Ansızın

Final

Asaf köyde barınamayacaklarını iyi bildiği için şehre taşınmışlardı. Akif öyle bir sevgiyle bakıyordu ki bebelerine yorgun düşse bile sesini çıkarmıyordu. Papucunun dama atılmasını keyifle seyrediyordu Asaf.

"Kocacım bak bebemize bal gibi, Nur'umuz çok güzel aynı bana benziyor."

Asaf kafa salladı gerçektende aynı Akif'e benziyordu bebeleri.

"Evet Akif'im kızımız tıpkı sana benziyor."

Akif gözlerini kızından ayıramıyordu sanki gözlerini kırpsa çok önemli bir şey kaçıracak gibiydi. O kadar çok istemişti mi bu bebeği kocasından, değeri çok büyüktü onun için. Asaf'ın hediyesiydi bu bebek ona.

"Aşkım bak teni yumuşacık."

Asaf elini uzatıp yüzünü sevdi kızının, bebek kokusunu içine çekti. Kucağına almak istiyordu ama Akif'in bırakmayacağını biliyordu. Sadece cinsel temas yaşamak için ayrılıyordu kızlarından. Kızını kocasından esirgediği için değil, olağanüstü bir bağlılık yaşadığı içindi bu. İlk çocuklarının alınması da tetikliyordu bunu. Asaf onu anlıyordu.

"Asaf'ım nasıl geçti günün, fabrika nasıldı?"

Asaf şehirde bir fabrikada işe girmişti. Mühzevi bir yerde derme çatma ama müstakil bir evde yaşıyorlardı. Ne kadar az insan o kadar rahatlık demekti onlar için. Asaf için güvende olmaları öncelikliydi.

"İyiydi canımın içi. Çok yorulmadım. Hep aynı şeyleri yapıyorsun zaten. Marangozla da görüştüm. Kabul etti."

Asaf gündüz marangozda gece fabrikada çalışacaktı, anca bu şekilde kendi marangozhanesini açabilirdi.

"Aşkım çok yorulacaksın, hep ayrı kalacağız."

Asaf bunu düşünmüştü en büyük yükü eşi omuzlayacaktı, hemde kucağında bebekle. Ama Akif'in bebekleri doğduktan sonra çok atılgan olmuştu. Sürekli Nur'u gezmeye götürüyordu. Ev işlerini kızı kucağındayken yapıyordu. Yemekleri de güzelleşmişti. Hele güzelliği dillere destandı. Asaf tam daha fazlası olamaz derken eşi dahada güzelleşiyordu. Onu gördükçe yangın yerine dönüyordu bedeni.

Akif kendini hiç esirgemiyordu ondan. Her gün beraber oluyorlardı. Akif her an yanıyordu kocası için. Çocuk doğurmak zerre değiştirmemişti ilişkilerini sadece zamanlamayı kızlarına göre ayarlamaları gerekiyordu.

" Güzel eşim. Sırtına ağır bir yük yüklediğimi biliyorum. Telefonum hep açık olacak. Cevremdeki herkesin numarasını kayıtlayacagım seni. En ufak şeyde hemen yanındayım. Biraz zorluk çekeceğiz ama sonunda refaha ereceğiz."

İnançla kafa salladı Akif. Kocasına sonsuz güven duyuyordu. O diyorsa öyle olacaktı. Ona duyduğu güven ikisini de güçlü kılıyordu. Evlerine ışık gibi doluyordu sevgileri. Ve Asaf'ın dediği gibi de oldu. 1 yıla kalmadan kendi marangozhanesini açtı. Eski yerde onun işlerini seven müşterileri ona iş vermeye devam etti. İlk yıl zonlu geçsede marangozhanenin ikinci yılı bereketli geçmişti. Zanaat öyle ya da böyle para getiriyordu. İşleri açıldıkça kendi evlerinide cennete çevirmeye başlamışlardı.

Akif bu süreçte çocuk gelişimini bitirmişti açıktan. Bu sayede bir kreşte bakıcı olarak başlamıştı. Hem kendi çocuğu da orada olduğundan gönlü de rahat ediyordu.

Hiç düzelmeyecek denilen zamanlar atlatılmıştı bile.

Annesini bir daha hiç görmedi Akif, ona yüklediği kötü duygular olmayınca tüm prangaları kopmuştu. Özgür kalmıştı. Kocası ve kızıyla cenneti yaşıyordu adeta.

Asaf'ın saçları aklarla dolmuştu ve bu durum Akif'in aklını alıyordu. Kızlarının odasında olduğu her an kocasının kucağına atılıyordu.

Başlangıçtan sonlarına kadar hayatlarında sadece güven tutku ve aşk oldu. Ve tabi kızlarının hayatlarına ışık hızıyla soktuğu adrenalin.
.......

Olabilecek en iyi sondu bu. Bundan önceki bölümü yazdığımda lohusa depresyonu, çocuğuna kötü muamele, karanlık bir dönem yazmak istiyordum ama kendimi tutmuştum. Bence olması gereken son buydu. Yıllar sonra ansınızın bu hikayeyi noktalıyorum. Bu libidolu manyak ama sopsoftt çifti unutmayın.

Umarım aklınızda soru işareti kalmamıştır.

Esenlikler🥰🥹🧙