AYSAR

Aşkın Savaşı

Karaca'nın duvarlar üstüne üstüne geliyordu.Hava almak için bahçeye çıktı bahçe de Azerde vardı.Kenara oturmuş ağlıyordu.Karaca usulca yanına gidip oturdu.Omzunu sıvazladı.
K-Azer...İyi misin?
A-Değilim Karaca işte bak gör böyleyim herşeyimi herkesi kaybettim geride kalanları korumaya çalıştıkça daha çok belaya sokuyorum.
K-Öyle deme Azer.Senin suçun yok bu olanlar da
A-Senin ailenin suçu var ama
K-Ne demek bu şimdi Azer.Bu olanlar da ailemin suçu var belki evet ama benim yok ben her şeye rağmen ailemi korumak için çabalıyorum hemde kimsenin canına zarar vermeden peki sen sende benim sevdiklerime zarar verdin hemde birebir kendin yaptın ben ne yaptım ikimizin de acısı var dedim ama keşke demeseydim sende en az benim ailem kadar suçlusun ama şimdi bende suçlu oldum düşmanıma bu kadar yakın davranmam yanlıştı inanmamam güvenmemem gerekir di.Bende bu yüzden suçluyum.
A-Karaca yapma özür dilerim ben öyle demek istemedim ama bu savaşı senin ailen başlattı o Salih amcan benim kardeşimi öldürdü.
K-O yapmadı işte ama sen ne yaptın inanmadın cana kıydın bu savaşı sen başlattın Azer o çok güvendiğin adamlarına sordun mu?!Kardeşinin katili kim ha sordun mu Azer...
A-Sen ne bileceksin ki Ben biliyorum işte o yaptı diğer bir amcan yüzünden damadım... kardeşim 😔senin ailen benim ailemi yok etti bende intikam aldım
K-Ben biliyorum Azer ama sen kendin bilmiyordun.Peki benim dedem dedem nasıl öldü kimin yüzünden neden!!!! Sena,Akşın,Kemal abi diğer yaptıklarını demiyorum bile ama sen haklısın ya işte biz senin aileni sen bizim ailemizi öldürdün Songül de bende bu yüzden düşman evinde kaldık ben bir an unuttum ama sen bana bugün çok iyi hatırlattın.
A-Karaca bunların seninle bir alakası yok ben doldum sende taştım kusura bakma lütfen
K-Uzak dur benden Azer.Ben bu eve savaş bitirmeye geldim daha ötesi de yok sende bunu bil öyle davran benden uzak dur bana yaklaşma yoksa bu savaş tekrar başlar senin ölümünde benim elimden olur.Bundan böyle ben sadece düşman kızıyım ona göre davran.

Karaca odasına gitmişti.Artık olanları içine atamıyordu.Ağlamaya başlamıştı.Aklına dedesi,Sena ve Akşın gelmişti.Kendince en doğrusunu yapmıştı.Bu eve neden geldiğini unutmamalıydı.Azerle olan bu samimiyetine son vermek istiyordu artık.Bu savaşta herkes suçluydu ve gerçekten bu savaşın bitmesini istiyordu.Artık tek yapması gereken beklemekti zamanla bu savaş bitecek oda evine dönecekti ve Azerle yaşadığı herşeyi daha fazlası olmadan unutacaktı.Azer kendisini ne kadar suçlu hissetse de.Kardeşlerinin kanı aklına gelsede Karacayı da kafasından atamıyordu.Kırmıştı Karacayı bir daha nasıl gönlünü alır almalı mıydı yoksa tamamen uzak mı kalmalıydı bilmiyordu.Kafası karışmıştı ne yapacağını bilemiyordu evde de duramıyordu.Kafasını dağıtmak için içmeye gidiyordu.Aklına sürekli Karaca geliyor du onu kırdığı için üzgündü.Ne kadar arasa da Karaca telefonlarını açmıyordu.Azere çok kırılmıştı ve olanları düşünüyordu.Belkide onlar için en doğrusu buydu.Ayrı ve uzak kalmak hiç bir şey olmamak...

Öyle olmuşlardı sanki iki yeni düşman gibi davranıyorlardı Azer Karaca'nın olduğu yerde durmamaya çalışıyordu aklı sürekli onda kalıyor merak ediyor korumak istiyordu ama kendini hep geri çekiyordu.Karaca ise Azere hâlâ öfkeliydi onunla olan samiyetini bir kenara bırakıp tekrar düşmanca yaklaşmayı seçmişti.Bir kaç gün sonra Azer eve dönmüştü evde bir kaç işi vardı.Eşyalarından birkaçını da alıp gidecekti.Eşyalarını toplarken Karaca ile beraber kütüphane de aldıkları kitabı buldu.O gün yaşadıkları canlandı gözünde.Yüzünde hafifçe bir tebessüm vardı.
Cahit Sıtkı Tarancı'nın şiiri kitabını ikisi de çok severdi.Azer sayfaları gezip kitabı inceledi içinden bir şiir mırıldandı;

Bir kere sevdaya tutulmaya gör; Ateşlerde yandığının resmidir. Aşık dediğin, Mecnun misali kör; Ne bilsin alemde ne mevsimidir.

