6969 Corporation: Down Of Wonder

Chapter 6

I gaze dumbfounded at the familiar ceiling, blink my eyes twice trying to recall what did I do last night for having this bad headache. I seat disoriented in my bed. Nilibot ko ang paningin ko sa buong kwarto. Mariin kong ipinikit ang mga mata ko nang napagtanto kung nasaan ako ngayon. I'm at the mansion. 

Ano pa nga ba ang aasahan ko? 

Pinikit ko ulit ang mata ko ng ilang sandali. Para akong binagsakan ng langit buong magdamag. Marahan kong hinilot ang sentido ko habang nililigpit ang higaan. 

Habang nagliligpit ay may napansin akong kakaiba sa silid na ito. Siguro iyong mga puting krisantemo na kanina pa nangangamoy? Kung sino man ang nag-iwan nito siguro nasisiraan na siya ng ulo. Buhay pa ako pero inaalayan na nila ng bulaklak na pangpatay.

Ibinaling ko ang tingin ko sa libro na nakabuklat. I crease my forehead. I don't remember I read a book last night. I don't remember I have a book either. Hinilot ko ang sintido ko habang ang isang kamay ko naman ay nakahilot sa batok ko. It's like I'm sleeping in a bad position for a long time.

Dumiretso ako sa banyo para sana simulan ang panibagong araw sa mansion. Hindi ko alam kung anong oras na ngayon, ang alam ko lang ay tinanghali na ko. Tiyak malilintikan na naman ako kay Miss Joanna nito.

I check myself in the mirror. Naibaba ko ang tingin ko sa leeg ko, inalis ko ang benda doon at halos manlumo ako nangmakita ang dalawang maliit na butas. Suddenly the image last night shivers through me. I didn't expect that will happen to me. Horribly!

My fingertips slowly cares the neck. I immediately suck a gasp when I remember what Mr. Yvan did to me. Hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat sa pagligtas niya sa akin kahapon. Siya rin naman ang may kasalanan kung bakit ako nasa ganoong posisyon. 

Napatingin ako sa kamay ko. Hindi ko alam kung ilang beses na akong muntik mamatay sa mga halimaw na nakapaligid sa akin. Hindi rin mapagkakatiwalaan si Mr. Yvan. Although, he saved me, but that doesn't mean he will leave me alone. 

Alam kung hindi lang iyon ang kaya niyang gawin, and it's frightening to imagine that I'll be forever a prison in this place. What should I do now? I can't run into the woods, it is so dangerous for me to go there but it's more dangerous for me to go in my class tonight. I can't guaranty my safety anymore.

This is stressing me like hell. Kunti na lang talaga at mababaliw na ako sa lugar na ito.

Napatingin ako sa pinto ko nang may kumatok doon. Mabilis kong binuksan iyon pero wala namang tao doon. Isasara ko na sana ang pinto ng mapansin ang tray. Puno iyon nang mga nagniningning na mga mamahaling pagkain na ngayon ko lang nakita sa tanang buhay ko. Mayroon ding isang basket ng ubas at ibang prutas na kasama. 

Isa-isa kong tinitigan ang mga ito. Mukha namang walang lason. Sa klase ng paghiwa ng gulay ay mukhang kay nanay Rona ito galing.

 Alas dos na ng madaling araw na nang matapos ko ang lahat ng gawain sa mansion. Tulad ng dati ay halos mabibingi ka sa sobrang tahimik ng paligid. Wala sina nanay Rona o si Miss Joanna. Kahit si Sebastian ay mukhang hindi ko ata nakita simula kanina. I wonder where these people go.

Pabalik na sana ako sa silid ko nang may narinig akong kalabog mula sa taas. Napatingin ako sa pangatlong palapag. Sa lahat ng mansion ay ito lang ata ang hindi ko na nasusuot. Wala rin akong balak na tumapak man lang sa palapag na iyon at baka anong panganib pa ang naghihintay sa akin. I can't gamble my life just to feed my curiosity. 

Halos mapatalon ako sa gulat nang may bigla na lang kumatok sa pinto. Naikunot ko ang noo ko at nagtaka. Sino ba naman kasi ang kakatok sa ganitong oras? Sigurado akong madilim pa sa labas, lalo na at umuulan pa. Mabilis kong sinilip kong sino iyon pero agad na nanlaki ang mga mata ko nang makita si Vincent na naka-hood at basang-basang sa ulan.