Ήταν μια ακόμα κουραστική μέρα. Βγήκα από το γραφείο μου και χαιρέτησα την Loreen.
"Θα πάμε σε ένα καινούργιο κλαμπ με τα παιδιά. Θες να έρθεις;" με ρώτησε με το γνωστό πλατύ χαμόγελο της.
"Όχι, ευχαριστώ. Είμαι πολύ κουρασμένη" είπα και ένευσε γρήγορα. Ήμουν έτοιμη να φύγω, αλλά μετά σκέφτηκα ξανά την πρόταση της. Είχα καιρό να βγω έξω και να διασκεδάσω. Νομίζω ότι έχω πάρει την δουλειά μου πιο σοβαρά από όσο θα έπρεπε. Έτσι και αλλιώς, μου αξίζει και εμένα ένα διάλειμμα.
"Βασικά, Loreen θα έρθω" ξεφύσηξα και χαμογέλασε.
"Τέλεια. Περίμενε με έξω. Θα πάμε με το αμάξι μου" είπε.
Ίσως εκείνη την ημέρα έκανα την χειρότερη επιλογή της ζωής μου. Μπορεί όντως να ήθελα να βγω με τους φίλους μου και να διασκεδάσω, αλλά που να ήξερα τι με περίμενε.
Το τηλέφωνο μου χτυπούσε συνεχώς. "Ryan, γιατί παίρνεις τέτοια ώρα;" ρώτησα και προσπαθούσα να ακούσω την φωνή του πάνω από την δυνατή μουσική.
"Λυπάμαι Rosalie" ήταν το μόνο που είπε.
Εκείνη την μέρα έμαθα ότι ο αδερφός μου ήταν νεκρός. Όμως αν πήγαινα σπίτι εκείνη την μέρα, θα μπορούσα να τον σώσω;
_
Ο αδερφός σου δεν ήταν αθώος. Αυτά ήταν τα λόγια του, που δεν μπορούσα να ξεχάσω, ακόμα και αν δεν πίστευα ούτε μια λέξη. Γιατί άλλωστε να πιστέψω ένα σχιζοφρενή δολοφόνο; Θα μπορούσα να γελάσω μπροστά στα μούτρα του, γιατί ο αδερφός μου δεν πείραξε ποτέ του κανέναν. Ο αδερφός μου ήταν αθώος, η μαμά μου ήταν αθώα και όμως πέθαναν.
«Rosalie Austin» ένας αστυνόμος φώναξε το όνομα μου και με έβγαλε γρήγορα από τις σκέψεις μου. Σηκώθηκα από την καρέκλα και τον πλησίασα, ενώ έκανε στην άκρη για να με αφήσει να περάσω στην αίθουσα ανάκρισης.
Αυτή την φορά η αίθουσα μου φαινόταν περισσότερο σκοτεινή και κρύα από κάθε άλλη φορά που έχω έρθει εδώ, κάνοντας με να κουμπώσω την ζακέτα που φορούσα. Παρατήρησα ότι απέναντι μου καθόταν ένας άγνωστος αστυνόμος για μένα και όχι ο αστυνόμος Α' - όπως μου είχε συστηθεί. Αντιθέτως, στεκόταν όρθιος και το σώμα του ακουμπούσε πίσω στο τοίχο με σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος του και με ένα αυστηρό ύφος ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του.
«Λοιπόν, για να τελειώνουμε με αυτό το θέμα. Austin, θα προβούμε στη φυλάκιση σου για τον θάνατο της μητέρας σου» είπε ο αστυνόμος απέναντι μου χωρίς να με κοιτάξει.
Έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Τι λέει;
«Μα-"
«Όλα στοιχεία καταλήγουν σε εσένα» με διέκοψε πριν προλάβω να ολοκληρώσω. Κοίταξα τον αστυνόμο Α'. Το αυστηρό του ύφος είχε αντικατασταθεί με ένα λυπημένο. Μετά βγήκε έξω από την αίθουσα κλείνοντας με δύναμη την πόρτα πίσω του και έχασα όλες τις ελπίδες μου ότι θα με βοηθούσε να ξεμπλέξω από εδώ.
