Upside Down (ON-GOING)

Chapter 4: Fikovia

*  *  *  *  *  *

Fikovia

Kasalukuyan kaming sumasakay sa isang lumilipad na tren ni Olly na nakita ko kanina. Akalain mong walang driver ang tren nato. Ang  nagsasalita na babae na namamayani sa buong loob ng tren or yung operator ay isang robot at buong tren naman ay parang katawan niya lang.

Hindi ako makapaniwala na masasakay ko din to. Ang hindi ko alam eh nakalutang pala yung building na tinitirhan ni Lily. Hindi naman yung nakalutang kundi may anim na malalaking cylindrical metal columns lang naman ang nagsusupport sa bigat ng building. Tapos may malapad na platform sa entrance ng building which sa ground floor.

Ngayon ko lang nalaman na kada palapag ng building na yun ay may iisang kwarto lang na parang bahay ang loob nito. Kaya pala medyo malapad ang kwarto na tinitirhan ni Lian at Lily. Wala din itong pintuan kung saan ka bababa at aakyat mula sa ilalim, dahil may isang malaking capsule na parang elevator na nakadikit sa dingding ng sala katabi ng malapad na bintana nila.

Parang hindi pa rin nagsisink-in sa akin ang mga bagay na nakikita at nalalaman ko dito sa Fikovia dahil sa matinding pagbabago ng aking nararamdaman.

Medyo akong nahihilo dahil lumilipad ang tren na sinasakyan namin at pumupunta ito sa iba't-ibang direksyon. Urrrghh. Parang masusuka ako.

I revert my attention to Olly and he was now poking onto a rectangular and thick glass–

"This is Crystablet. Short for Crystal Tablet." Speaking of crystal, katunog pala ng first name ko. Tinignan agad ako ni Olly na may halong pagdududa.

"What?" Tinaasan ko nalang siya ng kilay.

"Wala."

Oh that was I realized that I never mentioned my first name to anyone, here. To be honest, I used my second name Joy since the day I met Lian. Hindi naman kasi ako fully nagtatrust sa lalaking yun 'no kahit best friend ko pa siya. He's still a Fikovian.

And I still have suspicions about the shoe na nagrelay ng message. Perhaps, he really was pertaining to Lian. I just couldn't sink the thought in about him betraying me.

May moment na babaliktad o magrorotate yung tren dahil sa masikip na path sa ere between gigantic buildings.

Dalawa lang yung upuan (nasa magkabilang wall ng tren yung pahabang upuan at kulay asul ito), kapag daw umupo ka kahit saang bahagi ng upuan may lalabas na dalawang seatbelt sa bandang ulohan ng upuan at magkocross sa katawan namin.

San kaya ang unang destinasyon na pupuntahan namin? Baka nga mawala ako dito eh. Ugh.

"You'll not get lost if you don't take your eyes off me." Agad ko naman nilingon ang nilalang na nasa tabi ko lang. Inirapan ko na lang siya dahil para sakin iba ang meaning nun. Yak.

"San nga pala tayo pupunta?" Tanong ko sa kanya habang ako ay nakasandal sa upuan at tinititigan ang malalaki at matataas na gusali na makikita mo sa makakapal na glass. May makakapal na glass ang nakapalibot sa tren mula sa half ng tren hanggang sa kisame.

"If I tell you, you don't even know what place is that place." Well, may point naman siya dahil hindi naman ako taga dito. Pero gusto kong malaman eh.

"Gusto kong pumunta sa paaralan kung saan nag-aaral si Lian." Tugon ko sa kanya habang tinitignan ko ang mga tao dito sa loob na nakasalamin. Bakit lahat nakasalamin?

"Well, I could take you there. But you should memorize the place here so you won't get lost." Bakit ko pa imemorize 'tong lugar na to kung hindi naman ako magtatagal dito? Psh. At isa pa masyado itong malawak hindi ko to mamememorize sa isang araw o sa isang linggo.