BENİMSİN!!!

KADINIM

Gökay eve gelince kucağında uyuyakalan sevdiğini odalarına çıkarıp yatağa uzandırdı. Lavaboya gidip elini yüzünü yıkayıp aynada kendisine baktı. Banyo aynası onarılmıştı. Evden çıkmadan önce aramışlardı tamircileri. Derin bir nefes alarak bugün olanları tekrardan tarttı beyninde. Eğer az daha oyalanmış olsalardı sevdiği kıza ZORLA sahip olacaktı şerefsizin birisi. Tam zamanında gelmişlerdi. Markete gitmeden önce aldığı tek taş geldi aklına. Elleri ile ceplerini yoklayınca sağ cebinde buldu yüzüğü. Kutusunu açıp baktı aldığı yüzüğe. Bu akşam eve gelir gelmez sevdiği kıza evlenme teklifi edecekti. Eğer kaçırılmasaydı teklif etmiş ve cevabını almış olacaktı. Kendi ölüm fermanını kendisi imzalamış oldu Yalçın. Artık hiçbir güç onları ayırmaya yetmezdi. Aralarında ki bir engel vardı ve bu engel de bu gece ortadan kalkmıştı. Gökay yüzük ile bakışmasını kesip odaya döneceği sırada içeriden Dolunay'ın çığlıkları yükselmişti. Hızını artıran Gökay odada yatağın üzerinde cenin pozisyonu alarak ellerini kafasına koyarak çırpınan Dolunay'ı görünce hızla hareket ederek yatağa dizlerinin üzerinde çıkarak Dolunay'ın ellerini çekerek kendisine bakmasını sağladı. Dolunay gözleri kapalı hala görmüş olduğu rüyanın etkisi ile cebelleşip kafasını sağa sola sallayarak Gökay'dan kurtulmaya çalışıyordu. Gökay'ı Yalçın sanıyordu. Gökay Dolunay'ın bacaklarını uzatıp üzerine oturdu ve ellerini başının üzerine sabit tutarak Dolunay'ın yüzüne bakıp sakinleşmesi için bir şeyler fısıldıyordu.

''Güzelim benim hadi aç o okyanus gözlerini. Aç ki dünyama güneş gibi doğduğunu hissedeyim. Hadi yavrum aç gözlerini benim Gökay. Sakin ol bitanem, hadi yavrum lütfen.'' Alnını Dolunay'ın alnına dayayarak fısıldıyordu. Dolunay kabusundan uyanmıştı ama bu sefer ağlıyordu. O adamın ona yaptıkları göz önüne gelmişti. Gökay Dolunay'ın ellerini bırakıp ellerini yanaklarına koyup başparmağıyla okşarken yanaklarına süzülen yaşları öperek siliyordu.

''İyi olacağız yavrum söz veriyorum sana lütfen sakinleş. Sana ihtiyacım var.'' Fısıldayarak Dolunay'ın dudaklarına minik minik öpücükler koyarak ağlamasını dindirmeye çalışıyordu.

''Ç-çok ko-korktum. O-o adamın b-bana b-bir şey y-yapmasından, çok k- korktum.'' Diyebilmişti Dolunay zar zor.

''Şşh ben yanındayım. Söz tuvalete bile giderken yanında ben olacağım. Hiçbir yere gitmeyeceğim. Lanet olsun hepsi benim yüzümden. Seni hiç bırakmamalıydım. Üzgünüm bitanem.'' Gökay pişmanlığını dile vurmaya çalışsa da içi içini yiyordu. Onu asla bırakmaması gerekiyordu. Çok pişmandı.

''Nereden bilecektik ki senin suçun yok. Zaten biliyorduk ki o adamın peşimizi bırakmayacağını. Ama cezasını buldu. Suçlama kendini, kendimi sorumlu tutuyorum.'' Demişti Dolunay suçlu hissetmesini istemiyordu. Gökay alnını Dolunay'ın alnından çekip yüzüne baktı. Gözleri ağlamaktan kırmızılaşmıştı. Buruk bir gülümseme göndererek gözlerine bakmaya devam etti.

''En çok ne yapmayı seversin?'' Diye soruverdi Gökay aniden. Dolunay bu soru karşısında biraz düşündü. Birçok şeyi seviyordu ama en çok sevdiği şey ise balkon kenarında elinde sıcak çikolatası ve müziğiyle manzara izlemeyi seviyordu.

''En çok balkonumda manzarayı izlerken müzik dinlemeyi ve sıcak çikolatamı yudumlamayı seviyorum. Da niye sordun ki şimdi?'' Dedi dolunay hafif gülümseyerek hafif de şaşkınlıkla. Bu soru da nereden çıktı diye düşündü Dolunay.

Gökay elini cebine atarak kutuyu çıkardı ve kutuyu açarak içinden yüzüğü aldı ve işaret ve başparmağının ortasında tutarak Dolunay'ın gözlerinin önüne getirerek o müthiş sorusunu sordu.

''Kendi evimizin balkonundan, ikimizin müziği eşliğinde, kendi ellerimle yapmış olduğum sıcak çikolatamızı benimle birlikte yudumlamaya var mısın?'' Demişti Gökay tek nefeste. Dolunay'a baktı beklentiyle. Dolunay gelen teklif ile afalladığı için ağzından bir ''Hah?'' Diye şaşkın nidanın çıkmasına engel olamamıştı. Gökay Dolunay'ın bu şaşkın nidası sayesinde aralanan dudaklarına kaymıştı gözleri hemen. Gözlerinin anında koyulaştığını gören Dolunay hemen kendisine gelerek dudaklarını kapattı ve düşünmeye başladı.