-ΕΜΜΟΝΗ-

×Κεφάλαιο 9×

ΕΒΙΤΑ

6 μέρες έχουν περάσει και δεν τον έχω ξανά ονειρευτεί, τον άντρα που μου χάρισε το πρώτο χαμόγελο μετά από πολλά χρόνια.....

Όλη τη μέρα τον σκέφτομαι και δεν ξέρω καν το πρόσωπο του. Όσο και αν προσπαθώ να θυμηθώ όλα είναι θολά μέσα στο κεφάλι μου.

Από την άλλη, όλο αυτό είναι παράνοια... Να θες να δεις κάποιο όνειρο για να χαμογελάσεις;

Μήπως όντως χρειάζομαι ψυχολόγο;

Θυμάμαι το βράδυ πριν δω το όνειρο ήπια...Ναι, ήπια και την Κυριακή κι τη Δευτέρα.

θα πιω και σήμερα να δω αν θα ξανά έρθει...

Μπαίνω σε ένα σούπερ μάρκετ και αγοράζω το αγαπημένο μου ποτό, βότκα..

Πληρώνω γρήγορα και πηγαίνω στο σπίτι . Αρχίζω να πίνω και το όνειρο δεν αργεί να έρθει.

"Γιατί πάλι πίνεις; Τι έγινε;" η φωνή του και μόνο με κάνει να χαμογελάσω σαν μικρό παιδάκι.

"Ήθελα να εμφανιστείς. όνειρο μου.." απαντώ ειλικρινά και τον κοιτώ... 

Πάλι τοσο θολός...

Δεν με πειράζει, ακόμα και η αύρα του με ζεσταίνει..

"ήθελες να εμφανιστώ; Εγώ;" ρωτά έκπληκτος και νεύω.

"Γιατί; " ρωτά με χαρούμενη φωνή..

"Με κάνεις να χαμογελάω" του απαντώ με ένα χαμόγελο. όμως τις δικές του εκφράσεις δεν μπορώ να τις δω, έτσι κατσουφιάζω...

"Τι έγινε και έχεις αυτό το βλέμμα;" με ρωτά  ανήσυχος.

"Δεν μπορώ να σε δω καθαρά...Γιατί να μην μπορώ να σε δω καθαρά;" μουρμουρίζω και κατεβάζω το κεφάλι μου.

"Θα με δεις, προσπάθησε να επικεντρώσεις τα μάτια σου σε εμένα.." μου λέει βάζοντας τα δάκτυλα του κάτω από το πιγούνι σηκώνοντας το στο ύψος του..

Προσπάθησα πολύ, αλλά το ποτό δεν βοηθάει και εγώ δεν μπορώ να τον ονειρευτώ χωρίς το ποτό..

"Δεν μπορώ, δεν μπορώ..." φωνάζω ελάχιστα και σηκώνομαι από τη καρέκλα πηγαίνοντας πάνω κάτω στην κουζίνα αναστατωμένη καθώς κάποια δάκρυα κάνουν την εμφάνιση τους.

"Έι, έι ηρέμισε...Θα με δεις, στο υπόσχομαι.." έρχεται κοντά μου και με παίρνει μια γερή και ζεστή αγκαλιά.

Τυλίγω και εγώ τα χέρια μου γύρω από το λαιμό του και τα ξεχνάω όλα...

Εδώ είναι το σπίτι μου, εδώ μπορώ να ζήσω για πάντα...Εδω η ζεστασιά που περίμενα χρονιά... Εδώ η ασφάλεια...
Εδώ, σε αυτή την αγκαλιά..

Χαλαρώνω τόσο που κλείνω τα μάτια μου και αφήνω τον εαυτό μου σε αυτόν..

"Μην ξανά πιείς τόσο μικρό τέρας..." ακούω τη φωνή του και χαμογελάω καθώς νιώθω να με αφήνει κάπου μαλακά, αμέσως τον σφίγγω περισσότερο πάνω μου.

"Αχ, μικρό τέρας..."

Καληνύχτα, όνειρο μου...

××××××××××××××××××××××××××××××××

Γεια σας !!!
Τι κάνετε; 
Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να χαίρεστε τις λίγες μέρες διακοπών πριν να ανοίξουν τα σχολεία /Πανεπιστημια...

Όσο αναφορά αυτό, από την επόμενη βδομάδα δεν ξέρω αν θα μπορέσω να ανεβάζω τόσο συχνά...
Μπορεί να μπαίνει ένα κεφάλαιο κάθε βδομάδα...
Αλλά δεν υπόσχομαι τίποτα.

Το επόμενο θα μπει το Σάββατο και θα είναι καθαρή φωτιά :3🙈🙈

Τα κεφάλαια είναι από την πλευρά της Εβίτα πια και για αυτό δεν βλέπουμε τις αντιδράσεις και τις σκέψεις του άγνωστου άντρα..
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν...
Θα μπουν όλα σε ένα επόμενο και νομίζω θα είναι από τα λίγα...

Γενικά να ξέρετε ότι αρχικά ήθελα να το κάνω εξαρχής να είναι ήδη πλευρά της Εβίτας, όμως δεν θα ξέρετε τον απέναντι γείτονα...
Οπότε ναι :3

Λοιπόν τα λέμε :3
Πολλά φιλιά μέχρι το επόμενο!!!

-Χρύσα (xrUnicorn)