Tara Magbasa?

Chapter 1: Bookshelves

-HER-

I was quite walking, gusto kong mapag-isa, gusto kong hanapin kung anong kulang sa akin? Kung ano mali sa sarili ko? How we ended like this? Bakit niya ako iniwan? Bakit hindi niya man lang sinabi sa akin ang mga dahilan niya? Bakit parang kasalanan ko pa ang lahat.

Saan na ba ako papunta? Bakit parang ang haba na ng nilakad ko?Saan na ba ako nakarating?

And now I found myself in the front of a library cafe, Cafe kung saan pwede kang magbasa ng kahit ano.Bakit ba dito ako dinala ng mga paa ko?Makapasok na nga lang.Habang naglalakad ako,I feel amazed! Ganito pala kaganda ang mga libro sa malapitan.Agad akong nag order sa may counter ng coffee ko.

"Tall brewed coffee please" sabi ko sa may barista.

"Without sugar and milk po ba or with?"

"Without milk and---" napatigil ako. I want sweets pero binago ko lahat dahil sa kanya because I want a perfect relationship, gusto ko lahat ng gusto niya gayahin ko. Sinabi niya sa akin na iwasan ko daw ang sweets para hindi daw masira Ang ipin at diet ko para daw sa figure ng katawan ko.Kaya sinunod ko siya. Sa aming dalawa laging siya ang nasusunod. Kaya akala ko talaga kami na hanggang dulo kasi perfect na kami eh.Kaso inaway niya ako because of that damn reason,Hindi ko lang nagustuhan ang sinuggest niya para sa business ko, I have my own cafe at gusto niya wag lagyan ng mga sweets ang mga coffee at side orders para daw sa figure ng lahat but I said to him that hindi yun pwede kasi madaming costumer ang may gusto ng matatamis.At kahit siya ang mali ipinamukha niya sa akin na mali ako at siya na naman ang tama,lagi naman ehh.Kailan ba ako naging Tama para sa kanya?

"Excuse me ma'am,mag-oorder pa po ba kayo?" nawala ako sa iniisip ko ng biglang magsalita yung barista.

"I've been changed my mind One white mocha grande please."

"Okay ma'am wait for your order" Hinintay ko ang order ko habnag nagphophone and several minutes natapos na din ang order ko.

"Enjoy your White mocha grande ma'am and enjoy reading."

Pumunta ako sa table sa tabi ng bintana at tabi ng book shelves at medyo tago ang pwesto ko dahil ayokong may nakakakita sa akin.Nagsimula na akong magbasa ng story, Nagbasa ako ng fairytales,It was truly magical but I don't believe on fairytales because I don't have seen a fairy yet.And then something pop up in my mind, I told him the sentence that I don't believe on those fairy tales and he said then live in reality and allow me to do our own fairy tale. Sinungaling. It was not a fairytale! It was a nightmare.

Sumunod naman,nagbasa ako ng Fantasy books, what a good books. Parang nangyayari sa akin ang mga nababasa ko.Well Fairytales and fantasy are same tho.

Tumigil ako sa pagbabasa ng may mapansin along lalaki na nakaupo sa isang table din parang nakatago.Akala ko kung anong ginagawa niya but I saw his shoulder, umiiyak siya.It was a silent cry. My ate told me that the one who cry in the silent is the one who have a super duper broken heart.  Mga taong ayaw ipakita na nasasaktan sila, mga taong gustong ipakitang masaya sila kahit malungkot sila,mga taong gustong ipakitang malakas sila kahit mahina sila, mga taong gustong ipakitang na okay sila kahit hind, mga taong nagpapanggap at nakatago sa isang maskara. Katulad ko. Isang Iniwan na nagtatago sa isang maskara na ayaw ko ng alisin. Ayaw kong ipakitang mahina ako. Napansin ko na lang na biglang tumunog yung cellphone niya at tumigil na siya.Ito Yung mga bagay na ayaw Kong makita.Ayokong makakita ng lalaking umiiyak Kasi parang binibiyak Yung puso ko.

Nung tumunog yung cellphone niya minadali niyang ubusin ang coffee niya at mabilis na umalis.

Ano kayang problema niya? Broken hearted din ba siya na kagaya ko? Iniwan din ba siya? O siya yung Nang iwan at naguguilty na siya?

Hayttss Ewan. Binilisan ko na ang pagkakape ko at nagbasa na lang ulit,nung napagod na ako ay umuwi na ako.

Panibagong araw,pumunta na naman ako dun sa library Cafe,umorder ng mocha,nagbasa at nakita ko na naman si kuya na umiyak.Tutunog yung phone niya then aalis.

Paulit yung na nangyari hanggang isang linggo na ang nakalipas,ipatuloy pa rin ako sa pagbabasa parang nakalahati ko na nga Ang libro sa library cafe eh.And it turned out na yung tumutunog sa phone niya is alarm.At nililimitahan niya yung sarili niyang umiyak.

Until one day,Masyadong madaming tao! Noon kasi kaunti lang ehh. Ang haba ng pila! Magiisang oras na akong nakapila pero ayoko pa ring lumipat ng cafe,Ewan ko ba kung bakit.

Few minutes or hour of waiting.Turn ko na rin.

"White mocha grande for miss beautiful"Yung barista, palagi kasi akong pumupunta dito kaya alam na nila ang oorderin ko. Busy akong tao pero sinet aside ko lahat para sa pagmomove-on ko.HAHAHAHAHAH Tinatawanan ko lang lahat pero I'm damn hurting.

"Kuya barista bakit andami niyo atang customer ngayon?"

"May promo Kasi kami ate beautiful! Pwede pong basahin lahat Ng books kahit po yung mga pinapangalagaan po naming books."

"Ohh great"

"Here's your order ate beautiful!"

"Thanks kuyang barista."

Pumunta na ako kaagad sa pwesto ko pero surprisingly may nauna na sa akin.Tsk! Naghanap na Lang ako ng pwesto, at yung tanging vacant is Yung kaharap ni kuyang laging umiiyak. Kaya no choice ako. Nakikita ko din na nagpipigil siya ng iyak niya Kasi masyadong madaming tao.

Natigilan siya nung huminto ako sa harapan niya. At hinili ko siya papunta sa likod ng mga book shelves Kung saan walang masyadong makakita sa amin,Medyo memorize ko na rin yung part ng bookshelves. syempre nahirapan ako! Ambigat niya ehh pero nagpacarried away lang siya sa akin.

Nung huminto kami tinignan ko siya and I say.

"Cry long as you want,I won't judge you"

Then he started to cry kaya umiwas ako ng tingin dahil ayokong makakita ng lalaking umiiyak, It will shattered my heart into small pieces.

"Okay lang yan, I'll be here at your side"