The Bachelors' Life

Chapter Twenty Three

alam kong maraming nagulat sa last update. HAHAHA sinong mag aakala na lalabas na ng ganun ganun nalang si Mr. Stranger? hihi kailangan ko na siyang ipakita. ang hirap na daw magtago! LOL. anyways, alam ko naman na some of you knows na kung sino si Mr. Stranger eh. because I know obvious na masyado sa WASC. obvious ba? masyado? BASTA! haha I'm so happy kasi kahit na walang nag cocomment, wala masyadong nagvovote, alam kong may nagbabasa nito kaya I'll post more updates if kaya ng oras ko. so that you will continue to support and read TBL! *U* I promise you guys, that this story will surely make your heart whoooooooooooooooops. :) NAKS!

at dahil jan, nasa side si GD at si Xa - - ehem, si Mr. Stranger. HOHOHO - - - >

Chapter Twenty Three

GD’s POV

“hanep, tol ah. Ang lakas ng karma, ano?” natatawang sabi ni Andrew kay Timothy.

“gago.” Sabi naman ni Timothy sabay tapon ng throw pillow kay Andrew.

“I really want to meet the girl, dude.” Sabi ko.

“kung gusto mo pare, puntahan natin siya sa Underground Bar. Baka makita natin siya.” – Zion.

“tsk.” Sabi ni Timothy sabay tayo sa sofa bed at pumunta ng kusina.

“HAHAHAHAHA. Bitter.” – Yori.

“I still can’t believe it..” umiiling na sabi ni Xavier.

“ako nga rin eh.” – Miggy.

“puntahan natin mamaya?” – Yuan.

Agad naman akong tumango. “ge ba.”

“sama ako. I want to congratulate her. HAHAHAHA” – Andrew.

“su - - “ naputol ang sasabihin ko ng biglang nag ring ang phone ko. “teka lang.” I said and then I took my phone from my pocket to see who is calling me.

Calling…

Winona Ysabelle.

I answer the call with a smile.

Kahit na hindi niya ako maalala at least, nakikita ko siya. Diba? And she knows my name naman. Friend nga raw niya ako. I just shrug the pain I am feeling. Ano ba kasi ang pwede kong gawin? Wala, diba? That’s why I’ll accept the fact na ang tanging magagawa ko lang eh, ang maghintay. I’ll wait kahit ilang taon pa yan because I really love her.

“yes?” – ako.

“Hi, GD! Andito ako sa park. Hinahanap nga kita eh, but then I didn’t see you. San ka ba?” kahit na hindi ko siya nakikita ngayon, alam na alam kong nag pa-pout siya. And that makes me smile again. Every details about her and all the things that she loves are still on my mind. Memorize na memorize ko pa. Kahit ilang taon na ang lumipas. I just sigh. Oh well, that’s love..

TAKTE! Ang bading. >.>

“ah. Hindi mo talaga ako makikita jan. andito ako ngayon sa bahay ng kabarkada ko, eh..”

“ganun ba? Sayang may dinala pa naman ako para sa’yo..”

“talaga? Ano?”

“eeee, wala kasi akong magawa kanina kaya I decided to bake a cake. You know what, when I hold the tools for baking parang alam ko kung paano mag bake. Napa-isip tuloy ako na siguro when I was young, yung hindi pa ako nagka-amnesia, alam ko sigurong mag bake. Hehehe..”

lihim akong natuwa. My friends are looking at me like I was crazy pero I didn’t mind them. Ang importante sa akin ngayon ay konting konti, bumabalik na ang alaala ni Ysabelle. I want to tell her na oo, alam na alam mong mag bake noon. Pero wala eh. Mababalik ba ang alaala niya kung sasabihin ko na magaling siyang mag bake noon? Wala.

Pero may gusto akong itanong sa kanya.

“sige nga. Patikim ako ha? Ano bang flavor niyan?” ang flavor ang gusto kong malaman. Isang flavor lang naman ang kaya niyang gawin eh.

Ang favorite flavor ko lang.

Dahan dahan na akong tumayo at pumunta ng pintuan. Maging tama man o mali ang sagot niya, pupuntahan ko pa rin sya.

“hmmm, sana magustuhan mo ha? strawberry flavor.” With that I happily open the door and umalis na without even saying goodbye sa mga lalaking - - ewan. =____=

Zion’s POV

“anyare doon?” tanong ko habang nakatingin pa rin sa kakasaradong pintuan.

“ewan.” – Yori at Andrew.

“tss. Weird.” – Xavier sabay tayo at pumunta sa kusina.

“oooy! ‘wag kang kukuha ng pagkain sa ref!” pasigaw na sabi ni Yuan.

“whyyyy?” sigaw pabalik ni Xavier sabay bukas ng ref.

“lahat ng mga yan paborito ko kaya umalis ka na sa harap ng ref KO!” sabi ni Yuan sabay lapit kay Xavier. “kung gusto mo ng makakain, hala! Magpadeliver ka ng pizza. Si Miggy na ang magbabayad.” Itinulak nito si Xavier sabay close ng ref.

“langya ‘tol. Ba’t ako?” Miggy

“ang yaman mo kaya. Gastos gastos din pag may time brad.” Nakangising sabi ni Yuan habang hindi pa umaalis sa tabi ng ref.

Napa-iling nalang si Miggy.

“psh. Greedy.” Sabi pa ni Xavier sabay punta sa sala kung saan nakalagay ang telephone.

Basta sa pagkain kasi, ang damot nitong si Yuan. =____=

GD’s POV

“masarap ba?” nakangiting tanong niya sa akin.

Nakangiti naman akong tumango. Ganitong ganito ang lasa ng cake na bine-bake niya dati. She may have an amnesia. She may totally loss her memory, but then I really know that her heart was just still the same. The same as the Winona Ysabelle I knew way way back.

That Winona Ysabelle whom I love.

And that thought make my feelings for her grew even bigger. I love her even more. Because I know, every day, every morning, every night, the only thing that she is praying and wishing is that for her memories to be back. Hindi niya man ito pinapakita but then I know that she is fighting.

Fighting for her memories to be back.

Kasi alam kong alam niyang may  tao na hinihintay siya hanggang ngayon and that is

… 

ME.

xxx

oh, GD and his love life. >.> uso kumain ng cake today! HAHAHAHAHA kain din kayo okay? XD I'll post the next chapter later. NAKS! minsan lang magsipag eh, hayaan na.. HOHO.

BRB,

SimplyIrresistable.