His Virgin Stripper

06

V

25 missed calls.

30 new messages.

Napakurap ako habang nakatingin sa screen ng phone. Hindi ko na kailangang basahin. Alam ko kung sino. Alam ko kung bakit.

Mabigat ang hakbang ko palabas ng dressing room, suot pa rin ang manipis na robe na binigay sa akin. Kailangan kong umalis bago ako tuluyang mahuli ng sarili kong buhay.

Lumabas ako ng club at agad na sinalubong ng malamig na hangin. Humigpit ang hawak ko sa phone habang naglalakad papunta sa gilid, pilit binubura sa isip ang mga tawag at mensahe.

Isang gabi pa lang. Pero ramdam ko na ang bigat ng dapat kong harapin pag-uwi.

"Celestine, find a decent job"

"Celestine, bakit ang tagal mo? 4am na!"

"What the fuck?"

"If I find out you work illegally I will fucking kill you before my daughter even dies"

These are some of the messages they sent me but the last one made me shiver. She'll kill me if she finds out.

"Kuya, pasensya po natagalan ako." I greeted my bodyguard, Dave.

"Nako madam ayos lang ho yun! Kamusta po? Natanggap ka po ba sa call centre?" He asked starting the car's engine.

How am I supposed to tell him that I got into a strip club instead of the call centre job? It's probably better if I keep this to myself since he is my mom's worker.

Ngumiti ako ng tipid, pilit pinapanatili ang normal na expression. "Opo, natanggap ako," sagot ko, sabay fasten ng seatbelt.

"Ah talaga, madam? Ayos 'yan! Kailan ang training mo?" tanong ni Kuya Dave habang pinaandar na ang sasakyan.

Napakagat ako sa labi. "Uh... bukas daw po," palusot ko.

"Maganda 'yan, at least may pagkakaabalahan ka na po," sagot niya, hindi na nag-usisa pa.

Tumingin ako sa bintana, pinipigilan ang bigat sa dibdib ko. Paano ko nga ba sasabihin sa kanya? Sa kanila? Hindi ko rin alam kung bakit ko 'to ginagawa—o kung paano ako napapayag.

Ang alam ko lang, walang dapat makaalam pero paano pag nalaman nila? I'll l be dead for sure.

"Madam, gusto mo bang ihatid kita bukas?" tanong ni Kuya Dave habang binabagtas ang daan.

Mabilis akong umiling, pilit pinapanatili ang normal na tono ng boses ko. "Hindi na po, kuya. Malapit lang naman."

"Sigurado ka? Baka mahirapan kang mag-commute."

"Hindi na po, kaya ko na."

Tahimik lang siya sandali bago biglang natawa. "Joke lang, madam. Kailangan ko po kayong bantayan at ihatid palagi."

Nanigas ako saglit bago napangiti ng pilit. "Ah... syempre."

"Baka kung saan-saan kayo mapunta, naku po, yari ako sa ina niyo," dagdag niya, natatawa pa rin.

Tumingin ako sa bintana, pilit hindi ipinapahalata ang kaba sa dibdib ko.

I typed the message and hit send, feeling the weight of my words. "I'm sorry for not replying asap, I just found myself a job as a call center agent," I wrote.

A few moments later, my phone buzzed with her reply: "Alright, don't mess up."

I stared at the screen for a moment, my fingers hovering over the keyboard. That was it. No questions, no concerns. Just a simple command, as usual.