Akiro Pov
Ngayon ay nakaupo ako sa sofa at inaayos ang requirements papuntang LA hindi ko alam kung sasama si Amber kase maghapon na syang nagkukulong sa kwarto.
"Akiro kanina pa hindi kumakain si Alexzia"
"Baka ano nang nangyare don"dugtong ni Mama
"Ako napo kakausap Mama"saad ko at sabay tayo
"Mabuti pa nga"saad ni Mama
Palakad nako papunta sa kwarto namin at nangangamba pa ako kung kakatokin ko ba ang pinto para makausap sya.
Lumunok muna ako bago mag salita
"Alexzia"tawag ko sa kanya
Hindi sya sumasagot
"Alexzia?Ano ba buksan mo nga ang pinto"saad ko
"ANO BA"
"Buksan mo yung pinto"saad ko
"Hindi pwede"
"Ohh sige kung ayaw buksan yung pinto,lumabas ka dito at kumain ka"saad ko
"Hindi pa ko gutom"saad nya
"Alexzia maghahapunan na dika pa kakain"saad ko
"Ehh ayoko nga"saad nito
"ISA"pagbilang ko
"DALAWA"
"Kapag to umabot ng Tatlo at hindi kapa lumabas para kumain...."natigilan ako dahil wala akong maisip na mapanakot sa kanya
"Ohhh ano natigilan ka yata"saad nya
"Basta kumain kana dito"saad ko
Ang hirap nyang pakiusapan
"Ayoko nga sabi at pwede ba umalis ka dito"saad nito
Napabuntong hininga nalang ako sa sinabi nya
"Bahala ka jan kumain ka o hindi mamatay kadin lang naman"
"AKIRO"
Tatlong araw bago ako umalis at papuntang LA at ngayon hindi pa kami nag kaka ayos ni Alexzia.
And yes pumayag ako sa offer ni Prof kase eto na ang chance para maging mahusay akong Doctor.
And ng nalaman ni Alexzia na pumayag ako sa offer ay bigla nalang sya nagwala sa kwarto at sinubukan ko syang pigilan kaso nakadikit yung paa ko sa sahig.
"Anak kakain naba daw sya?"tanong Ni Mama
"Hindi Ma"saad ko at naglakad palayo
Alexzia Pov
Nandito ako sa kwarto at nagkatalupbong ng kumot at pilit na pinipigilan ang iyak.
Ayoko mapahiwalay sa kanya gusto ko lagi kami magkasama pero bakit ganon pinili nyang mapalayo sa aken.
Ganon ba kadali na 2 years hindi mo sya makikita,mahahawakan,makakausap at mayayakap masaket subra na huhurt ako kahit hindi pa sya umaalis.
Gusto kong sumama kaso baka maging pabigat lang ako sa kanya doon at ang mga tao don ay matatalino di kagaya ko.
Kaya naisipan ko nalang suportahan sya kesa umiiyak iyak dito eh wala naman magagawa ang mga iyak ko.
Kailangan ko nalang sya suportahan kahit malayo kami sa isat isa
Palabas nako ng kwarto at bumaba ng hagdan ng makita si Kiro nandoon sa sala may inaayos.
Mukhang naghahanda na sya para doon.
"Alexzia nakalabas ka na ng kwarto"saad ni Mama
"Ahh opo"ngiti kong saad
"Mabuti na nakalabas kana ng kwarto sobrang nag aalala ako sayo kase nag skip ka ng lunch kanina"saad ni Mama
"Sorry po kung nag aalala po kayo,naisip ko po kase na suportahan nalang si Kiro sa pagiging Doctor nya!"ngiti kong saad
"Mabuti yan Alexzia,Ano kakain kana ba?"saad ni Mama na abot tenga ang ngiti.
"Opo"ngiti kong saad
Nabaling ako ng tingin kay Kiro at alam kong narinig nya ang sinabi ko.
"Alexzia"tawag ni Mama
"Po nandyan napo"saad ko at agad na pinuntahan si Mama.
30minutes later
Kakatapos ko lang kumain at nasa taas na si Mama gusto nya na daw magpahinga.
Papunta ako ngayon sa kwarto at ng buksan ko ang pinto ay
Nakikita ko syang nagiimpake ng mga damit nya kase sa Sabado na sya aalis.
Ng makita ko syang nagiimpake sobrang nalulungkot ako dahil nag away pa kami kung kelan malapit na syang umalis.
Umupo ako sa gilid ng kama at tinitingnan sya mag impake.
"Itutuloy mo ba talaga"saad ko
Agad naman syang napahinto
"Mag iimpake ba ako kung hindi ko itutuloy"saad nya
Oo nga naman kaya nga nag iimpake sya eh pero baka mapigilan ko sya kaso saya ang chance para makapunta sya sa isang sikat na hospital sa LA.
"Eh paano ako?"saad ko
Napatingin sya sa akin
Tumayo ito at umupo sa tabi ko.Mangiyak ngiyak nako sa nangyayare.
"Kapag nakapagtapos ka na ng College pwede ka ng sumunod sa akin sa LA at magsama tayong magtratrabaho"biglang saad ni Kiro
Medjo napangiti ako sa sinabi nya kahet ganon nabawasan yung kalungkutan ko.
Tumingin ako sa kanya ng mata sa mata
"Pangako mag aaral ako ng mabuti"ngiting saad ko
Hinawakan ako sa ulo ni Kiro habang abot tenga ang ngiti nya kaya napangiti din ako.
