-ΕΜΜΟΝΗ-

×Κεφάλαιο 7×

ΕΒΙΤΑ

Θεέ μου, το κεφάλι μου πονάει αφόρητα. Τι ήπια χθες;

Νιώθω μια αδιαθεσία και τρέχω στο μπάνιο, βγάζοντας σχεδόν τα πάντα από το στομάχι μου.

Χθες το παράκανα...

Πλένω το πρόσωπο μου, βουρτσίζω τα δόντια μου και ετοιμάζομαι για τη δουλειά.

Μπαίνω στο δωμάτιο μου και πάω να πάρω το κινητό μου από το κομοδίνο, όταν βλέπω ένα χάπι και ένα ποτήρι νερό.

Σκηνές από τα χθεσινά γεγονότα έρχονται στο μυαλό μου. Έπινα και ξανά έπινα....Έπινα πολύ όταν πήγα να πέσω, δύο μπράτσα με έπιασαν, το πρόσωπο του τόσο θολό, η μορφή του επίσης. Το άγγιγμα του όμως...καθώς το θυμάμαι ανατριχιάζω.

όλο αυτό το αίσθημα τόσο γνώριμο μα και τόσο διαφορετικό. Νιώθω όπως πριν 10 χρόνια όταν τον είχα πρωτοδεί... Την πρώτη φορά που με άγγιξε....

Τι και αν με βρήκε; όχι όχι όχι! ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ! ΠΩΣ;

Χτυπά το ξυπνητήρι και καταλαβαίνω πως πρέπει να φύγω αμέσως. Παίρνω το χαπάκι με το ποτήρι το νερό και φεύγω τρέχοντας.

{...}

Ανοίγω την πόρτα του σπιτιού φανερά κουρασμένη με ένα κεφάλι γεμάτο φορτία....

Ξεντύνομαι, βάζω τα αθλητικά μου και πάω για τρέξιμο το όποιο δεν πρόλαβα το πρωί.

Σε όλη τη διαδρομή, οι σκέψεις μου ήταν στη χθεσινή νύχτα....

Ποιος ήταν αυτός ο άντρας και τι ήθελε από εμένα;

Αν είναι εκείνος , νομίζω έχω μπλέξει ξανά...

Βλέπω ένα περίπτερο και σταματώ να πάρω κάτι να πιω, το βλέμμα μου πηγαίνει σε ένα μπουκάλι με βότκα και το παίρνω αμέσως χωρίς καθόλου σκέψη...

Γυρίζω σπίτι, ανοίγω το μπουκάλι και αρχίζω να πίνω σκεφτόμενη την προηγούμενη νύχτα.

"Γιατί πίνεις έτσι, μικρή μου;" ρωτάει μια φωνή και γυρίζω να δω ποιος είναι. Πάλι βλέπω θολά, όμως στην παρουσία του, ένα κύμα ασφάλειας, ανακούφισης και χαράς με κατακλύζει.

"Και ποιος είσαι εσύ;" ρωτώ μεθυσμένα, ανοιγοκλείνοντας τα μάτια μου για να μπορέσω να τον δω έστω και λίγο καθαρά.

"Ο απέναντι γείτονας...Σε έβλεπα χθες και σήμερα... Δεν κάνει καλό το ξέρεις έτσι;" ρωτά ο απέναντι γείτονας και έρχεται προς το μέρος μου.

"Και τι κάνει καλό;" ρωτάω και κοιτάζω τα θολά του μάτια, δεν ξέρω που βρήκα το θάρρος , σίγουρα φταίει το ποτό, όμως και εκείνος φέρει κάποια ευθύνη με κάνει να νιώθω πράγματα και δεν πρέπει.

"Ο έρωτας ή η αγάπη..." απαντά εκείνος..

"Χα, καλό αστείο..αυτά τα δύο..." αναφωνώ και ένα πικρό χαμόγελο εμφανίζεται στα χείλη μου.

"Τα έχεις ζήσει;" ρωτά με φωνή που δηλώνει την περιέργεια του.

"Φυσικά για αυτό δεν θέλω να τα ξανά ζήσω.. Για αυτό μακριά μου.." απαντώ και σπρώχνω τον ώμο του με σκοπό να φύγει, ακόμα και αν δεν θέλω...

"Δεν θέλω να φύγω, με ενδιαφέρεις..." λέει πιάνοντας απαλά τον καρπό μου φέρνοντας με πρόσωπο με πρόσωπο μαζί του.

"Τι σε ενδιαφέρω; Δεν ..ενδιαφέρω...να....πρέπει ...σε..." τα λόγια μου μπερδεμένα λόγω του ποτού και της απόστασης μεταξύ μας.

Μπορούσα να μυρίσω το άρωμα του και αυτό με έκανε να κλείσω τα μάτια απολαμβάνοντας εκείνη την μυρωδιά...

Παρατηρώ τα χείλη του, είναι σαν κερασάκια, τόσο κόκκινα και τόσο γυαλιστερά... Νομίζω μου μιλάνε... Θέλουν να τα φιλήσω...

"Δεν το επιλέγει--" πήγε να πει αλλά τον διέκοψαν τα χείλη μου δίνοντας του ένα απαλό φιλί.

Η γεύση του μεθυστική, δεν θέλω να αφήσω αυτά τα κερασάκια χείλη ποτέ....

Ας μείνουμε πάντα έτσι, όνειρό μου....

                      ×××××××××

Γεια σας, τι κάνετε;

Σοκαρισμένες;
Και εγώ 🙈

Αυτή τον φιλησε ο Σωτήρης δεν έκανε τίποτα, το είδατε έτσι 😂

Καλά πάω παρακάτω..

Πως σας φάνηκε;

Πολλά φιλιά μέχρι το επόμενο :*