Μη με αφήσεις !❤

Μια κατατόπιση σε σχέση με την ιστορία!!😊😊

Χριστίνα
Όλα άρχισαν πριν απο 19 χρόνια όταν η μητέρα μου με άφησε σε αυτό το ορφανοτροφείο αφού έτσι όπως έγραψε σε ένα κομμάτι χαρτί δεν μπορούσε να με κρατήσει γιατί ο σύντροφός της και παράλληλα πατέρας μου δεν ήθελε να αποκτήσει παιδί από τα 20χρόνια του. Μέχρι τα 2 μου χρόνια ήμουν μόνη σε αυτό το άθλιο μέρος.

Ξαφνικά σαν από μηχανής θεός εμφανίστηκε η κολλητή μου η Αριάδνη. Η ιστορία της ήταν πολύ τραγική, αφού οι γονείς της πέθαναν ενώ έκαναν ορειβασία σε ενα βουνό στις Άλπεις. Η Αριάδνη κατέληξε στη γιαγιά της, η οποία έπαθε έμφραγμα μετά από λίγους μήνες. Από την στιγμή που ήρθε κολλήσαμε. Βλέπετε έχουμε και την ίδια ηλικία. Εγώ και η Αριάδνη διασκεδάζαμε πολύ, παρόλο που μας ανέθεταν να κάνουμε όλες τις δουλειές του ορφανοτροφείου. Η Αριάδνη ήταν η καλυτερη ζωγράφος που ήξερα (οχι πως ηξερα και πολλούς), αλλά αυτό δεν το λέω μονο εγώ αλλά όλοι όσοι βλέπουν τις δυνατότητες που έχει. Μια φορα πηρε μερος σε ενα διαγωνισμό ζωγραφικης και κέρδισε αναμεσα σε τοσους αλλους οι οποίοι ηταν και ενήλικες( η Αριάδνη τότε ηταν μολις 9 χρονών). Το όνειρό της ειναι να κανει μια έκθεση με τις δημιουργίες της και να ανακαλυψει καποιος τις δυνατότητές της.

Όταν φτάσαμε 7 χρονών στο σπίτι ήρθε η άλλη μου κολλητή, η Ιφιγένεια.
Δυστυχώς στην αρχή την έβαλαν σε ένα άλλο δωμάτιο, και τα παιδιά την κορόιδευαν συνέχεια. Μια μέρα μετά από 2 χρόνια που ήταν στο σπίτι η Ιφιγένεια, ακούσαμε κάποιον στο μπάνιο να κλαίει με λυγμούς. Προσπαθήσαμε και εγώ και η Αριάδνη να ανοίξουμε την πόρτα να δούμε ποιος ήταν μέσα, αλλά η πόρτα ήταν κλειδωμένη. Τότε φωνάξαμε την μαγείρισσα του ορφανοτροφείου να μας βοηθήσει (Σοσίλα), καθώς ήταν η μόνη που εμπιστευόμασταν εκεί μέσα,  η οποία μετά από κανένα 5λεπτό κατάφερε να ανοίξει την πόρτα. Το θέαμα ήταν πολύ άσχημο. Η Ιφιγένεια ήταν στο πάτωμα ξεμαλλιασμένη και κρατούσε στο δεξί της χέρι ένα ξυράφι απειλώντας πώς δεν θα δειλιάσει και θα αυτοκτονήσει. Η Σοσιλα τελικά κατάφερε να της πάρει το ξυράφι και εγώ με την Αριάδνη τρέξαμε να την αγκαλιάσουμε. Η Σοσιλα την εκανε μπανιο και αφου ντυθηκε μας ειπε πως αυτο που εκανε το εκανεγιατι πιστευε πως ηταν κακια και κανεις δεν την αγαπούσε αφου τα παιδια συνέχεια την κορόιδευαν και οι γονείς της πέθαναν εξαιτίας της. Μας αξηγησε πως ζουσε υπέροχα και ειχε οτι ηθελε μεχρι την στιγμη που οι γονεις της αποφασισαν να πανε ολοι μαζι κρουαζιέρα. Το κρουαζιερόπλοιο επαθε μια βλαβη και αρχισε να βουλιαζει. Οι γονεις της Ιφιγένειας για να την σωσουν έδωσαν την ζωή τους καθώς δεν μπορούσαν να ανέβουν όλοι στην σωστική λέσβο. Τότε η Ιφιγένεια κλείστηκε στον εαυτό της και δεν μιλούσε σε κανέναν καθώς πίστευε πως οποιος ήταν δίπλα της θα πάθαινε κάτι κακό. Απο εκείνη την στιγμή που μας είπε την ιστορία της, εμείς δεν την αφήσαμε ποτέ ξανά μόνη της. Πάντα ήμασταν στο πλευρό της ότι και άν είχε συμβεί και αυτή βέβαια από την μεριά της πάντα ήταν δίπλα μας ότι συνέπεια και αν συνεπαγόταν αυτό. Επιπλέον στην Ιφιγένεια αρεσε πολύ να παίζει μουσικά όργανα, κυρίως κιθάρα και πιάνο. Το ταλέντο της ήταν έμφυτο καθως οι γονείς της ηταν μουσικοί και επαιζαν ο ενας πιανο και η αλλη βιολί,  κιθαρα και βιολοντσέλο. Η Ιφιγένεια, με την βοήθειά μας, μπόρεσε και πηρε μια κιθαρα και εκανε καποια μαθηματα ωστε να εχει μια αρχικη ιδεα. Μετα απο 7 μαθηματα σταματησε γιατι δεν ειχαμε αλλα χρηματα και αρχισε με αυτα που εμαθε να εξασκειται και να φτιαχνει δικα της κομμάτια. Αυτο το κοριτσι έχει γεννηθεί με ένα μοναδικό ταλέντο, και επιτελους κατάλαβε πως ειναι ικανή για πολλά περισσότερα από το να κάνει τους άλλους να παθαίνουν κατι κακο.

