Howling Marionette

Chapter 30

"Your Majesty? Your Majesty? Ahm, hello? Your Majesty? Are you sleeping?"

Taranta kong naingat ang ulo ko nang makarinig ako ng boses na tila tinatawag ako. Napatampal ako sa noo nang marealize na nakatulog pala ako.

Nabaling ang tingin ko sa babaeng naka-maid's outfit habang nagtatanong na nakatingin sa'kin.

"Yes?"

Napakurap kurap siya at pagkatapos ay inilatag ang tray ng pagkain. "Pardon my disturbance your Majesty, this is your food prepared by the Butler. Inatasan niya akong dalhan ka ng pagkain dahil hindi kapa kumakain simula kahapon."

Tumango ako at nginitian siya. Napatingin ako sa tray ng pagkain at mapait na ngumiti. Butler Kajar seems to hate me but still iniisip niya pa din kung kumain na ba ako.

"Ahm, your Majesty? May I ask you something?"

"Yes, what is it?"

Pinagkrus niya ang kanyang mga palad at tila nag-aalinlangang magtanong.

"Magigising pa ba ang hari? W-wala po akong intensyon na kung ano. Isa po ang hari sa tumulong sa'kin na mabuhay. I was born in a slum and it was a war when my parents died, I was the only survivor. The King... his royal highness helped me and took me here as a servant."

Napangiti ako, tinatago ang pait na nararamdaman ko. "He will, soon... He will wake up and until then I want you to trust me. Trust me for I have been chosen as the Queen, a leader that will be a weapon to rule the Northern lands."

Nakita ko ang kislap sa mga mata niya at pagpatak ng mga luhang kanya ding pinahid gamit ang kanyang palad.

"I will, your Majesty."

Nang makaalis ito ay naiwan akong nakatulala sa malamig na kwarto kasama ang natutulog na si Demetrius.

Andami kong katanungan sa isipan ko, katanungang hindi ko manlang mabigyan ng sagot dahil hindi ko alam kung ano nga ba ang punto ng mga tanong.

Andaming 'bakit' at 'paano' na nabuo sa isipan ko pero wala ni isang sagot ang tumugma sa nangyayare ngayon.

"Dummy, you should've let me sleep forever. You're stupid, so stupid. Dapat sa una palang ay hindi moko pinili, dapat ay nanatili kang Hari na hindi ako kilala."

Mapait akong napangiti at inabot ang kanyang palad. "Ikakagalit ba ng tadhana kung maging ako ay walang nararamdang pagsisisi nang makilala kita? Ikakasama ko ba kung ikaw lang ang gusto kong mahalin at wala ng iba pa?"

Napatawa ako ng pagak. "Everything is a mess, my life, your life, and everyone's life became a mess because of me. You should've stayed 200 centimeters far from me, dummy."

Tinahak ko ang madilim na hagdan pababa kung saan patungo ako sa underground library.

When I reached the place, it was surrounded with powerful magic that prevents me from entering.

I tried to enter but I failed.

"Hey, Anasthasius. I know somewhere you can hear me, you can hear what I am going to say so listen. Listen very well."

Malamig ang mga tinging ipinukol ko sa pinto. "I am not Aurora nor Isabella, I am a soul from different dimension. Aurora was long been dead since that day, the day she was poisoned by Achilles."

"You might be curious as to why did Achilles poisoned your beloved Aurora. I don't know, I don't know too. Aurora was dead and I am just borrowing her body to live, I will give back Aurora's body to you."

Napaluhod ako sa panghihina at nagsimulang bumuhos ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

"I will give back Aurora's body to you, you can have it. Come to me and get this body from me. Just please let him live, let him free from the curse. He doesn't deserve the curse, he must be freed. I'm begging you, I'm begging you... Let him live."

Gagawin ko lahat, kahit magmukha pa akong tanga ay okay lang Basta't magising lang siya.

Kahit maubos ako, tatanggapin ko. Wag mo lang ipagkait sa'kin ang lalaking una't huling mamahalin ko.

"Why? Why aren't you coming? Magpakita ka! Huwag kang duwag! Kunin mo na ang katawang to, ayoko na dito! Ayoko na!"

I was about to scratch my chest using my nails when someone's hand stopped me.

"Stop... stop it momma. You're hurt, you're badly hurt. L-let's go, momma let's go back."

Nanginginig na napatingin ako kay Zacharias at kita ko ang namumuong luha mula sa mga mata niya habang pilit akong hinihila patayo.

Nang hindi ako gumalaw mula sa pagkakahila niya ay huminto ito at binaling ang tingin sa'kin.

"N-narinig mo ba?"

Hindi siya sumagot at nagsimulang humikbi sa harap ko.

Nanginginig na napahawak ako sa magkabilang braso niya at malamig na tinignan siya.

"Tell me, did you hear it?"

Hindi siya sumagot at nagpatuloy sa paghikbi.

Fear, that's what I am feeling right now.

"D-did you hear it?"

Sa pangatlong tanong ko ay umiling-iling ito ng paulit-ulit.

Liar.

"M-momma, don't leave me. I didn't hear anything, I didn't! I d-didn't *sob"

Liar, liar... Liar Zach. You heard everything.

Nang mapansin hindi nagbago ang ekspresyon ko ay pinahid niya ang kanyang mga luha at mabilis na yumakap sa'kin.

"Momma, don't leave me."

Why is this happening to me? Why? Why? Why?!

Is this the punishment of wanting happiness? Will I even able to reincarnate again without remembering everything?

Binabawi ko na lahat, I will do everything you want me to do from the start.

Reincarnate me again and again hanggang sa maubos ako. Hanggang sa walang emosyon ang matira sa'kin!

Hayaan mo lang akong kahit sa kaunting panahon maging masaya manlang ako.

Yumakap ako pabalik kay Zacharias at ngumiti. "Of course Zach, I won't leave you."

I'm sorry.

Nang makabalik kami mula sa underground library ay hindi binibitawan ni Zacharias ang kamay ko.

"Are you tired?" he asked.

Napabaling ang tingin ko sakanya at nakita ang walang emosyong mga mata niya.

Umiling-iling ako. "I'm not."

"Then don't get tired waiting for him. Father promised, he promised that he will wake up. So please don't get tired momma, I will stay next to you. I will always hold your hand so that you will not get tired."

Napaiwas ako ng tingin at napakagat sa labi, pilit na tinatago ang mumunting hikbi sa gitna ng luhang bumuhos mula sa mga mata ko.

"Stupid." I whispered.