Ansızın

11. Bölüm

Akif evden çıkma planları yapıyordu yine ama bundan çok sıkılmaya başlamıştı. 21 yaşına gelmişti artık ailesinden izin alarak kocasının yanına gitmek istemiyordu. Daima kocasının yanında kalmak istiyordu.

Asaf'ın onun bakımına ,sevgisine ihtiyacı vardı. Aynı şekilde Akif'inde. Annesi her gün çıkmasına sinirlendiği için çıkamamıştı, mecburen herkesin uyumasını bekleyip camdan çıkmıştı.

" Asaf'ım çok merak etmiştir şimdi."

Hızlı adımlarla çaktırmadan Asaf'ın evine doğru ilerlediğinde aklından bin bir tane şey geçiyordu. Köylük yerdeydiler, onların beraber olduğunu öğrenirlerse taşlarlardı evlerini. Her ne kadar bunun farkında değilmiş gibi davransada korkuyordu çocuk.

Onu en çok korkutan şeyse Asaf'tan ayrı kalacağı düşüncesiydi. Bunu yapamazdı ki çok bağlanmıştı, çok seviyordu. Onlar eşti artık, eşler ayrılmazdı ki.

Kapının önüne geldiğinde çaldı hemen. Asaf'sa bacağının ağrısı ve çoçuğun yoksunluğuyla kıvranıyordu o sırada. Çocuğun evinin önüne iki sefer gitmiş hepsinde tırıs tırıs eve geri dönmüştü.

Ailesinin Asaf yüzünden çoçuğa kızmalarından korkuyordu. Kapının çalınmasıyla fırladı hemen yerinden.

Eşi gelmiş olmalıydı. Kapıyı açar açmaz kucaklayıp içeriye soktu çocuğu.

" Aşkım çok özledim seni."

" Bende özledim."

Çocuğun suratının her yerini öpücüklere boğduktan sonra sanki ondan ayrı kalamıyormuş gibi kucağına oturttu hemen çocuğu.

Akif onun uzun ince sırım gibi olan vucudunu boyunu posunu süzdü önce. Esmer tenini inceledi. Sonra sinekkaydı olmasına rağmen dudağının üzerindeki bıyığa bir öpücük kondurdu.

Onun yanında kısa kalıyordu hafif tombul ve Asaf'ın ölüp bittiği pespembe bir teni vardı, çocuğun avuçlarını dolduran kalçaları mest ediyordu adamı.

Dayanamayıp Asaf'ın dudaklarına yapıştı hemen.

" Aşkım özür dilerim onların uyumasını bekledim."

Kaşları çatıldı anında adamın. Akşamın bu kör karanlığında ailesinden habersiz buraya gelmesi kızdırmıştı onu. Ya buraya gelirken çoçuğun başına bir şey gelseydi. Ne yapardı o zaman Asaf , kimlere derdini anlatırdı.

" Akif bu saatte yalnız başına dışarıya çıkman çok tehlikeli. İti var uğursuzu var biri sana bir şey yapsa ne yaparım ben?"

Asaf konuşurken sesini yumuşamıştı ama yinede otoritesini hissetmişti çocuk.

" Haklısın ama beni bekliyordun gelmem gerekiyordu."

Çocuğun çıkık çenesini parmaklarıyla tutup kafasını yukarıya doğru kaldırdı. Alnına yumuşak bir öpücük bırakmıştı.

" Nûrum benim ,bir dahakine  ben seni alırım, telefon aldım kendime her yerde çekmiyor ama muhakkak haber ver bana."

Akif uslu uslu kafasını sallarken bir an duraksadı Asaf , ailesinin onaylamaması demek adama güvenmemeleri demekti.

" Akif ailen izin vermiyorsa sürekli gidip gelemezsin artık. "

Bunu söylerken zorlanmıştı ama çocuğun ailesiyle arasının kötü olmasını istemiyordu. Onun tek ailesi Akif'ti ama onun içinde aynısı olması gerekmezdi.

Akif duyduklarıyla dehşete kapılıp sıkı sıkı sarıldı kocasının göğsüne.

" Asaf nasıl söylersin bunu. Seni bir gün görmesem dayanamam ben. Çok bağlandım sana. Ailem uyur uyumaz sana koşacağım yine. "