Gökyüzünde sönmüş binlerce yıldız var, parlamadıkları için kimse onların varlığından haberdar değil. Bende onlardan biriyim işte, varım ama kimse varlığımdan haberdar değil. Çünkü parlamıyorum, diğerleri gibi...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Otobüsün en arkasında, sınıfın en sığ köşesinde, hastane koridorlarının en tenha tarafında oturanlar, bekleyenler bilir, içimize attıklarımızın ne kadar ağır olduğunu...
Reika Sayonji nin ağzından;
polisler otelin önünde durduğunda kendimi gerçekten çaresiz hissediyordum, çaresiz... ben koltukta oturmuş kafamı topladığım bacaklarımın üstüne oturtmuş sakinleşmeye çalışıyordum, sonra gözüm Kota ya kaydı sonuçta kardeşi idi. Oda yere çökmüş benim pozisyonumda oturmuş öylece duruyordu, ne ağıyor ne konuşuyor ne nefes alıyor ne de bir ses çıkarıyordu...
Koltuğumdan yavaşça doğrulup onun yanına gittim yere çömeldi, tam onun yanına... oturdum beraber sustuk, etraftaki tek ses polis sirenleri olarak kaldı, sonra kota bir iç çekti kalbinin ta derinlerinden gelen bir nefes verdi, ruhunun derinliklerinden...
Reika: Kota...
Kota: ...
Reika: ...
Kota: Reika...
'' Reika'' dedi nefes nefese, şimdi beraber susmayacaktık o konuşacaktı ben susacaktım '' biz küçükken'' diye söze girdi ilgi ile onu dinliyordum, o ise dizlerine gömdüğü başını hi kaldırmıyordu
Kota: biz küçükken... bir gün Ouzou benim dondurmamı yemişti... bende tüm öğlen onu kovalamıştım...
Kota: sonunda Ryuuji nin odasına daldık ve iki ay uğraştığı maket ödevine çarptık, tabi maket paramparça oldu... annem görünce bir hafta evden çıkma cezası aldık...
sonra ilk defa kafasını kaldırdı o an gözlerinden damla damla yaşlar akmaya başladığını fark ettim, gözlerini yıldızlara dikti hem de en parlak olanına, çok hafif olsa da gülümsedi çok hafif... sonra burnunu çekerek devam etti,
Kota: ertesi gün de Japonya nın milli maçı vardı... en önden bilet almıştık...
Kota: o gün Ryuuji... anneme söylemediği yalan kalmadı... anne ben onu zaten beğenmemiştim atacaktım, anne o zaten gerçeğinin taslağıydı... ne yaptı çıkarttı bizi...
Kota: beraber gittik maça... en önden izledik maçı... Beraber...
Çaresizlik... oda böyle hissediyordu çaresiz... bende böyle hissediyorum, çaresiz...
