Guns And Swords Online

Chapter 5 : The Mysterious boy

Sherelyn's POV

Pagkasabi ni Death lahat ng iyon, nag-off na ako wala rin namang magandang mangyayari... Pagbaba ko ito agad bungad saken

" Ano pong gusto nyong kainin, Young lady??? "- Maria

Isa sya sa mga kaibigan ko dito sa mga maid.. 25 years old na sya... Dito sya lumaki sa mansion na ito kaya super close kami kumpara sa iba...

" Pahanda ka ng maraming pagkain, sabihin mo dalhin sa malaking empty room... Tapos pag naihanda nyo na, tawagin nyo ang lahat at sabay sabay tayong kakain.. "- me

" Maria.... Maria.... "- Sep

" Mauna na po ko.. Tinatawag na po ko ni Princess Mary... "- Maria..

" Yung utos ko muna Maria, ako naman ang nauna.. " - me

" Pero... "- Maria..

" Maria, ano ba kanina pa kita tinatawag, linisin mo ang kwarto ko ang gulo- gulo.. Bilis... "- Sep..

" Sige po... Mauna na po ko Young Lady... "- Maria..

" No... "- me sabay harang kay Maria....

" Young Lady.. "- gulat na sabi ni Maria...

" What - - - "- Sep

" You' re my personal maid, why would you follow her.. And Sep, for your information, personal things or rooms must be cleaned by the owner that's rule number 4.. Pagagawan mo pa ng masama si Maria... Ganyan pa ang matured??? "- me

" You don't care cause I don't care YOUR RULES in this house.. This is my house too.. Remember? Mind YOUR OWN business... Maria, clean my room now... "- Sep

" Maria, if you go, you' re not part of this house... "- cold kong sabi...

" You'll follow me... "- mariing sabi ni Sep sabay hila sa braso ni Maria...

This time, I'll be serious...

" Mary September Bautista... Come here.. NOW! "- galit kong sabi...

" Your not my mom... "- Sep..

Argghhhh.. Nakakainis na talaga... Wag lang sana akong madulas..

" You' re not my sister too.. "- cold kong sabi...

Nung narealize ko yung sinabi ko, nagulat ako... Arghh... Yan na nga... Nadulas na ko... Napatigil sya sa paglalakad at humarap sakin... Nabalot ng katahimikan ang paligid pero agad ko itong binasag..

"Leave- Maria- alone... "- mahinahon kong sabi..

Binitiwan nya si Maria at nag walk- out... Lumapit ako kay Maria at napansing maluha- luha ang mata nito..

" I'm sorry... "- yan lang ang salitang nasabi ko.. Niyakap nya ako ng mahigpit at dahil doon, nagsimula na naman akong umiyak...

" Okay lang.. Hindi mo kasalanan.. "- Maria..

Ilang oras ang lumipas, huminahon na ako at inihatid sa pinakamalaking empty room sa mansion... Pinagawa sadya ito ni Dad para sakin.. He knows I always want to be alone in a big room like this, looking outside the garden and thinking of something... Pumasok ang mga butlers na may dala dalang mga upuan at lamesa.. Pinanood ko lang sila... Nasa gitna ako ng pinakaharap na parte ng room.. Pinikit ko ang mata ko... Ilang saglit pa ay nakakita ako ng isang pamilyar na mukha ng isang lalaki...

~ Dugdug! Dugdug! ~... Napamulat ako at napalingon sa pintuan... Nakita ko ang anak ni Maria... He's already 8.. Sino kaya yung lalaking yun??? Bakit pamilyar ako sa kanya?? Wala akong maalala...