Ansızın

10. Bölüm

Asaf hemen toparlanıp çocuğun peşinden gitse bile o topallarken çocuk eve girmişti bile.

Sıkıntıyla iç çekip olduğu yere çöktü. Çocuğun ağlayan yüzü gözünün önünden gitmiyordu. Kendini suçladı. Neden sertleşememişti ki bir türlü. İyice kifayetsiz oluvermişti birden.

Eve gitmeyi hiç istemiyordu ama annesi babası görürde yanlış anlar diye burada da bekleyemezdi.

Topallaya topallaya gerisin geri eve döndü. Çocuğun kokusu sinmişti odaya,  bu gece nasıl uyuyacaktı şimdi.

...

Tam iki gündür çoçuk eve gelmiyordu,  Asaf kafayı yemek üzereydi. Burnunda tütüyordu çocuk.

Daha fazla dayanamayıp çoçuğun evinin önüne geldi zaten iki gündür eve gelir diye evde bekliyordu.

" Ah be canımın içi ,beni bir başıma nasıl koydun ."

Üstüne üstük ağlayarak gitmişti. Çocuk şimdi kim bilir ne haldeydi. Birbirlerine ihtiyaçları vardı.

Akif'se o sırada eve kapanmış Asaf'ı düşünüp ağlayarak kendini çekiyordu.

Bir türlü üzerindeki yetersizlikten kurtulup Asaf'a gidememişti. Utanıyordu karşısına çıkmaya.

Penceresine atılan taşla irkilip boşalmaya başladı. İkinci taş pencereye çarptığında hemen üzerini toplayıp cama çıktı.

" Asaf?"

" Akif hani bırakmayacaktın beni."

Bu tek cümle bitiş anı olmuştu Akif için, annesine bir şeyler mırıldanıp koşarak evden çıktı. Ne düşünüp evlerinden kaçar gibi gitmişti ki zaten ?

" Asaf."

Çoçuk genç adamın kollarının arasına girip derince kokusunu soludu. Çok özlemişti Asaf'ı.

" Asaf özür dilerim. Seni öyle bırakmamalıydım ama.."

" Hşştt evimize gidelim orada konuşuruz. Annenden izin alabilir misin bugün bende kalmak için?"

" Alırım."

İtaatkar şekilde kafasını sallayınca onun bu haline dayanamayan Asaf yanaklarını öptü ufak ufak.

" Hadi yavrum. Bekliyorum seni."

Çocuk çabucak eve gidip yalvarıp yakarmıştı annesine. Babasının katiyen izin vermeyeceğini söyleyip 2 saatte gidip gelmesini söyledi. El mecbur öyle yapacaktı Akif'te.

Vakit kaybetmeden Asaf'ın yanına geldi.

" İzin alabildin mi?"

" Sadece 2 saat alabildim."

" Olsun. O nur yüzünü o kadar görsemde yeter."

Akif olduğu yerde erirken yan yana yürümeye başladılar evlerine doğru.

Evlerine girdiklerinde Asaf bağrına basmıştı çocuğu.

" Bir daha bunu yapma bana."

Kokusunu derin derin içine solurken bu çocuğa ne kadar zaman geçerse geçsin doyamayacağını biliyordu.

"Söz ver bana. Canını sıkan bir şey olduğu zaman benimle paylaşacaksın. Ağlamak istiyorsan koynumda ağlayacaksın."

Kafasını adamın göğsünden çekmeden aşağı yukarı salladı.

" Söz."

İkisinide bu derece üzdüğü için pişman olmuştu Akif ama kendine hakim olamamıştı bir türlü.