6969 Corporation: Down Of Wonder

Chapter 9

Nagising ako dahil sa malamyos na musika na sinabayan pa ng ingay mula sa labas ng kwarto. Hindi ko alam kung anong meroon at mukha atang nagkakasiyahan sila sa labas. Hindi ko maiwasan na sundan ang pinagmulan nito.

Bumangon ako mula sa aking malambot na kama at pinaradahan ng tingin sa kabuohan ng kwarto. Masyadong malaki ang kama na ito para sa isang tao. Hindi ko rin alam kung saan galing ang magagandang tela na nakasabit na ipinantakip sa malaki kong higaan.

Halos masilaw ang aking mata sa mga kulay ginto sa paligid nang paradahan ko isa-isa ang mga gamit na maayos na nakapwesto sa mga kinalalagyan nito. Bukod pa roon ay may mga peony flower din sa paso at maayos na nakapwesto sa gitna ng mesa.

Hindi ko alam kung kaninong silid ito. Pero sa palagay ko'y kasya ang tatlong tao sa loob.

Binuksan ko ang pinto at hinanap ang pinanggalingan ng musika. Kahit pala sa labas ay nagkalat din ang mga gintong bagay tulad na lang nitong mga naglalakihang chandelier na nakasabit.

The whole place were shade with gold. Maging ang dalawang hagdanan pababa ay nababalutan din ng kulay ginto at pinatungan ng pulang carpet. May malaking salamin na nakapaligid, at kitang-kita ko mula rito sa taas kung gaano kasaya ang bawat tao sa lugar na ito.

Halos mamangha ako sa rami ng tao na nasa baba at nagkakasiyahan. Women wearing elegant doublet, tunic and surcoat dress that address power and men wearing their best attire that show dominance and authorities. Bigla tuloy akong nahiya sa suot kong simpling tunic. This simple V-shaped neckline, loose-fitting, long garment covers my torso, and a sleeves emphasis my outcast.

Nang mapansin nilang nakatanaw ako sa kanila ay agad na napukaw ang kanilang atensyon at marahan na yumuko. May iba na nagbigay pa sa akin ng mga bagong pitas na bulaklak habang binabati nila ako. Hindi ko masyadong marinig ang kanilang sinabi. Hindi naman maingay. Kung tutuosin ay napakatahimik ng paligid. Maging ang myembro ng orchestra ay walang nagtangka na putulin ang katahimikan.

Hanggang sa nakaabot ako sa gitna. Nag-umpisa nang tumugtog ang piano at sinundan ng plawta hanggang sa nabuo ang isang napakagandang piyesa. Mula sa malayo ay natatanaw ko ang pamilyar niyang mukha. Mr. Yvan was wearing a plain white polo, at nakalukot ang sleeve nito. He's hair were brush and gel. He was smiling at me like he have been waiting for me to see. He was like a disguise prince in the middle of crowd, taking everyone's attention.