He's mine

5

"Ik ging dus naar de lounge met paar vrienden" ik keek hem geschrokken aan en ging naast hem zitten. "Een prachtige meid begon te dansen met de muziek. En ik, ik zat daar als een debiel te kijken en toe te juichen. Totdat ze me had verlij.." voor hij zn zin kon afmaken zette ik mijn vinger op zn lip. "Sst, stil klaar" ik voelde dat mn ogen vol zaten met tranen.

Ik probeerde ze tegen te houden, maar al snel volgde de eerste traan zijn weg, daarna volgde er meer. Nasser keek me met een spijtig gezicht  en wou mn hand pakken. Ik stond snel op. "Nee, nee" ik liep huilend weg naar mn kamer en hoorde gebonk op mn deur. "Nouraine! Doe open! Doe open alsjeblieft Nouraine" ik viel op me bed en begon erger te huilen. Ik kon niet geloven dat hij me heeft bedrogen. Op ons huwelijksnacht nogwel.

Het gebonk werd minder. Even later hoorde ik voetstappen vervagen. Ik liep naar me kast en pakte mijn koffers. Ik stopte al mijn kleren erin en spullen. Ik deed snel mn hoofddoek en trok mn jas aan. Ik liep naar beneden en zag Nasser op de bank met zn hoofd in zijn handen. Hij keek op toen hij mijn voetstappen hoorde. Hij keek naar mn koffers en weer naar mij.

"W wat doe je?" Keek hij onbegrijpelijk naar mijn koffers. "Ik ga weg Nasser" voor even stond hij stil en pakte daarna mn koffers. "Jij gaat nergens heen!" Schreeuwde hij. "Jawel!" Ik trok mijn koffers maar het lukte niet. "Alsjeblieft Nouraine ga niet weg" Ik trok pakte mijn koffers van zijn handen en keek hem aan. "Nouraine, jijvoelt toch iets voor mij? Anders zou je niet zo boos.." voor hij zijn kon afmaken onderbrak ik hem. "Walging, ik voel nu alleen walging voor jou Nasser" hij keek naar de grond want hij schaamde zich. Ik deed de deur open en keek voor de laatste keer naar achter. "Was dit het dan Nouraine?" Vroeg Nasser spijtig. "Dit was het" ik liep weg en er rolde tranen over mijn wangen.

2 maanden later

2 maanden zijn al geweest zonder Nouraine. Ik miste haar zo erg. Het huis was zo leeg zonder haar. Waarom kon ik eerder van haar houden? Waarom pas toen het laat was? Waarom heb ik haar niet tegen gehouden?

Ik liet mijn handen zachtjes over haar kussen. Ik pakte de kussen en snoof haar geur. "Nouraine" zei ik zachtjes. Ik liep naar onze lijst foto waar wij twee op stonden op ons trouwdag. Ik keek naar haar pijnlijke lach. Ze zag er zo mooi uit van buiten. Maar het was te moeilijk voor haar om met een onbekende te trouwen. Ze werd gedwongen door haar flikker vader.

Ik wreef over haar gezicht en liet een traan vallen. Ik veegdie die snel weg, omdat ik niet gewend ben te huilen voor meisjes. Althans, Nouraine was niet zomaar een meisje. Een meisje met zelfrespect, een meisje met een zachte kwetsbaar hartje. Ik ben geen man. Ik kan nooit een man zijn. Ik had haar moeten beschermen. Haar helpen in onze situatie. Haar steunen dat het goed komt en dat ze veilig is bij mij. Maar wat deed ik? Op ons huwelijk ben ik al hard vreemdgegaan. Ik keek naar de spiegel en walgde van mezelf. Ik sloeg met mn vuist tegen de spiegel en zag al snel mn hand bloeden. Nouraine, nu pas ben ik gaan beseffen hoeveel ik van haar hou. Ze is van mij, ik kan haar niet laten. Ze hoort hier thuis. Ik pakte mijn jas en liep naar mn auto. Ik  startte de auto en reed weg. Waar naartoe? Wist ik ook niet.

"Hahahahaha, Nouraine ik kan niet meer!" Schreeuwde ouafae. Terwijl Nouraine haar kussen pakte om die naar ouafa te gooien rende ze snel weg. "Vieze trut! Ik pak je nog wel!" Ik lachtte en keek naar mijn natte pyjama. Pff, mijn zus wou mij wakker maken, omdat ik te lang sliep. Ze gooide dus een fles vol met water op me.

