Engaged With My Mortal Enemy (Under Revision)

~Part Two~

Hershey Sky POV

**Continuation of Flashbacks**

Nakarating kami sa school parking lot nang ligtas at maayos. Sabay kaming bumaba ni kuya mula sa sasakyan, at oo—tama ang iniisip niyo. Same school kami ni kuya.

Hindi dahil clingy kami sa isa’t isa, kundi dahil sa amin mismo ang school.

Welcome to Sweet Sky University, or as we fondly call it—SSU.

Yes.
Sweet Sky University.

Medyo cheesy pakinggan, I know. Pero pangalan pa lang, alam mo nang may pagmamahal at pangarap na nakabaon sa pundasyon nito. Bukod sa university, may sarili rin kaming ospital na literal na walking distance lang mula rito—Sweet Sky Hospital, or SSH.

Fun fact?
Sa akin ipinamana ang SSU at SSH, habang ang ibang companies naman ay kay kuya.

At bago pa kayo mag-isip ng drama—nope, wala kaming issue tungkol doon. My kuya is the sweetest human being alive. Never siyang nagreklamo, never siyang nainggit. He’s just… supportive. Always.

Pagkababa namin ng sasakyan, napatingin kami ni kuya sa isa’t isa nang makita naming bumaba rin sina mom at dad. That’s when we knew—

They’re not leaving yet.

“We’re going to have something to tell your dean, okay?” sabi ni dad nang makita niyang nakakunot ang noo namin ni kuya.

Tumango na lang kami. Wala rin naman kaming magagawa.

Nilapitan ko sila isa-isa—hinalikan ko si mom, si dad, at huli si kuya.

Oh, by the way—our dean is my uncle.
Yes, literal na family business.

My uncle is kind, handsome, approachable, and probably one of the chillest deans you’ll ever meet. Kung hindi lang siya kamag-anak, baka crush ko pa siya. Char.

“Bye, mommy. Bye, daddy. Bye, kuya,” sabi ko sabay ngiti.

Nag-wave silang lahat habang papasok na kami ni kuya sa loob ng campus.

Pagkapasok ko pa lang sa gate, may narinig na agad akong sumigaw ng pangalan ko.

“HERSSSHHEEEEY!!!”

Napahinto ako sa paglalakad.

“Seriously,” bulong ko, sabay irap. “Bakit ba lahat kayo sinisigaw ang pangalan ko?”

Tinignan ko ang best friend kong si Lyndsey Hernandez—aka Lyn—na may pinakamalakas na boses sa buong campus. Best friends kami since elementary days. Pure Filipina. Cute. Smart. At sobrang daldal.

“Oww, bad mood ka, tih?” sabi niya na parang nang-aasar pa.

Sinamaan ko siya ng tingin.

Nag-peace sign lang siya sabay tawa.

“Chill, girl. Meron ka ba?” singit naman ni Xia Heather Lim, isa pa naming best friend. Half-Korean, half-Filipino. Nakilala namin siya noong high school, at simula noon, hindi na kami naghiwalay.

“Isa ka pa,” sagot ko, dahilan para mas lalo silang matawa.

“So ano, bakit ang sungit mo agad? Aga-aga, papangit ka niyan,” tukso ni Xia.

Tss.
May boyfriend lang ’to kaya ang lakas mang-asar.

“Himala ah,” balik ko, “hindi mo kadikit jowa mo?”

Agad siyang napasimangot.

Uh-oh.

“Bahala siya sa buhay niya. Nakakainis siya,” sabi niya, halos paiyak na.