Son Veda

sv 18

Diğer bölümleri atlamayın lütfen

Ata, telaşla ayağa kalktı ve ona seslenen sese; babasına doğru döndü. Gözleri önce kızgın yüzünde hemen ardından elinde havaya sıktığı silaha kaydı.

"Baba, dur." dedi, Ata telaşla.

"Ben size ne dedim?" diye bağırdı babası. "Yan yana gelirseniz biriniz bunu canınız ile öder, demedim mi?"

"Gidiyor zaten." dedi, Ata usulca Kayra'nın önüne geçerken.

Babası onlara doğru yavaş adımlarla yaklaşırken, Ata iyice Kayra'nın önüne geçmiş ve çekilmesine izin vermiyordu. Gözleri direkt babasına odaklamışken elleri sevdiği adamın ellerine kenetlenmişti.

Silahın namlusu direkt onlara doğru kalktı. "Çekil, Ata." dedi, kaba ses. "Çekil!"

"Hayır!"

"Ondan ayrı duramayıp buralara kadar geliyorsan," Ters ters oğluna baktı. "Bedelini ödersin."

"Ha-"

Ata'nın lafını kesen, patlayan silah sesiydi. Kayra hızla Ata'yı yere doğru çekti ve kendisini üzerine siper ederken sıkıca sarıldı.

İki beden öylece yerde yatarken, Ata göz ucuyla yerde kanlar içinde yatan babasını gördü. Tepki veremedi.

Yıllar önce sevdiği adamdan uzak durması için yediği dayaklar, edildiği tehditler, Kayra'nın defalarca zarar görmesi ona olan saygısını tüketmişti. En kötüsü ise tedavi görsün diye bir hastaneye yatırtması olmuştu. Ata için bir baba kavramı yoktu, şimdi nasıl üzülecekti?

"Kalkın." dedi yabancı bir ses.

Kayra kafasını kaldırıp sese bakmasıyla donup kaldı. Ata'nın ona yazdığı gün dayak yiyen çocuk öylece karşısında duruyordu.

Kayra, Ata'nın elinden tutup ayağa kalkarken hâlâ çocuğa bakıyordu.

"Yaralandı." dedi çocuk, Ata'ya bakarken. "Ve acıdan bayıldı."

"Teşekkür ederiz." dedi Ata.

Çocuk omuz silkeledi. "Gidin hadi."

Kayra usulca başını sallarken sadece tebessüm etti ve elini sımsıkı tuttuğu adamı çekiştirerek koşmaya başladılar.

•••

Onları öldüremezdim. :')

Finale son 2