-ΕΜΜΟΝΗ-

×Κεφάλαιο 1×

" Κυρία Εβίτα, αυτά είναι τα τελευταία χαρτιά" μίλησε η όμορφη γραμματέας και άφησε τα χαρτιά στο γραφείο της.

"Εντάξει, μπορείς να πηγαίνεις." είπε ψυχρά εκείνη με έντονο τόνο κάνοντας την κοπέλα απέναντι να σκύβει αμέσως το κεφάλι της και να αποχωρεί.

Άρχισε να μελετάει τα καινούργια χαρτιά με προσήλωση, δεν ήθελε να της ξεφύγει η παραμικρή λεπτομέρεια. Πάντα είχε αυτή την εμμονή. Μπορούσε να κάτσει μέχρι τα ξημερώματα μέχρι να τελειώσει τη δουλειά της. Εξάλλου, δεν είχε και τίποτα άλλο να κάνει. 

Ήταν μια γυναίκα εκρηκτική, χωρίς να δίνει δικαιώματα, δεν επιθυμούσε βλέμματα πάνω της για αυτό όταν τα αγόρια της έριχναν ματιές πάνω του ενός δευτερολέπτου αυτή τους αγριοκοίταζε και εκείνοι με σκυμμένα τα κεφάλια έφευγαν από κοντά της σαν κυνηγημένοι.

{...}

Η ώρα πήγαινε 11 το βράδυ και εκείνη ακόμα πάνω στα χαρτιά, δουλεύοντας σκληρά.                        Ένα χτύπημα στην πόρτα, αρχικά την έκανε να τρομάξει όμως αμέσως βρήκε φωνή να πει "Περάστε".

"Ακόμα εδώ; Αχ αυτή η εμμονή σου... Πήγαινε σε παρακαλώ σπίτι, αύριο δεν θα ξυπνάς." της είπε συμπονετικά ο Διευθυντής της και εκείνη με ένα αδιάφορο νεύμα συνέχισε να κοιτά τα χαρτιά.

"Εβίτα!" της είπε λίγο πιο έντονα, κάτι που δεν ήταν απαρατήρητο για εκείνη που αμέσως σήκωσε το βλέμμα της να τον κοιτάξει φανερά απορημένη. 

"Πήγαινε...και αύριο μέρα είναι...όλοι έχουν φύγει. Μην--" πήγε να πει αλλά τον διέκοψε.

"Ξέρω, ξέρω, τελειώνω έτσι και αλλιώς.." είπε και γύρισε στη δουλειά της.                                        
Ο Διευθυντής αγανακτισμένος ξεφύσηξε και έφυγε από το γραφείο της.

Όντως, μετά από λίγα λεπτά είχε τελειώσει, μάζεψε τα πράγματα της και αποχώρησε.                    
 Στην έξοδο, ο φύλακας την καληνύχτισε χαμογελαστά μα εκείνη χωρίς μια ματιά μόνο ένα νεύμα έφυγε. Μπήκε στο αυτοκίνητο της, ξεφύσηξε κουρασμένα, και πήρε το δρόμο για το σπίτι της.

{...}

Την ίδια στιγμή, απέναντι από το σπίτι της Εβίτας, ένας άντρας κοιτούσε έξω από το παράθυρο του. Η ώρα δώδεκα και πέντε και η αγαπημένη του ακόμα να γυρίσει.

"Πού είσαι γαμώτο; Πρώτη φορά αργείς τόσο..." έλεγε και ξανά έλεγε, λερώνοντας το στόμα του με τσιγάρο και ποτό.

Πάνω που πήγε να φύγει, ακούει το γνωστό ήχο από το αυτοκίνητο της και χαμογελάει.

"Επιτέλους μωρό μου." παίρνει τα κιάλια του και τη βλέπει που παρκάρει το αμάξι της, κατεβαίνει και μπαίνει σπίτι της.

Η αγαπημένη του πετάει τη τσάντα σε ένα καναπέ και περπατάει πιο αριστερά όπου  χάνεται το πεδίο . Εκείνος προχωράει στο άλλο παράθυρο και τη βλέπει που αργά αργά ξεντύνεται, παίρνει μια πετσέτα και μπαίνει μέσα σε ένα δωμάτιο, όπου δεν μπορούσε να έχει πρόσβαση. Κοιτά το ρολόι του και αναστενάζει.

"Σε 35 λεπτά, αχ πόσο θα ήθελα να ήμουν το νερό που πέφτει στο κορμί σου... " 

Στη σκέψη μόνο να είναι γυμνή και να κάνει μπάνιο, νιώθει σφιγμένος και αμέσως πάει στο μπάνιο.

{..}

Βγαίνει από το μπάνιο, παίρνει γρήγορα τα κιάλια του και τη βλέπει να είναι στο δωμάτιο της με το μπουρνούζι της  διαβάζοντας ένα βιβλίο, κοιτάει το ρολόι του και στενεύει τα φρύδια του.

"Μόνο 20 λεπτά; Ρεκόρ, μικρό τέρας, ρεκόρ. " αναφωνεί και γελάει μόνος του έχοντας ένα καινούργιο ποτήρι με αλκοόλ στο χέρι του θαυμάζοντας της.

××××××××××××××××××××××××××××

Γεια σας :)

Ορίστε το πρώτο κεφάλαιο..
Πως σας φάνηκε;
Ποιος είναι ο άγνωστος άντρας;
Και τι θέλει από τη ζωή της Εβίτας;

Μείνετε συντονισμένοι για τη συνέχεια .

!+!