Depressed lives - [Teagi & yoonmin]

7.bölüm

İlk hasta

Uzun bir yolculuktan sonra hastaneye vardık.
Yol aslında 20 dakika bile sürmeyecek kadar yakındı fakat tae, araba sürmenin tadını çıkar gibi yavaş yavaş ve sakince sürdü arabayı.
Kendimi güvende hissettim, bana bu hissiyatı Taehyung veriyordu.
Hayatıma ansızın giren birine göre, benim açımdan fazlasıyla ilgi görüyordu ruhumda.
Onu keşfetmek istiyordum, fazlasıyla tanımak istiyordum.
Oda bana birşeyler anlatmak istiyor gibi duruyordu ama her seferinde bu isteğini erteliyordu.
Ne zaman anlatmak isterse onu yargılamadan dinleyeceğimi ona hissettirmek için çabalıyordum.
Genel insanlara olan tavrım onun için geçerli değildi artık.
Onun ruhuna dokunup zihnindeki düşünceleri ferahlatan bir insan olacaktım onun için daima.
Fakat kendimi ruh ve fizik açısından bu kadar yorgun hissederken nasıl ona yardım edecektim?
Sanırım önce kendimi iyileştirmem gerek...

Bu hastanede çalışmaya başladığım ilk iş günüm olacaktı ve ilk hastamın kim olduğunu çok merak ediyordum.
İlk hasta olarak kendime bakmam gerekiyordu aslında, daha sonra Taehyung...
Büyük bir heyecanla arabanın içinde park yeri arıyorduk, hastanenin çevresinde.
Kalabalık bir şehir olduğu için yer bulmak fazlasıyla zordu aynı zamanda bu ülkede market kıyafet vs sıraları da fazlasıyla uzun sürüyordu.
Sonunda yeri bulduk ve Taehyung arabayı park etti.
Büyük bir heyecanla arabadan inip hastaneye, kendi odama yerleşmek istiyordum.
Taehyung ile göz göze geldik ve onun nasıl hissettiğini anlamak için çabaladım fakat hiç heyecanlı olduğunu söyleyemem.
Bıkkınlık ve sıkılmış bir tavır vardı üzerinde, sanki buraya aslında hiç gelmek istemiyordu.

" Taehyung... iyi misin ? "

Derin bir nefes aldı ve cevap verdi

" Nasıl görünüyorum sence? "

Bunu söylemesini beklemiyordum ama cevap vermem gerekiyor, bunu biliyordum.

" İyi olacaksın, emin ol... "

Gözleri doldu ve eliyle saçlarını dağıtarak cevap verdi

" Sen olduğun sürece, sanırım. "

Fazla uzatmadan arabadan indik ve hastaneye girdik.
Onun odası yukarıdaydı, bunu biliyordum fakat benim odam neredeydi?
Asansöre bindik, çok merak ediyordum ama hiç bir şey sormadım ona.
1. Katta asansör durdu ve içeri bir bayan girdi.
Şoka girdim???!!
" Bu o kadın kahretsin! "
Bu hastaneye geldiğim ilk gün farklı şeyler düşünmeme sebep olan o kadın, Taehyung'un stajyeri.
Asansörün kapısı kapandı ve Taehyung ile o kadın konuşmaya başladı.

" Günaydın Taehyung bey, nasılsınız bu gün? Yanınızdaki beyefendi iş başvurusu için gelen adam sanırım. "

Konuşmasına beni de kalmıştı.
Oda benim gibi tuhaf şeyler düşünüyor mudur acaba diye düşündüm.
Ben içten içe düşünürken Taehyung cevap verdi.

" Sizede günaydın Jiwoo hanım, iyiyim...
Evet kendisi yoongi bey, bizimle çalışmaya başladı bu gün itibariyle. Umarım iyi geçinirsiniz, lütfen ona odasını gösterin.
Ben odama uğrayıp geleceğim izninizle... "

İkimize de söylemiş gibiydi son cümlesini ve odasının bulunduğu kata geldiğimizde sessizce indi asansörden.
Asansörün kapısı kapandı ve sadece ikimiz vardık içinde.
Bir kadın ve ben, böyle kapalı bir alanda, en son ne zaman böyle bir durumda olduğumu hatırlamıyordum.
Kadın benimle konuşmaya başladı

" Benim adım Jiwoo. Bundan çok karşılaşacağız sanırım, artık iş arkadaşıyız sonuçta. Sizinle aynı işi paylaştığım için mutluyum üstelik müsait bir zamanda iş yemeğine çıkalım birlikte isterseniz... "

Bu kadın neler söylüyor böyle?
Sanki beni uzun zamandır tanıyormuş gibi rahat konuşuyordu.
Panik oldum ve nefes alış verişimi sakinleştirmeye çalışarak cevap verdim.