Vampire love

vampierspubertijd??

POV Roos

We staan allebei aan een kant van de kamer. 'Sorry.' Zeg ik zacht en onzeker. Ik verloor controle, wat raar is, want ik heb al zo'n 1500 jaar controle over mijn bloed lust. 'Maakt niet uit.' Zegt Nathaniel. 'Als ik naar je toe zou kunnen komen zou ik het doen, maar ik weet niet of ik de controle weer verlies of niet, sorry.' Zeg ik verdrietig. 'Ik weet het.' Zegt hij. Ik ga op de grond zitten en hou mijn benen tegen mijn borst aan. 'Gaat het wel met jou?' Vraagt hij bezorgd. 'Ik heb al 1500 jaar controle en precies vandaag op mijn 1615ste verjaardag verlies ik controle, verander ik water in ijs en is mijn reukzintuig mij heel erg aan het testen, dus nee ik ben nogal heel erg verward.' Zeg ik. 'We moeten denk ik maar uitkijken de jongens kunnen zo elk moment weer terug komen.' Zegt hij. 'Ja dat denk ik ook, kun je nog lopen?' Vraag ik bezorgd. Hij probeert op te staan, maar hij valt meteen weer op de grond. 'Ik weet dat je jezelf op dit moment niet vertrouwt, maar ik vertrouw je wel.' Zegt hij zeker en aan zijn hartslag te horen liegt hij niet. 'Misschien moet je me maar niet vertrouwen.' Zeg ik. 'Kom op Rozemarijn vertrouw jezelf.' Zegt hij. Waarom zegt hij nu ineens weer Rozemarijn net zei hij nog Roos. Ik sta op en loop langzaam naar hem toe, als ik het gevoel heb dat mijn lust groter wordt, loop ik weer achteruit. 'Ik vertrouw je...' Er valt even een stilte. 'Roos.....' Zegt hij dan. Ik loop naar hem toe til hem op en breng hem naar zijn bed. Ik leg hem goed op het bed en doe de deken over hem heen. Als ik diet heb gedaan loop ik  snel weer weg. 

Nog geen twee minuten later komen de jongens naar binnen lopen terwijl ik de keuken nog aan het schoonmaken ben. 'Hey Roos, wat ben je aan het doen?' Vraagt Josh verbaast als hij mij op de keukenvloer ziet. 'Ik had mijn glas met water laten vallen.' Zeg ik. 'Waardoor dan?' Vraagt Simon die net naast Josh kwam staan. 'Nathaniel kwam ineens uit zijn kamer en daar schrok ik door.' Zeg ik. 'Gaat het wel dan?' Vraagt Jonathan bezorgd. 'Ja ik ben oké.' Zeg ik knikkend. 'Oké gelukkig maar.' Zegt Jonathan opgelucht. 'Ik ga slapen oké? Ik ben namelijk heel erg moe.' Zeg ik. Ik wacht niet op een reactie en loop naar mijn kamer. 

Het is 1 uur 's nachts en iedereen slaapt al. Ik besluit om naar de vampier raad te gaan om te vragen of hun weten wat er aan de hand met mij is. Als ik bij de vampier raad ben leg ik hun het verhaal uit wat er is gebeurt, alleen ik zeg er wel bij dat ik Nathaniels herinneringen heb gewist. 'Waarschijnlijk komt dit omdat je één van de oudste vampieren ooit bent....' Zegt één van de drie mannen uit de raad. 'Je moet het zien zoals een vampierspubertijd....' Zegt de man naast hem. 'Het is net zoals de menselijke puberteit, alleen heb je nieuwe krachten waar je aan moet wennen en je moet weer opnieuw controle krijgen over het vampier gedeelte.' Zegt de man om de zin af te maken. 'Maar toen ik net een vampier werd heeft het mij ook al 100 jaar gekost voordat ik 100% controle had, ik bedoel ik heb nog nooit iemand vermoord ofzo, maar het was in die 100 jaar soms wel op het nippertje.' Zeg ik. Ik maak me heel erg zorgen, straks doe ik één van de jongens nog pijn. 'Op dit moment kunnen wij ook niks voor je doen, wij hebben dit nog maar één andere keer gezien.' Zegt de man die in het midden zit. 'Je zult heel erg op de proef worden gesteld met je reuk zintuig en met je nieuwe krachten.' Zegt de man er verder nog bij. 'Oké... bedankt, ik moet nu weer gaan ik moet over zes uur al weer naar school, dus ik ga maar.' Zeg ik. 'Kijk uit dat je niemand pijn doet, Roos.' Beëindigd de man het gesprek. Zonder wat te zeggen loop ik weg. 

