Depressed lives - [Teagi & yoonmin]

5.bölüm

Nefret

Onu itmemle birlikte şemsiye elinden düştü ve yağmur ikimizin de bir dakika geçmeden sırılsıklam olmamıza neden oldu.
Biraz fazla güç kullanmıştım onu iterken, fazlasıyla sarsıldı...
Ansızın nefret ile gözlerini bana dikti ve konuşmaya başladı.

" Sen bu kadar acizsin işte!!! Senin kişiliğin sana iyilik yapanı kötülük ile karşılamaya alışmış! Bu yüzden yapayanlız yaşıyorsun, kimse seni sevmiyor!!!... "

Söyledikleri karşısında ruhum hüzüne büründü.
Onu oracıkta boğup öldürmek istedim.
Benim hakkımda nasıl böyle ileri geri konuşuyor bu adi herif?
Acaba kafasından uyduruyor mu yoksa gerçekten benim hakkımda bazı şeyleri biliyormu.
Hiç bir şey demedim söylediklerine karşılık.
Şemsiyeyi yerden aldım ve özür dileyerek ona geri verdim.

" Üzgünüm, bazı sorunlarım var hareketlerimi hoş gör... "

Konuyu fazla uzatmadan arabasına doğru yürümeye başladı ve bende onu takip ettim.
Arabayı cadde üzerine fakat hastaneden uzak olan bir yere park etmişti.
Çıldırmış gibi yağan yağmurun altında, o şemsiyesi ile ben ise ellerim cebimde titreyerek yürüyordum.
Arabaya ne zaman varacaktık?

" Heyy... nereye park ettin şu arabayı, daha ne kadar yürüyeceğiz? "

Uzaktan arkasını hafifçe dönüp ters bir bakış attı ve cevap vermeden devam etti.
Bir kaç adım daha yürüdükten sonra sonunda arabanın anahtarını çıkardı ve kilit düğmesine bastı.
Hangi arabanın ışığı yanacak diye gözlerimi dört köşe gezdirdim.
Arabanın kapısını açıp sürücü koltuğuna oturuyordu.
Gerçekten arabası muhteşemdi.
Bu kadar zenginlikten sonra zaten basit bir arabaya binmesi beklenemezdi.
Benden üç yada dört metre uzağımdan bana bağırdı.

" Gelmiyor musun? "

Adımlarımı hiç bozmadan yavaş yavaş yürümeye devam ettim.
Sırf gıcıklık olsun diye daha da yavaş yürümek geçti içimden ama çocukluk yapmak istemedim.
Sonunda Onun yanına vardım.
Sürücünün yanındaki koltuğa oturdum ve hiç ona bakmadan cama doğru yaslandım.
Yağmur damlaları şiddetli bir şekilde arabanın camına vuruyordu.
Fazla bir şey yapmadığım halde çok yorgun olduğumu o an anladım.
Üstüm başım ıslanmış olduğu için fazlasıyla üşümeye başladım.
Arabanın içi dışarıya göre daha sıcaktı ama tir tir titriyordum.
Bunu fark etti ve göz ucuyla bana baktı ama tepki vermedi.
Evimin yolunu ezbere biliyor gibi, yolda hiç tereddüt etmeden bir bir sokakları atlatıyorduk.
Eve yaklaşırken, derin bir nefes aldı ve konuşmaya başladı.

" Eve gidince sıcak bir duş alman şart, daha sonra mümkünse sıcak şeyler iç fakat üstünü fazla sıkı giyinme.
Üşütmüş olabilirsin her an ateşin çıkabilir. Anladın mı beni!? "

Bunları dinlerken yolu izliyordum, konuşması bitince yüzümü ona döndüm.
Bana bakıyordu, şefkat ve acımayla.
İlk defa ona karşı sert olmak istemedim ve cevap verdim kısaca

" Çok biliyorsun sanki...
Tamam! Öyle yaparım. "

Araba birden durdu, evet gelmiştik.
Yol ne kadar da çabuk geçti.
Kendimi ruhen sakinleşmiş hissediyordum bu yolculuktan sonra.

" İşte geldik...
Artık benden kurtulabilirsin
Kendine iyi bak bir daha görüşeceğimiz güne dek. "

Kafamı tamam anlamında salladım ve arabadan indim.
İnerken gözlerini üzerime dikmiş beni izliyordu, bundan emindim.
Kapıyı hafifçe kapattım ve karşıya geçip apartmanın önünde merdivenlerden çıkıyordum.
Arkamı dönüp bir daha ona baktım.
Arabanın içinde kafasını direksiyona koymuş öylece bekliyordu.
Az önce onun yanından inmiş olmasam, arabanın içinde genç bir adam ağlıyor diye düşünürdüm onu görünce.
Şu ana dek hep ona bana acımıştı ama şu anda itibaren ben ona acıyordum.
Zengin olmasına rağmen, değerli bir meslek hayatına sahip olmasına rağmen hiç mutlu değildi.
Üstelik daha 24 yaşında, hayatta bazı şeyleri kaybetmek için çok erken bir yaş.
Onun abisi gibi hissetmeye başladım bu düşüncelerden sonra.
Telefonu çıkarıp ona mesaj atmak istiyordum.
Daha sonra aramaya karar verdim.
Aradığım gibi hiç bekletmeden telefonu açtı.
Onun konuşmasına fırsat vermeden konuşmaya başladım.