H.P zonder Harry

2. Het begin van het begin

Het was bijna 1 september de dag waarop de Zweinstein Express zijn weg naar Zweinstein zou volbrengen. En allemaal nieuwe kinderen magie zou leren, onder andere Ron Wemel. Ron was de jongste zoon van de Wemel familie. De Wemel familie was een gezin van zeven kinderen en allemaal hadden ze rood haar. Ze woonden in een huis dat eruit zag alsof het elk moment uit elkaar zou vallen en dat het alleen aan elkaar zat door magie. Op een morgen zaten ze met ze allen te ontbijten aan de ontbijttafel tot Ginny ineens riep 'KIJK MAM DE UILEN'. Iedereen keek naar het raam en ze zagen de uilen steeds dichterbij komen, tot ze door het raam vlogen. Fred en George lachten terwijl ze hun brief pakten. Percy keek met een arrogante blik terwijl hij zijn brief pakte en Ginny keek vol verlangen naar de brief die zij nog niet kreeg, omdat ze nog niet oud genoeg was. Toen alleen Rons brief nog over was pakte hij hem met veel angst en opende hem. Dit zou zijn eerste jaar op Zweinstein worden en hij was een beetje bang dat hij de verwachtingen niet zou kunnen waarmaken, omdat hij de vijfde was die naar Zweinstein ging is alles al gedaan en is alles al bijna voor hem uitgestippeld. Hij opende de brief en las wat hij allemaal nodig had. Het was een hele lijst met veel boeken en spullen. Dat zou vast allemaal heel duur zijn. Zijn ouders hadden niet veel geld en omdat ze zo veel kinderen hadden was het beetje geld dat ze hadden ook snel op. Vaak had hij ook allemaal afdankertjes van zijn broers. 'Mam wanneer gaan we naar de weg is weg?' vroeg Fred met een ondeugende blik. 'Ja mam wanneer gaan we, ik moet nog wat dingen hebben aangezien ik klassenoudste ben' zei Percy vol van zichzelf. 'Nou ik had dacht dat we misschien wel op 31 juli konden gaan' zei mevrouw Wemel. 'Helemaal leuk' zei de tweeling. 'Nou Ron heb je er al een beetje zin in?' vroeg Fred. 'Je eerste jaar op Zweinstein dan kan je mooi in onze voetsporen treden als beste van de klas.' zei George. 'Nou eigenlijk zou hij dan in mijn voetsporen treden want ik ben echt 10x beter dan jullie' zei Percy. 'Hou jij nou maar eens je mond want er komt toch niets zinnigs uit Percy' zei Fred. 'Als ik onzinnige informatie wil horen luister ik wel naar mam' zei George. 'EN NU OPHOUDEN OF ANDERS!' zei mevrouw Wemel en ze begon al te zwaaien met haar pannenlap. 'Kom wegwezen' zei George. En de tweeling rende naar boven en verdwenen in hun kamer. 'Ron het kom allemaal wel goed hoor' zei Mevrouw Wemel. 'Weet ik wel hoor mam' zei Ron en hij liep snel naar zijn kamer

Niet alleen bij Ron Wemel kwamen de uilen een bezoekje brengen met een brief. Ook bij Hermelien Griffel stond er opeens een uil voor de deur. Hermelien zat voor het raam in haar kamer een boek te lezen. Ze was zich alvast aan het inlezen in haar nieuwe schoolboeken. ze zou namelijk volgend jaar naar de middelbare school gaan en ze wilde zich al een beetje inlezen. Haar ouders hadden dat al vaak genoeg gezegd. Ze waren allebei tandarts en ze wilden graag dat ze een goede toekomst zou krijgen. Hermelien was hun enige kind en ze wilden graag dat er wat van haar zou worden. Ze was rustig aan het lezen tot ze een luid gekras hoorde. Daar keek ze niet van op. Ze woonde in een gebied met een aantal vogels dus een beetje gekras was ze wel gewend. Het was best irritant als je je wilde concentreren. Tien minuten later was het gekras nog bezig en ze besloot geërgerd om even uit het raam te kijken. Ze zag één enkele uil voor de deur zitten met een brief in zijn mond. 'Wat raar' mompelde ze. Ze deed haar boekenlegger tussen haar boek en legde hem neer. Ze stond op rekte zich uit en liep naar beneden. 'Heb jij die uil gezien die voor de deur zit mam' vroeg Hermelien aan haar moeder die in de gang stond. 'Ja echt super hinderlijk, ik heb hem al een paar keer proberen weg te jagen maar hij blijft gewoon zitten. Echt heel apart.' zei Mevrouw Griffel. 'Zal ik de deur open doen en die brief pakken?' vroeg Hermelien 'misschien is het wel een uitnodiging voor één of ander themafeest ofzo.''Weet je het zeker? Misschien valt hij je wel aan' zei Mevrouw Griffel. 'Als hij dat doet doe ik de deur gewoon snel weer dicht. ' 'Nou doe maar dan' zei mevrouw Griffel. Hermelien liep naar de deur en voorzichtig opende ze de deur. De uil bleef rustig zitten en keek haar met een geamuseerde blik aan. Hermelien stak haar hand uit om de brief te pakken en de uil bleef zitten. Toen ze de brief in haar hand had deed de uil zijn bek open en liet de brief los. Hij draaide zich om en vloog weg. Vreemd dacht Hermelien en ze liep naar binnen. Haar moeder stond met een paraplu in de aanslag in de gang klaar om de uil te slaan voor als hij binnen zou komen. 'En is hij weg?' vroeg Mevrouw Griffel. 'ja en ik heb de brief' zei Hermelien. Ze liep naar de woonkamer en ging op de bank zitten. Ze keek naar het opschrift en zag tot haar verbazing dat de brief voor haar was. Voorzichtig maakte ze de brief open en het eerste wat haar opviel was het perkamentachtige papier waar de brief van gemaakt was. 'Nou ze zijn wel in thema gebleven voor deze uitnodiging.' mompelde ze. Ze opende de brief en begon te lezen.