Τέλος όταν είχαμε πλέον φτάσει την ηλικία της εφηβείας (13) ήρθε και η τελευταία κοπέλα με την οποία μπόρεσα και κόλλησα αμέσως. Η Ελ (Ελένη) δεν ήρθε εδώ γιατί οι δικοί της την είχαν παρατήσει ή ειχαν πάθει κάτι αλλά λογω τού ότι είχαν επιχειρήσεις στην Αμερική έπρεπε να μετακομίσουν εκεί και έπρεπε να κάνουν διάφορες μετακινήσεις ανά τακτά διαστήματα λόγω τής δουλειάς τους. Η Ελ δεν ηθελε να παει μαζι τους γιατί θα αναγκαζόταν να αλλάζει συνεχως και έτσι επειδη δεν ειχαν καποιον συγγενη για να την αφησουν εκει την εφεραν στο ορφανοτροφείο και τις εστελναν καθε μηνα ενα ποσο τοσο σε αυτην οσο και στους ιδιοκτητες του ορφανοτροφείου. Για αυτο η Ελ ηταν και η αγαπημένη τους και την προσεχαν ιδιαίτερα. Στην Ελ αρεσε πολυ ο στίβος και ετσι άρχισε να ασχολείται και ήθελε να το ακολουθήσει επαγγελματικά. Πραγματικά ήταν ταλαντούχα και ειχε και πείσμα που την βοηθησε αρκετα να διακριθεί σε πολλούς αγωνες. Επισης ειχε και ορεξη να ασχοληθει και να χασει πολλά σημαντικά γεγονότα, οπως διαφορες γιορτες (Πασχα, εκδρομές με το ορφανοτροφείο και αλλα πιο ασημαντα οπως βολτα με τις κολλητές της).

Παρόλο που δεν βρισκόμαστε και στην καλύτερη κατάσταση ολες μας εχουμε ονειρα. Η καθε μια διαφορετικο και ισως και πολύ παιδικο αλλα δεν παυουν να ειναι ονειρα. Ποιό ειναι το δικό μου? Να γινω μια σπουδαία ηθοποιός που όλοι θα θαυμάζουν και θα γνωρίζουν. Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει να εχω καποιους πόρους και για αυτον τον λογο εχω κολλησει εδώ.