Ik kom om kwart over 2 's nachts thuis, ik wil naar Nathaniel toe om te kijken of het met hem gaat, maar Jonathan is daar ook, dus dan kan ik niet met Nathaniel praten over wat ik net heb gehoord. Ik heb de hele nacht liggen na te denken over wat ik hiermee moet. Het is al 7 uur dus ik zet mijn wekker uit en loop naar de woonkamer om te kijken of er al iemand wakker is. Er is nog niemand wakker, maar de jongens hoeven pas om 9 uur te beginnen dus ik snap wel dat ze nog in bed liggen. Ik aan de andere kant moet zo al beginnen. Ik loop naar de badkamer toe en trek een high waist broek aan met een basic crop top. Ik doe make up op en ga dan weer terug naar de woonkamer. Ik trek mijn schoenen aan, pak mijn schooltas en loop dan naar mijn klaslokaal toe. Mijn eerst les is wiskunde, daar zit ik altijd naast Tom en heb ik altijd last van Thijmen en Stan. Als de bel gegaan is begint de klas langzaam vol te stromen. 'Pak allemaal jullie boeken en haal bladzijde 168 tevoorschijn.' Zegt de leraar. Thijmen pakt mijn boek af en legt het op zijn tafel neer. 'Roos, heb je geen boek bij je?' Vraagt de leraar verbaast, omdat ik mijn boek nooit vergeet, net zoals nu. 'Thijmen heeft mijn boek afgepakt.' Antwoord ik. 'Je hoeft je eigen problemen niet op anderen af te schuiven, Roos!' Zegt hij streng. 'Meneer u weet net zoals mij dat ik mijn boek nooit vergeet, dus ik lieg niet.' Zeg ik eigenwijs. 'Oké dat is genoeg, ga er maar uit en kom maar in de pauze terug.' Zegt hij boos. Ik sta op, pak mijn boek van Thijmen zijn tafel en loop dan het klaslokaal uit.

Als het pauze is ben ik net op weg naar mijn wiskunde leraar als ik mijn kamergenoten tegen kom. 'Hey jongens.' Zeg ik vrolijk. 'Hey Roos.' Zeggen de jongens in koor wat me doet lachen. 'Waar is Nathaniel?' Vraag ik nadat ik gezien heb dat Nathaniel er niet bij loopt. 'Hij voelde zich niet lekker dus hij ligt op bed.' Zegt Jonathan. 'Oké ik zie jullie zo, Thijmen heeft er voor gezorgd dat ik er werd uitgestuurd en nu moet ik terug komen.' Zeg ik geïrriteerd. 'Oké zie je zo Roos.' Zegt Simon vriendelijke en dan lopen ze langs mij heen op weg naar de cafetaria. Ik besluit om eerst even langs Nathaniel te gaan om te kijken of het wel goed gaat. 

Ik klop aan op Nathaniels deur. 'Binnen.' Zegt Nathaniel kreunend. Ik loop naar zijn bed toe. 'Gaat het wel?' Vraag ik bezorgd. 'Het gaat wel goed, Rozemarijn, mijn nek doet alleen wat pijn.' Zegt hij kreunend. Ik weet dat hij liegt want zijn hartslag ging omhoog toen hij zei dat het goed ging. Waarom noemt hij mij eigenlijk de hele tijd Rozemarijn? 'Leugens!' Zeg ik verzekerd. 'Ik lieg niet.' Zegt hij, maar alweer gaat zijn hartslag omhoog. 'Ik kan je hartslag horen, dus ik weet of je liegt of niet, dus vanaf nu alleen nog maar de waarheid. Hoe erg is de pijn?' Vraag ik bezorgd. 'Het doet heel erg pijn maar ik kan geen plek aanwijzen, mijn hele lichaam doet pijn.' Zegt hij weer kreunend. 'Je hebt te veel bloed verloren, daardoor heb je zoveel pijn.' Zeg ik verdrietig. 'Wees niet zo verdrietig.' Zegt hij bezorgd. 'Ik heb dit gedaan, je zou me moeten haten.' Zeg ik verdrietig. 'Ik haat je niet Rozemarijn, ik weet dat dit niet helemaal jou schuld is.' Zegt hij. 'Jawel het komt wel door mij.' Zeg ik boos op mezelf. 'Wil je het goed maken dan?' Vraagt hij. 'Ja wat kan ik doen?' Vraag ik snel.  'Wil je bij me blijven?' Vraagt hij onzeker. 'Ja tuurlijk, ga maar slapen ik blijf hier.' Zeg ik. ik blijf de hele tijd naast zijn bed zitten. Het is twee uur en de jongens zijn nu vrij dus ik ga naar mijn eigen kamer. 

Net wanneer ik aan mijn bureau ben gaan zitten hoor ik de jongens binnen komen. Jonathan komt mijn kamer binnen gelopen. 'Jonathan!' Zeg ik geschrokken als ik hem zie. 'Oh sorry Roos, ik kon je net niet vinden dus ik wou kijken of je hier was.' Zegt hij. 'Ja ik ben hier, wat is er?' Vraag ik. 'Wij gaan zo weg, kun jij zo nu en dan bij Nathaniel kijken of het goed gaat?' Vraagt hij bezorgd om zijn vriend. 'Ja is goed.' Zeg ik. Jonathan loopt mijn kamer uit en een paar minuten daarna hoor ik de deur dicht gaan. Ik loop weer naar Nathaniel toe en zie dat hij nog steeds slaapt. Ik ga naast zijn bed zitten. Als zijn hand onder de deken vandaan komt, pak ik zijn arm en als ik zijn arm weer onder de dekens wil stoppen pakt hij mij vast en trekt hij mij naar zich toe. Tijd lijkt ineens heel langzaam te gaan. Mijn gezicht is heel dicht bij de zijne, maar volgens mij heeft hij niet echt door wat hij doet. Hij trekt mij naar zich toe en voordat ik het weet zijn mijn lippen op de zijne geplaatst. Ik trek na een tijdje terug en ren naar mijn kamer toe.