Πιάστηκα απροετοίμαστη όταν ο αστυνόμος απέναντι μου, έπιασε δυνατά το πιγούνι μου φέρνοντας το πρόσωπο του κοντά στο δικό μου. Η λαβή του σκλήρυνε, καθώς ψιθύρισε στο αυτί μου:
«Άνθρωποι σαν εσένα αξίζουν να σαπίσουν στην φυλακή»
_
Σκούπισα γρήγορα τα δάκρυα μου. Ένας αστυνόμος έδεσε να χέρια μου με χειροπέδες και με έσπρωξε ελαφρά για να προχωρήσω. Έσερνα τα πόδια μου στο πάτωμα, ενώ είχα σκυμμένο το κεφάλι μου. Ο αστυνόμος δίπλα κρατούσε σφιχτά το μπράτσο μου, καθώς σφύριζε ένα τραγούδι που δεν ήξερα. Ήθελα να φωνάξω πως είμαι αθώα και να τρέξω γρήγορα, ώστε να ξεφύγω από εδώ, αλλά ήξερα ότι αυτό θα έκανε χειρότερη την θέση μου.
Μα πως εγώ θα ταίριαζα με όλους αυτούς του τρελούς δολοφόνους εδώ; Δεν είμαι δολοφόνος, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Περάσαμε πολλά κελιά, αλλά κοιτούσα μόνο τα βήματα μου. Ο χώρος βρωμούσε μούχλα και υγρασία, αλλά το καλό ήταν ότι υπήρχε ησυχία.
Ο αστυνόμος άνοιξε με το κλειδί του ένα άδειο κελί και με πέταξε σαν σκουπίδι στην γωνία αυτού του σκοτεινού κελιού, στο οποίο δεν άνηκα. Αυτό το μέρος ήταν ακόμα πιο απαίσιο όταν ήσουν μέσα σε ένα κελί. Έκλεισε την πόρτα και κλείδωσε, καθώς κοιτούσα τα κάγκελα που με κρατούσαν φυλακισμένη εδώ, να κοιμάμαι σε σκληρά κρεβάτια και να κάθομαι μαζί με άλλους εγκληματίες.
"Καλωσόρισες στην κόλαση" άκουσα μια φωνή. Υπέθεσα από το διπλανό κελί. Ήταν μία γνωστή φωνή. Μα πως να μην αναγνώριζες την βαριά βρετανική προσφορά, που δεν ανήκε σε κανέναν άλλον πάρα μόνο στον Harry Styles.
"Δεν θα μείνω για πολύ εδώ. Όταν γίνει η δική, θα με αθωώσουν" είπα σοβαρά και με περισσότερη αυτοπεποίθηση από ότι περίμενα. Άρχισε να γελάει δυνατά.
"Κάνεις δεν φεύγει από εδώ"
"Να μιλάς για το εαυτό σου. Είσαι ένας δολοφόνος, λογικό είναι να μείνεις για πάντα εδώ" είπα όλο νεύρο.
"Και εσύ τι είσαι;" ρώτησε. Ήταν περίεργο που μιλούσαμε χωρίς να κοιτάμε ο ένας τον άλλον. Όμως το χειρότερο ήταν ότι στο διπλανό κελί βρισκόταν ο κατά συρροή δολοφόνος Harry Styles.
"Είμαι αθώα"
Γέλασε πάλι."Είσαι ένας ακόμα άνθρωπος που μετανιώνει για τα λάθη που έκανε" μουρμούρισε. "Δεν θα ήθελες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω;"
Μα φυσικά θα ήθελα να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Όμως, όχι γιατί έκανα κάτι κακό. Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω θα είχα πει στην μητέρα μου πως την αγαπάω παρόλο που μαλώναμε πολύ και ίσως της είχα πει κάποια πράγματα που δεν τα εννοούσα, αλλά τώρα είναι αργά.
