ဒီဇင်ဘာတောင်ရောက်လာပြီပဲ။
ကိုယ့်မေွးနေ့ ရောက်တိုင်း
မင်းလေးပေးနေကြ အနမ်းလေးက ဒီနှစ်တော့ နောက်ကျနေပါလားကွယ်။
ကိုယ့်ကလေးလေး က သိပ်မေ့တတ်လာပြီ လို့ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း အခန်းထဲမှာပဲ ကိုယ်ဆေွး နေတုန်း မေွးနေ့ ကိတ်လေးနဲ့အခန်းထဲဝင်လာတဲ့ ပန်းရောင်လေး။
"အခြားသူတေွ အိပ်နေကြပြီကွျန်တော် တစ်ယောက်တည်း အကို့ကို မေွးနေ့ ကိတ်ပေးချင်လို့ပါ" ဆိုပြီး အခန်းထဲကို ညအိပ်ဝတ်စုံ နဲ့ဝင်လာတဲ့အချိန် ကိုယ့်ရင်ခွင်ထဲ မှာ ပန်းပေါင်းဘယ်လောက်ပွင့်လဲမရေတွက်နိုင်ပါဘူးကွယ်။မေွးနေ့ကိတ်ကိုဘေးချပြီး
ခပ်တင်း တင်း ဖက်ထားလိုက်တော့ ငြိမ်ကျနေတာလေးများ အရုပ်ကလေးအတိုင်းပဲ။
လှလိုက်တာ။မပိုင်ဆိုင်ရလည်း ကိုယ်ကမင်းကို တစ်စိမ့်စိမ့်ကြည့်ရင်းပဲ မေတ္တာ တေွ ပေးချင်တာ။စိတ်ကြိုက်ပြုစားဉီးပေါ့ကွယ်
မေှာ်ဝင်အလှတေွ ရှိတဲ့ မင်းနဲ့ သိပ်နုနယ် တဲ့ ကိုယ့်နှလုံးသားလိုက်ဖက်တော့ညီပါတယ်။
"နမ်းလို့ရမလား ကလေးလေး"
လို့ ကိုယ်ဖွဖွ မေးတဲ့ ချိန် ရင်ခွင်ထဲက မျက်လုံးဝိုင်းလေးတေွက မေးခွန်းထုတ်တယ်။
" ခွင့်ပြုပါကွယ် " လို့ ဆိုရင်း ပန်းပွင့်လေးလိုဖူးနေတဲ့ ခပ်သေးသေး ဖောင်းဖောင်းအရာလေးကို နူးညံ့စွာထိကပ်လိုက်တော့ နှုတ်ခမ်းပိစိလေးက
ဒီလောက်ထိ အစွမ်းရှိမှန်း အဲ့ခါမှသိတော့တယ်။
စတော်ဘယ်ရီယိုတေွဟာ မင်းနှုတ်ခမ်းအတွက် ဘယ်အချိန်ထဲက ဒူးထောက်အရှုံးပေးခဲ့ကြတာလဲ ကိုယ့်မခန့်မှန်းတတ်။
ပါးလေးကိုနမ်းမယ်လို့ မင်းမေှျာ်လင့်ခဲ့လေသလား။
ရင်ခွင်ထဲကနေ ငြိမ်ခံကာ
မျက်လုံး လေးကို မှိတ်ထားပြီး ရင်ဖက်က အကျီႅ စလေးကိုလည်း ဆွဲထားသေး။
" ချစ်တယ် ကောင်လေး"
လို့ ဖွင့်ပြောချိန် ကိုယ့်ကို တအံ့တသြငေးကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးလေးတေွက ယုံလို့လား မယုံလို့များလားကွယ်။
"အကို တကယ်ပြောတာလားဟင်" တဲ့
နှုတ်ခမ်းလေးကိုခွျန်ရင်း ကိုယ့်ပန်းရောင်လေးက
ဆိုလေသတဲ့။
ဟောဒီနှလုံးသားကြီးနဲ့ ရူးမတတ် သုံးနှစ်လောက်ချစ်ခဲ့သူပါ လဝန်းလေးရယ်။
မင်းမျက်နှာကြည့်ရင်း အရာရာတိုင်းကို အားမေွးခဲ့သူပါ။မင်းလက်ကလေးတေွကို ဆုပ်ကိုင်ဖို့ ကိုယ်တိုင် လွှတ်ခဲ့ရတဲ့ လက်တေွ အများကြီးပါ။ မင်းကို ပေျာ်ဖို့ ကိုယ်တိုင်က ကြိတ်ငိုခဲ့သူပါ ကောင်လေးရယ်။
မျက်လုံးချင်း အကြာကြီး ဆုံစေတော့ ကောင်လေးက ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်လာသည်။
"ချစ်တယ် ဂင်မ်ထယ်ယောင်း" တဲ့။
ကမ္ဘာမှာအလှဆုံးက ဗန်ဂိုး ရဲ့ ပန်းချီကားတေွလို့ ထင်မိခဲ့တာတကယ်တမ်း က အဲ့နေ့က မင်းရဲ့ နီရဲနေတဲ့ မျက်နှာလေးဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။