Karaca ile yaşadığı güzel anlar geliyordu kitabı alıp Karacanın odasına indi.Karaca henüz gelmemişti.Azer kitabı Karacanın odasına bırakıp çıktı.Karaca da gelmişti o sıra.Azeri odasından çıkarken görünce üzerine yürüyüp bağırmaya başladı.

K:
Ne işin var senin burada!!! Neden?! Girdin benim odama.
A:
Karaca önce bir sakin ol burası benim evim ne zaman istersem gelirim ayrıca senin odana girmedim ben.
K:
Hmm anladım ya pardon Azer bey ben düşmanım bu evde rehine sayılırım ama işte bildiğin gibi inslar düşmanları yok etmek ister bende korktum kusur bakma..
A:
Karaca saçmalama sen bu evde rehine filan değilsin.Bu evde artık senin sayılır ama bana böyle davranma lütfen.
K:
Ne yapıyorum pardon ben gerçekleri söylüyorum işte senin düşmanınım ben
A:
Yapma Karaca bunu sana demek istemediğimi biliyorsun.Sen değil ama ailen suçlu
K:
Yaptım bile Azer neden biliyor musun?! Ben sana demek istedim ben seni suçluyorum.Sen sevdiklerimi aldın benim elimden yalnız kaldım tek başıma bıraktın beni..
A:
Karaca benim verdiğim canlar yok mu!?He desene nerede benim kardeşlerim tek ben mi suçluyum peki
K:
Azer yapma daha fazla konuşma beni üzüyorsun.Kelimelerim kalbimden çıkıyor ve burdan çıkarken çok canım acıyor,kalbimi deşiyor resmen evet bu savaş yüzünden yalnız kaldık.Artik yolumuza tek başlarımiza devam edeceğiz.Herkes özdeşti Azer ve eğer bir şey yapmaya kalkarsan dikkat et karşında ilk önce beni görürsün
A:
Bundan sonra nasıl istersen öyle olsun Karaca ama ben unutmayacağım kaybettiklerimi zaten hayata hep bir sıfır yenik başladım ben sen bunu anlayamazsın...
K:
Yeterrr!!
Yoruldum!!! Yoruldum artık katlanamiyorum!!! Dayanamıyorum yeter artık anlıyor musun yeter sevdiklerimi kaybetmekten yoruldum.Sıra bana ne zaman gelecek diye beklemekten yoruldum.Yaşananları unutmaya çalışmaktan yourldum.Bu hayatta senin gibi doğmadım annem babam hayatta amcalarım var diye benim hayatımın kolay olduğunu mu zannediyorsun Azer Kurtuluş...
İyice bak ve dinle sadece sen acı çekmiyorsun vede hiç bir acın kardeşinin katilinin amcam olmadığını öğrendiğinde yaşadığın acı kadar ağır olmayacak..

Azer Karaca'nın gözlerinin dolduğunu görür onu kırdığını anlar kendisi de çok kırılmıştı ve gözleri dolmuştu sarılmak istiyordu ağlayıp rahat etmek Karacaya sarılmak istedi ama Karaca hâlâ öfkeliydi.Azeri itti.

K:
Benden uzak dur Kurtuluş sakın yaklaşma git acını yaşa ve beni buna dahil etme ben ve sen birer düşmanız.

Azer Karaca'nın bu sözleri üzerine daha fazlasını söyleyemeden çekip gitti.Karaca çok öfkeliydi odasına girdi sinirliydi yatağının üzerinde bir kitap vardı o gün beraber bakmaya gittiklerinde almışlardı.Azerin bu davranışı Karaca'nın hoşuna gitmişti.Fazla sert çıkıştığının farkındaydı.
Azeri arayıp teşekkür etmek istiyordu tam o sırada Karacanın telefonu çaldı arayan Kenandı.
K:
Ne var ne istiyorsun.Geçen gün yetmedi mi sana yeter artık
Kenan:
Ben gayet iyi anladım ama siz beni anlamıyorsunuz galiba beni dinle Karaca bu iş bitmeyecek senin benimle işin çok daha uzun bir süre görüşeceğiz sürükli aileninde Azerinde peşinde birileri var bir nefes kadar yakınım.
K:
Sizden hiçbir kimse den korkmuyoruz bunu bil.

Karaca bu duruma artık iyice üzülmeye başlamıştı içini kötü bir his kaplamıştı.Azer ile de arası açıktı.Günlerdir eve gelmiyordu Azer.