Son Veda

final

4 yıl sonra

Kayra, guruldayan karnı ile dururken kaşlarına çatarak karnına baktı. Şimdi sırası mıydı? Yanından geçen kişiler gülerek ona baksa da umursamadı ve gözüne takılan ilk kafeye doğru ilerledi.

Oturup yemeğe vakti yoktu. Altı aydır uğraştığı bir toplantısı vardı ve kaçırmaması gerekiyordu.

Neredeyse koşar adımlarla kafeye girdi ve filtre kahve ile bir açma alarak parasını ödedi.

Telaşlı adımları kapıya yöneldi ve kapıyı açmasıyla bir bedene çarptı. Elindeki kahve yere düşüp üzerine sıçrarken, bir küfür mırıldandı.

"Özür dilerim." dedi iki ses aynı anda.

Karşısında üstüne düzelten adam başını salladı. "Sorun değil, benim de hatam."

Kayra kibar bir şekilde gülümsedi. "İyi günler."

"İyi günler."

Karnını duramadığı için sinirlerse de toplantısı daha önemli olduğu için koşarak ilerlemeye devam etti. Çok fazla trafik olduğu için yürümeyi seçmişti lakin stresten dolayı yürüdüğü yollar sanki uzuyordu.

Derin bir nefes alacağı sırada telefonu çaldı. Arayan kişi sekreteriydi. Meşgule atarak adımlarını hızlandırdı lakin telefon tekrardan çaldı. Yine sekreterinin çağrısını meşgule atarken, "İşimiz var ki açmıyoruz." diye söylendi.

Telefonu tam cebine atacağı sırada tekrardan çaldı. Bir küfür mırıldandı.

"Ne var, Alice?" diyerek ses tonunu yükseltti lakin saniyesinde pişman oldu. Ses tonu biraz daha kibar bir hâle getirerek devam etti. "Toplantıya girmek üzereyim."

"Kayra?"

Duyduğu sesle duraksadı. "Ata?"

"Seni buldum." dedi sesindeki gülümsemeyi hissettirirken. "Buldum."

Kayra elini saçlarına atarken güldü. "Buldun."

"Seni özledim." diye fısıldadı Ata. "Ve ölmeden önce öpmem gereken bir adam var."

Kayra'nın gözleri dolarken gözüne kestirdiği ilk taşın üzerine oturarak telefonu iyice kulağına bastırdı. Bu sesi özlemişti.

"Ölmeden önce yaşayacağım bir aşk var." diye soludu Kayra. "Ve o, beni buldu."

Hattın diğer ucundaki ses gülümsedi. "Buldum." Derken bir hışırtı duyuldu. Hat kesilirken Kayra donup kaldı. "Sadece telefon numarasını değil, kendisini de buldum."

Gelen sesle beraber Kayra oturduğu yerden fırlayıp sese doğru döndü. Ata, kocaman gülümsemesi ile karşısında duruyordu.

Kayra hiç düşünmeden ona doğru koştu ve kollarını bedenine sararken dudakları dudaklarını esir aldı. Uzun ve derin bir öpücük bahşederek geri çekilirken alnını alnına yasladı.

"Seni seviyorum." diye soludu Kayra. "Ve çok özledim."

Ata, elini Kayra'nın sakallarına koyup okşarken, "Seni seviyorum." dedi ve tekrardan dudaklarını birleştirirken yıllar sonra iki beden birbirlerine kavuştular.

Yüzlerinde bir tebessüm.

Kalplerinde ise bir ısı.

Ve Kayra'nın bilmediği bir sır.

Ölümün içinde olduğu bir sır.

Bu sır; zamanı geldiğinde kapılarını çalacaktı ve birbirlerine verdikleri o sözü tutuklarının sevinci ile gözlerini yumacaklardı.

Şimdi ise mutluluğun doruklarında olan iki adam, bir bütün olmuştu.

Bir aşk, boyundan büyük engelleri aştığında sonsuz olurdu. Onlar gibi. Sevgileri gibi.

SON

Buraya bitirdiğiniz tarihi bırakır mısınız?

Ve sizce nasıldı?

Zaman ayırıp okuyan herkese tek tek teşekkür ederim. İyi ki varsınız.❤

Kocaman sevgilerimle öpüyorum.

Yeni texting kurgularımı duserkenkayboldum hesabında yazıyorum. Oraya da beklerim. Sevgiler.