Keep....you safe
Wat ben ik aan het doen met mijn leven, ik ben zo bleek, ik moet meer naar buiten, beter eten. Mijn postuur is vreselijk. Mensen zullen me beter gaan respecteren als ik rechtop sta. Wat is er mis met mij? Ik wil gewoon met de mensen...
We rijden het vliegveld uit en ja hoor, het valt met bakken uit de hemel. De auto staat al zo lang stil dat het dak niet meer dicht kan. Julie veegt haar gezicht af en kijkt me aan. Ik blijf naar voren kijken. Een paar seconde later kijk ik zachtjes naar Julie, die inmiddels al weer naar voren kijkt. Na wat kilometers gereden te hebben is het dan eindelijk gestopt met regenen. "Jezus, ik bevries." Julie zet de verwarming nog hoger. Ik kijk Julie aan. Ik zou willen dat ik wat voelde.. "Ik moet ergens stoppen." We komen aan in een verlaten dorpje.. "Dit is een van de laatste dorpjes die mijn vader heeft geëvacueerd. Misschien is er nog ergens wat te eten." We rijden een oprit op en stappen uit. "Oke kom." Julie wil de deur opendoen.. "Oh man, hij is opslot." Ik duw Julie zachtjes naar achter en ga voor de deur staan. Ik geef een krachtige schop en dan breekt het slot. Nog half duwend valt de deur open en loop ik naar binnen. "Ooh god." Julie volgt mij en doet snel de deur dicht. Ik kijk wat rond, dus dit is waar mensen wonen.. Ik kan me bijna niks meer van vroeger herinneren. Nog voor dat ik een zombie was. Julie loopt naar de tafel en steekt een lucifer aan die naast een lamp staat. Ik kijk naar rechts en zie iets liggen. Het is een klein schaaltje. Ik stop het in mijn zak van me hoodie. "Oh cool, kijk wat ze hebben." Julie komt naar de kamer lopen met een ouderwetse camera. "Ik heb deze in geen tijden gezien."
Deze afbeelding leeft onze inhoudsrichtlijnen niet na. Verwijder de afbeelding of upload een andere om verder te gaan met publiceren.
Julie houdt de camera voor haar ogen en loopt naar mij toe. "Cheese!" Ik kijk naar Julie en ineens verschijnt er een flits voor mij. Door de flits schrik ik. Julie lacht zacht en haalt de foto uit de camera. "Het gaat wel, kijk." Julie loopt naar mij toe en geeft mij de foto. Langzaam verschijn ik op het witte blaadje. "Het is belangerijk om herinneringen te bewaren.." "Vooral de wereld nu langzaam aan het vergaan is." Ik kijk Julie aan en loop naar haar toe. Ze is inmiddels van heel het huis foto's aan het maken. Julie haalt de foto eruit en loopt naar een ander deel van de keuken. "Alles wat je ziet, is misschien wel de laatste keer dat je het ziet. Perry zei dat altijd." Julie loopt weer naar mij toe. Ik kijk Julie aan zodra ik het woord Perry hoor. Julie overhandigt de camera aan mij en vraagt of ik een foto van haar wil maken. Langzaam breng ik de camera naar mijn ogen en richt deze op Julie.
Het is al laat in de avond, Julie is boven en ik zit op de bank. Julie komt naar beneden lopen en staat stil op de onderste trap treden. "Ik ben uitgeput, het bed is nog niet te veel weggerot dus dan ga ik maar slapen.. Welterusten." Julie loopt naar boven, op de helft van de trap stopt ze ineens en komt weer naar beneden lopen. "Um.. R?" "Y.. yeah?" "Ik was.. ik was aan het denken. Weet je, je kan boven slapen.. als je wilt. Op de vloer." "Deze huizen maken me bang, dus... oke" Julie loopt weer naar boven. Ik blijf nog een paar seconden op de bank is en sta uiteindelijk op.
