropis kunnen helpen als je klaar bent met je studie.' Elena zuchtte.

'Ik weet het, maar ik wil nu al mensen helpen. Ik kan niet langer wachten totdat ik klaar ben met mijn studie.' zei ze, haar stem brak alleen wel tijdens de zin. Haar moeder knikte. 'Het moet nou eenmaal gebeuren.' zei ze. Elena keek haar moeder geïrriteerd aan.

'Je hoeft me niet zo geïrriteerd aan te kijken.' De stem van haar moeder klonk boos. 'Kom, we gaan eten.' Haar moeder liep weg en Elena volgde haar gehoorzaam, ondanks dat ze redelijk geïrriteerd was. Ze had er namelijk geen zin in dat ze zonder eten naar bed zou moeten.

Elena kende haar moeder maar al te goed. Als zij niet gehoorzaam was, werd ze direct gestraft. Ze vond het allemaal niet eerlijk. Haar jongere broertje, die een enorme huilebalk was en alleen maar liep te krijsen, werd nooit gestraft. Het leek wel alsof haar moeder haar broertje steeds voortrok en amper naar Elena omkeek. Ze wou dat haar vader er nog was geweest, die had er sowieso wel iets aan gedaan.

Vlak na de geboorte van Elena's broertje, kwam haar vader te overlijden. Hij had plotseling een ernstige ziekte opgelopen en de genezers op Meropis konden er niets aan doen. Zijn overlijden deed Elena en haar moeder nog steeds pijn. Ze hadden gehoopt dat ze iets konden doen, maar het was al te laat.

Elena liep de keuken binnen en ging op haar vaste plek aan tafel zitten. Haar jongere broertje zat in zijn stoel met eten te spelen. Het eten stond uitgebreid op tafel. Ze keek nieuwsgierig naar het eten en zag dat het Lasagne was, haar lievelingseten! Haar moeder liep gefrustreerd door de keuken heen. Ze was duidelijk opzoek naar iets. 'Mam, kom aan tafel! Straks wordt het eten nog koud!' riep Elena. Haar moeder mompelde wat, maar ze kon het niet verstaan. Elena liet het rusten en hing achterover in haar stoel.

Eindelijk had moeder gevonden wat ze zocht en konden ze beginnen aan het eten. Volgens Elena smaakte het eten verrukkelijk, maar haar broertje was het daar niet mee eens. Hij spuugde het eten uit en begon te krijsen. Moeder die nog geïrriteerd was van het zoeken, 8stond op en liep naar het huilende kind toe. Ze probeerde hem te troosten, maar hij bleef door huilen. Elene had hier geen zin in. Ze wou rust aan haar hoofd hebben. Anders zou ze de aankomende dagen niet kunnen overleven op school. Ze at snel haar eten op en zei toen: 'Ik ga even naar het strand.' Zonder op antwoord van haar moeder te wachten, sprong ze op uit haar stoel en snelde ze naar buiten.