Geachte Mevrouw Griffel, Het doet me genoegen u te kunnen mededelen dat u in aanmerking komt voor een plaats op Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocuspocus. Bijgaand treft u een lijst aan van schoolboeken en andere benodigdheden. Het schooljaar begint op 1 september. Gelieve vóór 31 juli per uil reageren. Hoogachtend Minerva Anderling, assistent-schoolhoofd. ( deze brief komt uit Harry Potter en de steen der wijzen).

Ze wist even niet wat ze moest zeggen of doen. Heksen en tovenaars bestonden niet. Dat had ze vaak genoeg gelezen en ook wetenschappelijk bewezen en zonder bewijs geloofde ze het ook niet. 'Wat is dat voor brief schat' vroeg Meneer Griffel. 'Eh... Het is een brief over een toverschool.....' zei ze aarzelend. 'Een toverschool?' ze meneer Griffel bijna lachend en hij legde zijn krant neer waar hij druk in aan het lezen was. 'Serieus?' zei hij 'geloof je dat?' vroeg hij. 'Ik weet het niet' zei Hermelien. 'Misschien moeten we gewoon wat terug sturen en kijken wat ze zeggen.''Wat is er aan de hand?' Mevrouw griffel kwam binnen lopen. 'Hermien heeft een brief gekregen waarin staat dat ze is aangenomen op een toverschool. Je gaat toch niet zeggen dat je dat gelooft.' 'Hoezo niet?' zei mevrouw Griffel. 'Ik wist altijd al dat ze anders was dan alle andere kinderen en dit verklaard waarom. 'Dus jij gelooft het?' vroeg Hermelien verbaast. 'Ja de wonderen zijn de wereld nog niet uit.' En ze gaf Hermelien een knuffel. 'Ik ben zo trots op je lieverd.' En ze liep weer weg. 'We hebben een heksje in de familie' mompelde ze zacht vol trots. Hermelien en meneer Griffel keken elkaar aan en meneer Griffel haalde zijn schouders op en pakte zijn krant weer van de tafel. Nog een tijdje zat Hermelien verward op de bank. Tot het tijd was om naar bed te gaan. Morgen kon ze er nog wel over nadenken.

De uil had ook een bezoekje gebracht aan de familie Malfidus. Draco Malfidus woonde in een groot zwart landhuis samen met zijn ouders. Draco zat op de bank en zijn ouders zaten zachtjes te praten over dingen die Draco niet mocht weten. Toen er een grote uil door het raam vloog en neerstreek op de grote salontafel. 'He he eindelijk' Zei Vader 'ik dacht dat hij nooit zou komen.' Hij pakte de brief en de uil vloog weer weg door het raam. "Mag ik de brief nu?' vroeg Draco op een arrogante manier. 'Niet zo'n toon tegen je vader jongen' zei Vader dreigend. 'Sorry hoor' mompelde Draco. Draco pakte de brief en las hem door. 'Dat had ik wel verwacht' zei hij en hij gooide de brief op de tafel en ging weer soepel op de bank zitten. 'Vader ik weet zeker dat ik in Zwadderich kom.' 'Nou dat is je geraden ook' zei vader 'als je in een andere afdeling komt dan zwaait er wat.''Nou dat gebeurd toch nooit' zei Draco 'ik ben van zuiver bloed en al generaties lang zit mijn familie in Zwadderich. Het kan gewoon niet dat ik daar ook niet in kom.''Nou dat mag ik hopen voor jou, want ik haal je uit mijn testament als je in niet in Zwadderich komt. 'Nou doe maar' antwoordde Draco zelfvezekerd. 'Ik durf op alles te wedden dat ik een ware Zwadderich ben.' En geruststellend deed hij zijn ogen dicht en genoot van het geluid van de vogels.