I do not own any of the photos used in this story. All image rights belong to their respective owners/creators. Credits go to the rightful photographers, artists, and sources. No copyright infringement intended. Used for creative purposes only.
ECHOES IN THE AIR
Tristan's POV
May 24, 2019 (Friday)
"I'll call you later. Our flight is still at 7 PM. Tell Dad na inayos ko na 'yung contract ng mga bagong model na ife-feature for June Cover."
Kanina ko pa kausap si Twan. He's my dad's personal assistant, my best friend, at sa totoo lang.... dahil sa dami ng tasks na inaabot sa akin, personal assistant ko na rin siya, unofficially. Kung may kailangan ako, siya ang unang tinatawagan. Kung may kulang sa documents, siya ang nag-aasikaso. Minsan nga, parang mas alam pa niya ang schedule ko kaysa sa'kin.
Pagkababa ko ng tawag, ibinalik ko ang phone sa tabi ng unan. Halos isang oras na akong nakahiga, nakatitig lang sa kisame. Hindi ko maipaliwanag pero may kung anong bigat sa katawan ko ngayong araw. I slept super late last night... scrolling endlessly, overthinking, listening to music I shouldn't be listening to. Tapos pagkagising ko kaninang alas sais, para bang gusto ko na lang manatili sa kama buong araw.
Walang tunog ang buong kwarto maliban sa mahina at paulit-ulit na pag-ikot ng ceiling fan. Kahit maliwanag na sa labas, nakababa pa rin ang blinds. I like it dim. Tahimik. Walang masyadong stimulus. Parang safe space ko 'tong kwarto ngayon.
I should be packing. Marami pa akong kailangang ayusin before the flight. Pero heto ako nasa kama pa rin, walang gana. Maybe I just need a few more minutes. Or hours.
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
I knew what happened last night sa sasakyan. Alam kong mali, pero hindi ko rin kayang itanggi sa sarili ko na nagustuhan ko rin 'yung nangyari. I keep replaying the moment in my head. There was something about the way my brother touched me... something that felt like a fever dream.
At alam ko ring something's different with Trevour.
He's not like before. The way he acts around me, the way he shows affection, it's softer now, almost careful, as if he's afraid to break something fragile between us. Hindi na siya 'yung super baby Trevour na sanay akong makasama. May pagbabago, and I don't know if that's a good thing or something I should be worried about.
Kahit na ang dami kong kailangang isipin ngayon like ang business, ang flight mamaya, lahat ng responsibilities. I can't get last night out of my head.
Una kong mapansin ito nang magsimulang maging malikot ang kamay nito kapag kasama ako but last night was different. Nilabas niya ang pagkalalaki ko out of my pants.
Ayaw ko siyang i-confront. Ayaw kong mapahiya siya, lalo na kung sakaling natatakot pa siyang aminin hindi lang sa amin, kundi pati na rin sa sarili niya kung ano man ang meron sa pagkatao niya. I want him to have the freedom to choose his timing, his space, and most of all, his readiness kapag handa na siyang magsalita. Ayokong madaliin siya o ma-pressure dahil lang sa nangyari kagabi. Hindi dapat ako 'yung dahilan kung bakit siya lalong matatakot o mahihirapan.
