2:25

2:25 | 48

Maliwanag.

Agad kong ipinikit-pikit ang mga mata ko dala ng napakasilaw na liwanag na bumabalot sa kabuuan ng paligid.

Nasaan ako?

Hindi ko alam. Sa mga oras na 'to, bigla na lamang tumulo ang luha mula sa mga mata ko. Teka－ patay na ba ako? Kinuha na ba ako ni papa God? Nasa langit na ba ako? Naging zombie? Alien?

Dahan-dahan kong ginalaw ang mga kamay kong tila ba naninigas.

I jolted awake.

Mumbling. Teary-eyed.

I'm on a bed. Still unfamiliar.

Hindi ko alam kung nasaan ako.

Wala ako sa ospital.

Hindi ko alam kung kaninong bahay 'to.

Wala akong maalala...kahit isa.

"Wh-what happened..." Takot na takot ako. Hindi ko alam kung anong taon na. 2025? 2030? 2050? Panaginip lang ba ang lahat?

Damn. Wala talaga akong maalala!

I pressured my head－ thinking that it should be painful...for I knew I am lacking of something.

Maya-maya ay may biglang pumasok sa kuwarto.

No shit.

"G-gising ka na..." anito.

I squinted my eyes to directly gawp at her. "S-sino ka?" Litanya ko rito.

I suddenly heaved a sigh out of frustration. Dang! Bestfriend ko kaya siya? Sino siya? Do I know her? Are we friends?

Wala na talaga akong maalala...

Shit...wala na nga ba talaga?

Para tuloy akong pinagbagsakan ng langit at lupa.

Nagulat ako nang bigla naman itong magsalita.

"N-no! W-walang kung anong nangyari! Y-you don't have to worry...we're strangers."

And then I felt outrightly staggered.

Strangers?

"Wh-what...do you mean strangers? H-hindi tayo magkakilala? P-paanong..."

"Isang taon ka nang tulog. Halos hindi ka na nga magising pa, eh. Last time I've seen you, you were unconscious. I even thought you were dead." She chuckled, placing a cup of tea beside me.

1 year?

"Araw-araw akong bumibisita rito, thinking na baka magising ka...I never knew it would take you one－"

"Tell me, honestly. What year is it today?"

She shrugged. "2020."

Fuck. Akala ko 20 years na akong tulog!

"Wh-what happened?"

"I saw you lying on the ground, almost dead. Eh, hindi naman kita kilala at hindi ko ma-access yung phone mo kasi may password...kaya ayon, dinala nalang kita rito sa bahay." Pagpapaliwanag niya.

I felt relieved. Akala ko kung ano na.
Ang laki tuloy ng utang na loob ko sa kanya.
I owe her a life. Isang taon, Luna.
Isang taon.

"D-do you have a phone?" I uttered out of nowhere.

But, it looks like an hour...

Maya-maya ay agad na niyang ipinahiram sa akin ang cellphone niya. "Eto, oh." Ugh, akala ko talaga tuluyan nang nawala ang memories ko! Akala ko isa siya sa mga kaibigan ko na hindi ko na maalala pa. Kinabahan ako doon, ah!

Pagkaopen na pagkaopen ko ng mga messages sa in-open kong account, mga tawag at unread convo kaagad ang bumungad sa akin.

107 missed calls from mom. 39 missed calls from dad, tapos puro messages pa mula sa mga kaibigan ko. "Punyeta..."

At 664 missed calls from Sol?!

"May naalala ka pa ba?" Sabi sa akin nung babae.

Doon ako napahinto.

Maliban sa kanila, "Meron. May isa pa."
I uttered, voice full of hoarseness.

Aside from them, meron akong isang taong hinihintay.

Meron akong isang taong gusto makita;

Gusto ko malaman kung ano na ang nangyayari;

Kung buhay pa ba siya.

O kung panaginip lang ba ang lahat.

Kasi ako, naalala ko pa ang pinakasimula.

Luna Madrigal.

And I'm still waiting for him-- for the guy who has waited for over 40 years.

I'm going to find him. Calix. If we are in a parallel universe, I am still going to find you...
even if it takes a thousand years.