6969 Corporation: Down Of Wonder

Chapter 10

"Jas." Napalingon ako sa lalaking tumawag sa akin.

Mariin akong napapikit habang nakakapit ng mahigpit sa trap ng bag ko. Hindi ko alam kung ilang buwan na ang nakalipas simula ng magising ako. Hindi ko rin naman kasi siya nakamusta dahil hanggang ngayon ay sinusubukan ko pa ring i-proseso sa isip ko ang mga impormasyon na nangyari lamang sa loob ng isang buwan.

Humarap ako sa kaniya. Matagal na rin noong huli naming pagkikita—and it wasn't a good memory to remember. I heard from the school the Alpha sent him to a campsite... For violating the rule.

"What's up?"

"Hi?" Nagpatuloy ako sa paglalakad, matapos kong kunin 'yong libro sa locker ko.

The last time kasi na nag-usap kami, muntik na silang mawalan ng beta. Ayaw ko naman na mangyari ulit 'yon.

"Hey! Hey!" Habol niya sa akin nang makaalis ako.

"I..." He took a deep breath. " I know, I was wrong. And, I am sorry for the trouble."

"It's okay." I replied.

"May ginawa ba siya sa 'yo?"

"That's none of your business, Vinc." Mabuti na rin siguro na wala siyang alam kung ano ang nangyari.

"Sorry."

"Wala siyang ginawang masama." I said, abruptly. "Don't worry about it."

"Okay... So, uhm... I heard you're..."

"Luna?" Mahina akong natawa. Bigla kong naalala kung gaano ka useless ang title na ito sa Alpha nila.

"Yep." He pressed his lips.

"I don't understand why me? I have no power or special abilities to be useful to society like the rest of you."

"Ha? What do you mean?"

"Hindi ba dapat maghanap ang Alpha niyo nang mas makapangyarihan para maging katuwang niya sa pagpapalago nitong siyudad niyo?"

"I know life has been confusing for you since you got here, but trust me, even the power we have is useless. Our life's path isn't ours to decide."

"Edi sino?"

"Fate." Ngumit siya sa akin saka inabot iyong mansanas. Tumalikod na siya nang tawagin ko ito.

"Vinc. Hindi pa pala ako nagpapasalamat sa iyo noong araw na 'yon. Maraming salamat."

"Oy, ano ka ba. Wala 'yon. Have dinner with me na lang—ayyy" napangiwi siya. "Ay hindi pala pwede." Natatawa siyang napahawak sa leeg niya. "Next time na lang pala, kapag pwede na."

"Loko."

Pansin kong lahat ng mga kaklase ko ay aligaga, may iba na may dalang box at mga mabibigat na bagay. Hindi naman ako nag-aalala dahil doon dahil kahit paaano ay nasanay na 'ko na makita ng mga extraordinary na mga tao sa lugar na 'to.

"Bakit parang abala ata silang lahat?" Tanong ko nang makapasok kami sa hallway.

"Malapit na kasi ang event. Kaya lahat ay abala sa pagdedekorasyon ng kani-kanilang designated area," he said.

"Events?" I frowned.

"Soulbound Trial," he said simply. "You'll see. This game is the most exclusive because it's a once-in-a-blue-moon event."

"Magpagkakahawig ba 'yan sa pag-rank noon?" I'm confused.

"Hmmmm. Kinda." He said.

"By the way, wala ka bang ibang gagawin pagkatapos ng klase mo?" he asked.