-ΕΜΜΟΝΗ-

×Κεφάλαιο 8×

EBITA

Ο σπαστικός ήχος από το ξυπνητήρι χτυπάει και βρίζω. Πώς πέρασαν 9 ώρες ύπνου; Εγώ νιώθω λες και κοιμάμαι μόνο 2 λεπτά... Το κεφάλι μου πάει να σπάσει...

Και εκείνο το όνειρο, τι στο καλό ήταν; Ποιος ήταν πάλι αυτός ο άντρας που--

ΘΕΕ ΜΟΥ, ΤΟΝ ΦΙΛΗΣΑ...

Πιάνω τα χείλη μου, κλείνω τα μάτια και η αίσθηση του τόσο απαλή, τόσο ερωική τόσο--

ΤΙ ΛΕΣ; ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ..

Ναι,δεν μπορω...όχι δεν μπορώ..

Μόλις χαμογέλασα και αυτό είναι τόσο κακό. 8 χρόνια κανείς δεν με έκανε να χαμογελάσω, ένα ηλίθιο όνειρο θα με κάνει;

"Αυτό δεν ήταν σαν εκείνον, όμως..." αναφωνώ και ξανα ακουμπάω τα χείλη μου, θέλωντας να ξανα γευτώ το στόμα του...

Το χαμόγελο δεν φεύγει από τα χείλη μου, μόνο όταν γεγονότα από το παρελθόν ξεπροβάλλουν μπροστά μου, θυμίζοντας μου πως δεν αξίζω κάτι τέτοιο...

Όσο και να θέλω να ξεφύγω από αυτό, δεν μπορώ... δεν γίνεται. Το μυαλό παίζει ασταμάτητα παιχνίδια μαζί μου. Δεν θέλει να ξεχάσει, πόσο μάλλον η καρδιά μου.

Ο πόνος ανάμεσα στο στήθος είναι αβάσταχτος κάποιες φορές, όμως υπάρχει πάντα. Ακόμα και αν δουλεύω πολύ, ακόμα και αν τρέχω πολύ, ακόμα και αν γυμνάζομαι πολύ, ακόμα και αν τρώω πολύ, ακόμα και αν πίνω πολύ, ο πόνος μένει εκεί σαν το σκοτάδι που θέλει να καλύπτει τα πάντα.

 Ποτέ δεν έχω αισθανθεί το φως, τη ζεστασιά τα τελευταία χρόνια και δεν την περιμένω για να πω την αλήθεια. Αν εκείνος μου φέρθηκε έτσι ενώ με ήξερε, τι θα έκανε ένας ξένος; Πώς θα εμπιστευόμουν κάποιον ενώ σε εκείνον έδωσα τα πάντα και από ένα βίντεο τα ξέχασε όλα;

Ξεφυσάω, σηκώνομαι από από το κρεβάτι κάνοντας την πρωινή μου ρουτίνα...

{...}

"Κυρία Εβίτα, ο κύριος Μάριος σας θέλει στο γραφείο του..." μου ανακοίνωσε η γραμματέας μου και με ένα ψυχρό νέψιμο βγήκε από το γραφείο μου.

Πήρα τα χαρτιά που μου ζήτησε και κατευθύνθηκα προς το γραφείο του.

Χτυπάω την πόρτα καθώς φτάνω έξω από το γραφείο του. Με το άκουσμα του " Περάστε", ανοίγω την πόρτα και μπαίνω μέσα. Κοιτάζω αρχικά το Μάριο και παρατηρώ πως δεν είναι μόνος του...

ΌΧΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟΣ..

"Τι κάνεις αγριόγατα; Είδες που ξανά συναντιόμαστε; " λέει ο πιο σιχαμερός άνθρωπος στο κόσμο έχοντας ένα νικηφόρο βλέμμα.

"Μάριε σου έφερε αυτά που ζήτησες... Μπορώ να φύγω τώρα; Βλέπω έχεις δουλειά." λέω ψυχρά κοιτώντας μόνο τον Μάριο δείχνοντας του τα χαρτιά μου κρατούσα, χωρίς να δώσω καμία σημασία στον άλλο άντρα.

"Εβίτα, για αυτό σε φώναξα. Ο κύριος Βασακόπουλος ήθελε να σου μιλήσει.." μου λέει ο διευθυντής μου φανερά μετανιωμένος.

"έχω και εγώ δουλειά, τα λέμε" απαντώ, αφήνω τα έγγραφα στο γραφείο του και φεύγω από εκεί μέσα...

{...}

"Ο κύριος Μα--" πάει να πει η γραμματέας μου από το τηλέφωνο αλλά ξαφνικά η πόρτα ανοίγει.

¨Εβίτα, μόλις  έγινε αυτό που φοβόμουν...¨αναφωνεί κλείνοντας την πόρτα του γραφείου μου.

"Πτωχεύσαμε;" ρωτώ σοβαρά.

"όχι, ο Βασακόπουλος μας πρότεινε να γίνει μέτοχος..." απαντά και πηγαίνει πάνω κάτω.

"Σιγά το πράγμα αφού δεν πρωτεύσαμε να παρακαλάς." λέω και γυρίζω στα χαρτιά.

" Εβίτα, δεν είναι απλός  άνθρωπος ο Βασακόπουλος. Ψάξε λίγο για αυτόν... Είναι χειρότερος από 1000 πτωχεύσεις.." η νευρική φωνή του είναι εμφανής και δεν ξέρω τι να κάνω για να τον χαλαρώσω.

"Θα τα καταφέρουμε, πάντα το κάναμε.." τον κοιτάω και προσπαθώ να του δώσω την αισιοδοξία μου.

"Αν χαμογελούσες λίγο κι όλας..." ξεφυσάει και αφού με χαιρετάει, φεύγει.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να χαμογελάσω... Οι άθρωποι το κάνουν συνέχεια...

××××××××××××××××××××××××××××××××

Hola, hola
Τι κάνετε;

Ορίστε και το 8ο κεφάλαιο, λίγο πιο light από το προηγούμενο..
Και το επόμενο θα είναι light..
Για να έρθει το 10ο να μας κάψει αρκετά 🙈🙈🙈

Αν δεν έχετε κάτι να πείτε για αυτό το κεφάλαιο, σας αποχαιρετώ :*
Πολλά φιλιά ❤