Ansızın

45. Bölüm

Bu bölüme yorum yapabilirsiniz rahatca, dökün içinizi😘

Asaf bir sağa bir sola volta atmaya başladı.

"Ben bunu nasıl yaparım."

Aklı düşüncelerle doluydu. Hem eşine hem çocuğuna karşı utanç doluydu.

"Bebem nikahsız mı doğsun."

Marangozhaneye giderken evinin önüne halı atmış dedikodu yapan kadınları duymuştu Asaf.

" Kapatmasından zina çocuğu yaptı, boyu posu devrilsin evinde gül gibi karısı var." diyorlardı.
Kim bilir kimi çekiştiriyorlardı.

Doğru zina yapmışlardı ama hünsa olduğunu bilmiyordu, hatta hünsa nedir onu bile bilmiyordu.

Öğrendiğindeyse Akif'i kaybedip bulmanın rehavetiyle hiç aklına gelmemişti bu iş.

Eşine nikah kıymamıştı. Üzerine hamile bırakmıştı.

Evlerinde bebesini büyüten eşine bir nikahı çok görmüştü. Elini kafasına götürüp saçlarını çekiştirdi.

"Boyun posun devrilsin Asaf, eşim eşim diyip durdun bir nikah kıymadın."

Bir sağa bir sola dönüp duruyordu. Bugün hastaneye yatacaktı Akif. Ama içi içini yiyordu Asaf'ın.

Bebeleri nikahsız doğacaktı.

Eşini hayal kırıklığına uğratmıştı.

Bir yandan da ne yapması gerektiğini düşünüyordu. İmama söylese onu anlar mıydı yoksa eşini tehlikeye mi atmış olurdu.

Bir yandan da Akif'in hamile hali nikaha ikna edebilir diye düşünüyordu. Ne yapacağını şaşırmıştı.

"Allahım sen yardım et."

Düşünmenin soru yok diyerek iş başı yaptı Asaf.

Dönüşte Akif'i alıp hastaneye geçmişti. Yatış işlemleri tamamlanmıştı. Sağolsun ustasından da izin almıştı. İki hafta eşinin yanın olacaktı. Ama bebeleri doğduğunda ne yapacaktı bilmiyordu.

Çalışması gerekiyordu. Bir yandan da Akif'in yanında olacak kendinden başka kimse yoktu. Yüreği sıkışıyordu sürekli.

"Asaf'ım, yüreğin mi sıkıştı?"

Hastane yatağında yatan eşine döndü Asaf. Eli avucunda duruyordu. Hiç sevmemişti hastane yatağında Akif'i görmeyi.

"Yok gülüm. İlk gün ya ondan herhalde."

Akif hemen anlayıvermişti Asaf'ın halinden. Kaşının seğirişinden anlardı ki Asaf'ı o.

" Anlat Asaf'ım. Paylaş benimle. Yükünü beraber omuzlayalım."

Asaf eğilip Akif'in alnından öptü. Eşi hem bebelerini hemde sıkıntılarını mı taşıyacaktı yani? Hayatta olmazdı.

"İşte yoruldum herhalde gülüm. Senin yanında benim yüreğim anca ellerinde sıkışır."

Akif burukça bakı eşine. İçini açmamıştı ona Asaf.

"Peki kocacığım"

Böyle dese bile yüzü düşmüştü. Onu düşündüren şeyleri duymak istiyordu. İçine atmasın istiyordu. Çünkü ikisinin birbirinden başka kimsesi yoktu. Birbirlerine anlatmadıktan sonra içleri kaynardı düşünceden.

İlk taşı. Kendi attı Akif.

" Asaf ben biraz korkuyorum."

"Doğumdan mı?"