Bachelor Series #7:His Temptress (COMPLETED)

P R O L O G U E

"Stop!"

Narinig kong sigaw ni mama,kanina pa ito umiiyak at patuloy lang ang pagmamakaawa habang yakap, yakap kami ng ate ko. patuloy lamang ang paghampas ng bakal ng sinturon ni papa sa likod ni mama, habang kami nama'y walang ibang magawa kundi umiyak nalamang.

Naikuyom ko ang kamao kong humiwalay sa yakap niya.

"No,L-Lucas!

Narinig kong sambit ni mama, matalim ang titig ko kay papa saka nagpunta sa direksiyon niya at malakas na sinipa siya na mukang hindi man lang natinag. my old man stared at me darkly, walang pasabi ay sinuntok nito ang murang sikmura ko, napatumba ako sa ginawa niya.

"Stop!Don't hurt them!Ako nalang!"

Umiiyak na saad ni mama at kahit hinang hina na ay nilapitan ako, galit ang muka ni papang buong lakas na hinila ang buhok ni mama saka siya pwersadong ibinagsak sa sahig patuloy ang pagtulo ng luha nito at halata ang sakit na bumalatay sakanyang muka. lumapit na kami ni ate para ipagtanggaol si mama pero matalim ang titig na ipinukol saamin, walang kaming magawa dahil mas malakas siya kumpara saamin ng ate ko.

"P-Please not here, please!"

Pagmamakaawa ni mama, napahikbi ako nang patungan siya ni papa at buong pwersang pinunit ang damit niya.

"Why not here huh?!Why not let them see how slut you are?! Puta ka!"

Marahas na sigaw niya, nakita ko kung paano manginig si mama habang patuloy na humahagulgol. Nanghihina ang buong katawan ko sa nasasaksihan, ang sakit dahil wala akong magawa. sa araw araw na pananakit ni papa saamin at kay mama, ni isa wala akong nagawa! Mahigpit kong naikuyom ang mga kamao ko habang patuloy ang masaganang luhang walang tigil na umaagos mula saaking mga mata.

~*~

"Mr Ranaldi is there something bothering you?"

One of the nuns asked, making me out of my reverie, I just smiled at them.

"Come again?"

I asked.

"As I was saying, we were trully grateful about all of this, malaking bagay na ito para sa mga bata."

ngiting sabi ng madre na siyang nagpangiti saakin.

"My pleasure."

ngiting sagot ko, inilinga ko ang paningin sa buong paligid, and just by seeing the happy smiles on the childrens faces is enough to make me really happy, seeing them play freely, laugh freely,do everything that a normal child would do.

This orphanage is just one of those many orphanages and charities I already visited.

"Sir Lucas!Sir Lucas!Sama ka samin!"

Pag aaya ng mga bata na nagpatawa lang saakin.

"No hind---"

I didn't let her finish her sentence when I began to talk.

"No it's okay, I also want to play with them even just for awhile."

ngiti ko saka nagpahila na sa mga bata, nakipaglaro lamang ako sakanila. naging masaya naman buong araw, It's really fun to be with kids, panandalian kong nakakalimutan ang lahat. nakangiti akong nakikisama sa activities nang may humahangos na madreng lumapit saamin.

"Mother superior!"

hinihingal na sambit niya.

"Si Emori nawawala nanaman po!"

Nagpapanick na saad nito, napakunot ang noo kong lumapit sa gawi nila.

"Jusko!Saan nanaman ba nagsususuot ang batang yun?!"