act eight

12 2 1
                                        

ciemność

moje oczy przysłonił mrok

usłyszałam tylko dźwięk

ostatni które wydało moje serce

zanim pękło.


pustka

nie słyszę nic

nie widzę nic

nie czuję nic

Jestem nikim


a teraz chodzę

jakby bladsza

i może trochę mniej szczęśliwa.

chodzę tymi samymi ulicami co oni

ale nigdy nie dojdę tam gdzie oni


koniec

modlę się o koniec

taki szczęśliwy,

bez bólu dla każdego

taki miły,

bo ostatni


ostatni

ostatni

ostatni

ostatni raz dotykały mnie jego ręce

ostatni raz brzydząc się siebie.


odejście będzie niczym inwokacja

będzie dla mnie wszystkim

nie

nie

dam

rady

ignite Opowieści tętniące życiem. Odkryj je teraz