6969 Corporation: Down Of Wonder

Chapter 8

Napabuga ako nang makaabot na ako sa mansion. Ito ang kauna-unahang makabalik ako sa mansion na walang nangyari sa akin sa University. Hindi ko rin mapigilan na hindi mapangiti lalo na noong nakita ko ang kauna-unahang star ko.

Wala na akong pakialam kung gaano ito kababa para sa kanila. Hindi naman mahalaga ang opinyon nila.

Bigla kong naalala iyong sinabi sa akin ni Mr. Yvan kagabi. He's the first one who congratulated me-and. Bigla na lang namula ang pisngi ko. Pakiramdam ko rin ay parang umaakyat lahat kong dugo roon nang maalala ang ginawa namin kagabi.

First time ko rin nakita si Mr. Yvan na lasing. And his words- pumasok bigla sa isip ko ang bawat malamyos na salita na kumawa sa kaniyang mga labi at ang bawat halinghing niyang naghahatid init muli sa aking katawan.

Napakapit ako sa malapit na mesa na nasa gilid ko. Napatingin ako sa baba ko nang maramdaman ang biglang pagkabasa nito. I don't know what he did to me but the thought of him turns me on.

Hindi na ito tama. Mabilis akong pumunta sa lababo para maghilamos at alisin na rin ang maruming isip na ito.

Napatingin ako sa replika ko. We went this far, Jas. Dalawa lang ang babagsakan natin kapag nagpatuloy ito. We can tame him and escape or he'll tame us and forever his pleasure.

Nakagat ko ang ibabang labi ko. This is not good. Napahawak ako sa dibdib ko. We're starting to catch feeling, huh?

Muli akong naghilamos sa kahibangan kong naisip. Kinakastigo ko ang isip ko. Mahulog na ko sa iba, huwag lang sa malupit na Alpha na iyon.

Pumasok na ko sa silid ko at nagbihis. Hindi na rin ako nakapanood ng football ni Vincent dahil sa babala at sinabi ni Miss Joanna kanina. Nalaman ko rin mula sa mga kaklase ko na matagal na may gusto si Miss Joanna kay Vincent. And by looking at their eyes earlier, I guess the rumor is true.

Kung titingnan din ay mahahalata mo ang malaking agwat nila. Pero kung mag-aayos si Miss Joanna, mukhang may pag-asa pa.

Wala rin naman akong balak na agawin si Vincent, wala rin sa plano ko na mahulog sa kaniya. Mas priority ko ang kaligtasan ko. Napahawak ako sa dibdib ko. Bakit ang sakit?

Ginala ko ang tingin ko sa buong mansion. Why does this place look so heavy? Or maybe because I am alone and lonely? F*ck.

The whole mansion was painted like black and white when I went to stairs. Though, wala namang bago but I think naka adjust na ako. From waking up early, para maghanda ng breakfast ni Mr. Yvan at linisin ang buong mansion, hanggang sa pagpasok ko sa university.

Lumipas ang buong linggo na wala akong kasama sa buong mansion. Masyadong abala rin ang buong Ashvel dahil sa balitang nakahanap na ng Luna ang bagong Alpha. I think it's a good news na rin iyon para mapabilis ang pagkawala ko sa buhay ni Mr. Yvan. His Luna is my only hope to runaway from this place and to his wrath.

Simula na rin noong binalaan ako ni Miss Joanna ay iniiwasan ko na rin na mag-cross ang landas namin ni Vincent. Wala akong balak na ungkatin ang nakaraan nila o sa kung ano man ang meroon sila. Kaya hangga't maari ay kailangan kong umiwas. I have a big respect on her.

Mabilis lumipas ang araw at napapansin kong madalas wala si Mr Yvan dahil sa tuwing naghahanda ako ng agahan niya ay hindi ito nagagalaw kapag nagliligpit na ako. Hindi ko rin siya nakikita sa university. Pakiramdam ko nga ay naging malaya ako, but at some point, nangunguli rin ako sa kaniya. I somehow miss his touch and... Wait! What am I saying!? Nababaliw ka na!

Napahawak ako sa dibdib ko nang bigla itong kumirot. Kanina lang din ito nagsimula noong papauwi ako galing sa palengke. Noong una ay akala ko'y dahil sa pagkain ko ng maanghang. Pero, mas lumalim ang sakit nito noong nakaabot ako sa mansion.