လြတ္လပ္ခြင့္(၁၃)

764 38 13
                                    

ကုိႏုိင္းတုိ႔ ျပန္သြားေတာ့မွ မာန္ တစ္ေယာက္
သွ်ား အခန္းဆီကုိ ေျခဦးလွည့္လုိက္သည္ ။
သွ်ား အခန္းတံခါးကုိ ေခါက္လုိက္ကာ စကားစလုိက္သည္ ။

" သွ်ား ကုိယ္ဝင္လာခဲ့မယ္ေနာ္ "

မာန္ အသံေပးၿပီး တံခါးဖြင့္ကာ သွ်ား အခန္းထဲကုိ ဝင္လာလုိက္သည္ ။ သွ်ား က ဟုိဘက္လွည့္ကာ
အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနသည္ကုိ မာန္သိသည္ ။
ဒါ့ေၾကာင့္ သွ်ား ပုခုံးေလးကုိ ကုိင္ကာ ေမးလုိက္သည္ ။

" သွ်ား..... ေနေကာင္းသြားၿပီလား "

မာန္ေမးတာကုိ ေျဖခ်င္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ သွ်ား ခု အရမ္းဝမ္းနည္းေနေတာ့ မာန္႔ကုိသာ စကားျပန္ေျပာလုိက္ရင္ သွ်ား ရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြကုိ မာန္ျမင္သြားလိမ့္မယ္ ။

ရွုိက္လုိက္တာေျကာင့္
သွ်ား ကုိယ္ေလးတုန္တက္သြားသည္ ။

" သွ်ား.... ငုိေနတာလား? ဘာလုိ႔လဲ ေနမေကာင္းဘူးလား  "

မာန္ေျပာရင္း သွ်ားကုိိယ္ေလးကုိ ပက္လပ္လွန္လုိက္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်ံေနတဲ့ သွ်ား ရဲ႕ မ်က္ဝန္း....

သွ်ား ရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြက သူ႔ရင္ကုိ ေသလုမတက္နာက်င္ေစမွန္း ခုမွသိတယ္ ။

" ဘာ...ဘာလုိ႔ငုိေနတာလဲ သွ်ား ရဲ႕ "

" ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး မာန္ဘာလုပ္ဖုိ႔လဲ သွ်ား အိပ္ခ်င္လုိ႔ စာလည္းေနာက္ေန႔မွ လုပ္ေတာ့မယ္ "

" သွ်ား ကုိယ္ေမးေနတယ္ေလ ဘာလုိ႔ငုိေနတာလဲလုိ႔ "

မာန္အသံမာမာနဲ႔ပဲ ေမးလုိက္သည္ ။

" ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကုိသတိရလုိ႔"

" ဒါပဲလား "

ႊုႊုထုိအခါမွ ႏႈတ္ခမ္းေလးဆူကာ ေခါင္းညိမ့္ျပေသာ သွ်ား ေၾကာင့္ မာန္ရယ္လုိက္မိသည္ ။
တကယ့္ကုိ ကေလးေပါက္စပါဆုိ ....

" ဘာရယ္တာလဲ "

" မဟုတ္ပါဘူး သွ်ား ပုံေလးက ကေလးေလးနဲ႔တူလုိ႔ "

" သွ်ား က မာန္နဲ႔တူတူပါပဲေနာ္ "

" မတူပါဘူး သွ်ား ကအေကာင္ေသးတယ္ေလ အက္ေတာ့ ကေလးေပါက္စပဲ "

လြတ္လပ္ခြင့္Tempat cerita menjadi hidup. Temukan sekarang