Cursed Kiss (Curse #1)

Chapter 24

Chapter 24
odd

"Get ready, we will go to the hospital in an hour."

That is Abuela's final verdict after we all finished our breakfast the next day. Akala ko ay magbabago ang isip niya kinabukasan pero mukhang siya na mismo ang nagpapaalala sa akin. Anong nangyayari sa kanya?

Lumambot na ba ang puso niya? Nagbago na ba ang isip niya? Hindi niya na ba ako ipapadala sa España?

Kahit ganon ay hindi ko na lang pinansin ang mga nangyayari at pumili na lang ng damit sa aparador ko. I saw Deo's folded gray hoodie at the side. Iyon ang napagdesisyunan kong suotin. Pinares ko iyon sa black jeans at putting sapatos. Just like how he styles it.

Bumaba na agad ako dahil baka naghihintay na si Abuela at magbago pa ang isip niya pag naghintay siya sa akin.

It turns out ako pa ang naghintay sa kanya. But I didn't care. The only thing in my mind is Deo.

Nguniti ako nang nakita siyang pababa ng hagdanan "Tara na po, Abuela."

"You are too excited, Graciella." Irap niya.

Kahit ganon ang reaksiyon niya ay masaya pa rin ako. Wala atang kahit anong makakasira ng mood ko ngayong araw.

Pinagbuksan ko pa si Abuela ng pinto ng sasakyan.

I was beaming in the car. My joy overpowered the nervousness that I felt. Nang ipinarada na ni Manong Rudy ang sasakayan sa harap ng hospital ay doon ko na naramdaman ang kaba ko na kanina pa kinukubli ng saya ko.

What will I see?

Is he asleep right now? Hinihintay niya ba ako? Anong ginagawa niya? Ano nang kalagayan niya? Ngingiti ba siya kapag nakita ako?

Nevertheless, the anticipation I felt went up the moment Abuela guided me to a room.

A lot of guards was surrounding the area. Stern and serious about their jobs. Sumilip ako mula sa kaunting bintana na nasa pinto. Nakita ko na nandoon ang kapatid niyang kambal at iyong lalaki na kasama niya noong una kaming magkita sa airport. Sila lang ang tao sa loob habang nakahiga siya sa kama.

"Go inside. I'll be going somewhere."

"Nagmamadali po ba kayo, Abuela?" tanong ko.

Umiling siya. "Take as much time as you want."

I nodded and proceeded to what I needed to do. I knocked on the door. Rheese immediately peeked in and got his eyes widened. Napatakip pa siya ng bibig niya sa napaka-lalaking paraan. He turned to his siblings and pointed me. Maging ang kakambal niyang si Frian ay nanlaki rin ang mata pero ngumiti rin naman kalaunan.

He opened the door. "Come in. Buti pinayagan ka na?"

"I had to," sagot ko. "Is he-Is he resting?"

Before Rheese could even answer me. I heard a voice.

"Is it my Nowie?"

Para akong nabingi sa narinig ko.

I immediately went in and saw him getting up. Natigilan rin siya ng makita ako. Niyakap ko siya agad. Hindi ko mapigilang maluha habang yakap siya. Afterwards, he wiped my tears and whispered.

"I'm awake so don't cry."

Nabasag lang ang eksena nang pinagalitan siya ng isa pang lalaki sa gilid.

"Ang landi. Kanina lang ayaw bumangon para kumain kasi masakit daw ang likod, tapos ngayon nakarinig lang ng anghel parang kasinglakas na ng pitong leon."

I can't help but to chuckle. Totoo naman, mukha naman siyang malakas na. Maging si Frian at Rheese sa sulok ng mata ko ay napailing.

Sinamaan siya ng tingin ni Deo. "Of course, Razi. Dumating na siya. Siya yung lakas ko."