Ik stond op en pakte mijn setje en pyjama. Ik liep naar de badkamer en stapte de douche in. Heerlijk. Denkend aan Nasser leunde ik tegen het tegelmuur en huilde zachtjes. Er is geen een dag gekomen waarin ik niet aan Nasser heb gedacht en om hem heb gehuild. Ik mis hem zo erg. Hoe kon hij mij dit aandoen. Toen ik het huis verliet, ben ik naar mijn zus gekomen. Ik kon niet naar huis, omdat onze ouders denken dat we op vakantie zijn. Er zal nog een dag komen dat we gaan scheiden en dan zal ik hun alles vertellen.

Ik poetste nog even mijn tanden en kleedde me om. "Lekker gedoucht kleintje" mijn zwager wrijfde me over mijn hoofd en grinnikte. "Jawel jawel" ik liep lachend naar de logeerkamer en pakte mijn telefoon. 15 gemiste oproepen van Nasser. Huh? Hoezo belt hij me? En waarom pas vandaag? Ik sloot mijn telefoon en ging naar beneden om ouafae te helpen in de keuken. "Lekker gedoucht zusje" zei ouafe toen ze de broodjes in de oven zette. "Ik pak jou nog wel he" zei ik uitdagend. Ze deed haar hand op haar zij en keek me uitdagend aan. "Zullen we zien kleintje".

Ik pakte een glas water en dronk het in een keer op. Net voor ik de glas op het aanrecht wou zetten hoorden we harde gebonk op de deur. "Wacht je op iemand?" Ouafae keek me aan en ik schudde nee. "Ik ook niet" zei ouafae. "Doe open! Nouarine ik weet dat je daar binnen zit" ik zette mijn vinger op mijn mond en keek ouafae smeken aan. "Niet zeggen dat ik hier ben" ik rende snel naar boven en luisterde mee. Ouafae liep naar de deur en deed het open. "Wou je de deur soms kapot maken?" Vroeg Ouafae boos. "N Nouraine.." zei Nasser hijgend. Ze keek hem onbegrijpelijk aan en duwde hem naar achteren. "Ze is niet hier" en duwde hem naar achteren. Net voor ze de deur dicht kon doen duwde hij de deur waarop Ouafae bijna naar achteren viel. "Wat doe je" schreeuwde ze nog. Net voor ze hem tegen kon houden was hij al binnen het huis. Hij zocht haar maar kon haar nergens vinden hij zag een trap en rende naar boven. "Nouraine!" Schreeuwde hij.

Hij zag een deur op een kier staan en liep ernaartoe. Hij zag Nouraine verstoppen acher de deur met haar ogen dichtgeknepen.  Ze deed haar ogen zachtjes open en schrok voor wie er voor haar stond. Dit is niet de Nasser die ik ken. Zijn lange onverzorgde haar vlogen alle kanten op. Zijn onverzorgde baard was veel voller geworden. De riem van zijn broek die nog open stond. Zijn vieze witte shirtje dat onder zijn jas scheen. Hij liep zachtjes naar haar toen en pakte haar gezicht in zijn handen. Hij boog zijn hoofd over die van haar en sloot zijn ogen. Hij genoot. Hij snoof diep. "Wat heb ik je gemist". Ze liet ze zachtjes lostrekken en keek hem aan. "G ga weg Nasser" ze keek naar zijn voeten en zag dat hij met slippers was gekomen. "Kijk hoe je der uit ziet man" en ze wees nar zijn voeten. Hij keek naar zn voeten en weer naar haar. "Ga jezelf verzorgen Nasser en vergeet mij" "ik kan je niet vergeten" hij liep naar een stoel dat naast hem stond. Hij ging erop zitten en deed zn hoofd in zn handen. "Nouraine, in de tijd dat je het huis hebt verlaten besefte ik hoe leeg het huis was zonder jou. Ik miste je met de dag meer en meer. Ik besef nu pas hoeveel ik van je houd. Alsjeblieft Nour, geef me een kans, een kans die ik nooit zal verprutsen. Geef me een kans en je zult een andere Nasser zien. Alsjeblieft Nour" hij keek Nouraine smekend aan en ging op haar knieën zitten tegenover hem. Ze pakte zijn hand en gaf een kus op zijn handpalm. "Ik heb je in die tijd ook helemaal niet vergeten. Ik weet ook nu pas hoeveel ik van je houd Nasser" hij stond op en nam haar hand mee. "Dus je komt terug?" Ze keek naar zijn hand en weer naar hem.

Dussss, komen ze weer terug bij elkaar? Denk je dat er nu een andere toekomst zal schijnen? Hmmm...

Vergeet niet te stemmen dollsss💗