Make The Mafia's Back

Mission 1

Please do VOTES😊

---
Aedam Rylee Lavigne Miyamoto

Napayakap ako sa aking sarili dahil sa lamig ng simoy ng hangin na sumalubong sakin. Hindi naman bermonths pero ang lamig na dito sa Pilipinas. Kung sabagay ay madaling araw naman na. Siguro mga alas dos nung bumaba ako sa eroplano.

Sa tagal 'kong nawala dito ay napakarami ng nagbago. Lalo na ang sistema sa airport ay sobrang laki na ng pinagbago. Siya kaya nagbago na rin kaya siya? Kamusta na kaya siya? Siguro ay masaya na siya ngayon dahil may pamilya na siya. Masaya na siguro siya sa piling ni Safhira.

Pinilig ko na lang ang ulo ko dahil sa iniisip ko. Ano ba yan! Bakit ko siya iisipin? Tsk! Ang dapat 'kong pagtuonan ng pansin ngayon ay ang pakikipagsososyo ko sa Black Company at ang pag-aasikaso sa head quarter namin dito. Kapag nalaman ko talaga kung sino ang may gawa nu'n ay hindi lang sampal o latigo ang maaabot sakin nu'n. Tsk! Tsk!

"Welcome to the Philippines, Ms.Miyamoto."bati sakin ng pinadala nilang magsusundo dito sa airport. Kung di ako nagkakamali ay siya ang vice president sa nasabing kompanya. Medyo pamilyar sakin yung boses niya pero imposible naman ata dahil iba ang pangalan ng VP na ito sa taong naiisip ko. Isa pa ay di ko rin siya makilala sa mukha dahil nakashades siya ng sobrang kapal ang tint at nakasombrero pa.

Pinilig ko na lang ang ulo ko dahil sa napakawalang kwenta 'kong iniisip. Sa tindig pa lang ng lalaking 'to ay napakalayo na sa Webster na iniisip ko. Isa pa ay Rent Novida ang pangalan niya. Ang layo naman sa Webster nu'n.

Tipid ko lang siyang nginitian bago ko siya nilagpasan. Pero mga ilang minuto na akong naglalakad ay di ko na maramdaman ang presensya niya sa likuran ko kaya napalingon ako sa likod ko at nakita ko siyang nakatulala sa kanyang kinatatayuan. Habang yung hawak-hawak niyang flacard ay nasa sahig na. What's wrong with this man?

"Are you going to scourt me or I'll just go by my self?"di ko mapigilang hindi magsungit sa lalaking ito dahil kukupad-kupad.

Tsk! Sinasayang lang niya ang oras ko. Sa bawat segundong lumalagpas ay mahalaga sakin kaya nakakainis lang kung sasayangin niya.

"Ay, hehehe. Sasamahan na kita. Sorry."may pakamot pa siya sa batok na nalalaman, bakit di na lang siya maglakad at bilisan ang kinilos niya.

Napairap ako sa kawalan dahil sa lalaking ito. Tsk! Tsk! Kung di lang talaga ako nangangailangan ngayon ay ba'ka kanina ko pa siya nabulyawan.

"Can you make it faster? My time is precious."iritadong wika ko sa kanya bago ko siya tinalikuran at naglakad ulit.

Pero may binubulong siya na di ko naman maintindihan dahil sobrang hina nito at para siyang tanga sa ginagawa niya.

"Ms.Miyamoto, pinapasabi po ng CEO na ideretso na lang daw kita sa tutuluyan mo."

Buti na lang talaga at nakashades ako ngayon. Dahil kung hindi ay kanina pa sana niya nakikita ang pag-irap ko sa kanya.

Alam ko naman na may prinovide silang tutuluyan ko. Kailangan pa ba nilang ulit-ulitin? Hindi ba pwedeng tama na ang isa na magsabi nito? Tsk! Tsk!

"Pwede wag mo muna akong ituloy doon? Ikaw na muna ang umuwi sa inyo at pakiiwan na lang sakin ang susi ng kotse. May pupuntahan pa ako."wika ko sa kanya at nilahad ko sa harapan niya ang magaganda 'kong palad.

"Hindi pwede."wika niya at sunod-sunod na iling ang giniwa niya kaya napairap na naman ako.

"Karapatan 'kong puntahan ang lugar na gusto ko. And besides bukas pa naman ang meeting ha? Kaya ibigay mo na sakin yang susi at may pupuntahan pa ako. It's an urgent."mariing wika ko sa kanya na inilingan pa rin niya.