10 Days Before I Meet God

The Saddest Start

I really want to start truly enjoying my life, to find something new. More than anything, I want to spend these days with my family, building memories that will outlast me. I want them to see me in the little things, when they sit down to a meal, I want them to think of me. When they take a deep breath, I want them to remember how much I fought to breathe, how much I wanted to be here.

I want my laughter to linger in the corners of our home, so that when they're watching a comedy years from now, my voice still echoes in their minds. I want them to remember exactly how much I loved them, and how desperately I wanted to stay by their side. I want them to memorize every one of my flaws, so that one day, they can tell my story, over and over again, to their own children. I want them to remember that once upon a time, there was a girl who fought for her dreams.

I have friends, plenty of them, but friends are different from family. Friends visit, but eventually, they have to go home. Family is different; they are the ones who always have an eye on you. They don't just love you; they carry you with them, even when they're far away. That's what family is, knowing that no matter where you go, someone is always holding space for you.

My life used to be like the perfect set of eyebrows that everyone envies, but they never realize that perfection only lasts for a day. I was once as happy as a child dancing in the rain; I was truly content. But lately, everything has shifted into the past tense. Everything has become "I was."

"I'm so sorry, Abby, but it's Non-Hodgkin Lymphoma. It's already at Stage 4. To be completely frank with you, this is a battle for your life. I can't tell you how much time you have left, no one can. All I can ask of you right now is to hold on and be strong."

Yan ang huling pagkakataong ako'y matapang.

"Kanina ka pa tulala. Hindi ka man lang kumain kahit kunti." Nakatitig ako sa butas ng pader ng kwarto kung saan ilang linggo na akong namamalagi. Isang butas na kinadahilanan ng unti-unting pagtuklap ng puting puntira at hindi magtatagal matutuklap ang pintura ng buong pader. Gaya ng buhay ng tao, isang sakit lang pala ang makapagbabaon mo sa hukay.

"Abby......babe...please naman oh, lumaban ka." pang isang daang suyo ni Seven sa akin dahil hanggang ngayon, matapos ko malaman ang lahat, hindi pa ako kumikibo, nakatulala palagi at hindi na nila ako nakikitang masaya. Hindi naman talaga ako masaya. At hinding-hindi na ako magiging masaya. Nilamon na ako ng sakit ko. Nawala na akong pag-asa kasi sa simula pa lang wala na talaga akong pag-asa. Kung noon nagawa kong ipaglaban ang pagmamahalan naming dalawa, pero ngayon hindi ko kayang ipaglaban ang buhay ko. Hindi pa nga nagsisimula ang laban, talo na ako.

"Abby.." naiiyak na banggit niya sa pangalan ko habang niyakap niya ako ng mahigpit. Napaluha ko. Unang luha ko sa sakit na 'to.

FLashbacks

"Kung sakaling tayo man sa huli Abby, gusto ko tatlong anak at mamuhay tayo ng simple. Yung panganay natin Seaman, pangalawa dapat babae kasi Teacher at pangatlo Nurse."

"Doctor. Doctor ang bunso natin." tumingin ako sa kanya at ngumiti. Almost 2 am na at nasa roof top parin kami ng bahay namin. Nakahiga sa nilapag naming kama at unan ko ang mga bisig niya. Lagi naming pinag-uusapan ang mga future plans namin. Simple lang naman si Seven. Maalaga at maresponsibilidad. HInding-hindi ko pinagsisihan na ipinaglaban ko siya kay Mama at Papa. Hindi sila pabor kay Seven noon kasi nga lakwatsera at minsang nalulong sa video games at barkada. Akala nila hindi niya kayang magbago pero yun nga pinatunayan niya na kaya niya. He changed not for me but for our better future. Kahit 2 years na kami, he still continue courting me and my parents as well as my brother. Akala ko rin matigas si kuya pero hindi naman pala. Seven knows how to soften him. Yes, I am expecting too much in this relationship but I do believe, this will last. I might be disappointed in the end, at least I tried and experienced it.

"Okay doctor. Hmm. Saan mo gusto itayo ang palasyo natin?"tanong niya sa akin. Nakatingin lang ako sa bituin sa langit.

"Malayo sa mga tao. Sa matahimik na lugar."

"Noted." mas lalo ko pa siyang niyakap.

end of flashback

Mga plano namin at mga pangako sa buhay ay tila hindi ko na matutupad. Hinding-hindi ko na makakamit. Talagang disappointed ako. Akala ko ako yung maiiwan sa ere ako lang pala ang mag-iiwan. Nang dahil sa sakit na 'to, hindi ko na nakikita ang future ko. Tanging dilim nalang ang laging naiisip ko kasi nga siguro bukas na bukas, sa madilim na lugar na ako mapupunta. Ang totoo, gusto ko pang mabuhay pero parang hindi na talaga kaya. Ayaw na ni God ng extension. I would always thought, deserve ko ba 'to? Lagi ko nalang siyang tinatanong kung bakit? Bakit ako? Bakit hindi nalang yung iba. Minsan, sa dinamirami kong tanong sa kanya, nakalimutan ko ng magpasalamat at humingi ng tawad. I'm a religious person and came from a religious family. But now, I am lost. I couldn't get back on the road of faith. All I can see is nothing but dark. Nasa malamig at madilim na lugar ako. Hindi ako halos makahinga. Kahit saan ako magpunta, wala akong nakikitang liwanag.

"Seven. Umuwi ka muna iho, Ilang araw ka ng nandito. Hindi ka na umuuwi o nagpapahinga. Kailangan mo ring magpalakas para kay Abby." rinig kong tugon ni mama kay Seven na nakaupo sa maliit na couch malapit sa higaan ko. Nakatalikod lang ako sa kanilang dalawa kasi hindi ko sila kayang makitang nahihirapan.

"Tita, okay lang po ako." sagot ni Seven kay mama. Maya-maya'y biglang may pumasok sa kwarto. Napatingin ako sa direction niya. Nakangiti ito ngunit napakalungkot ang mga mata nito. Tumingin ito sa gawi ko tapos ibinaling rin agad kay mama at Seven ang tingin niya.

"Tita, Seven. Heto.. may dala akong paboritong prutas ni Abby."

"Salamat Angel." tapos narinig ko ang paparating na yabag niya sa kinaroroonan ko. Nasa harap ko na ito nakatayo. Lumuhod siya para matapatan niya ang hospital bed.

"Hindi ako mangungumusta sa'yo kasi alam ko hindi ka okay."she smiled a bit.

"Ang ganda mo parin Abby kahit hindi ka na nasisikatan ng araw."pabiro nitong sabi. Napangiti naman ako.

"Gaga, alam na alam mo talaga paano ako patawanin."

"Of course ba't naging bestfriend pakita kung hindi ko alam ang kiliti mo?" ngumiti lang ako sa kanya ngunit nawala rin agad ito.

"Balita ko hindi ka pa kumakain. May gusto ka ba? Bibilhin ko!" alok niya. Napakalalim na hinga lang ang isinagot ko sa kanya.

"Gusto ko pang mabuhay, Angel." at kusa akong napaluha sa harap niya. Hiling na minsan ko lang hihilingin na impossibleng matutupad.

"Abby.."