Depressed lives - [Teagi & yoonmin]

8.bölüm

Ne kadar güzel bir ismi vardı.
Sesli bir şekilde tekrar ettim.
" Park Jimin "
Çok narin bir karaktere sahip gibi görünüyordu, bu yüzden fazla alıngan biri olmalı...
Olmuş veya olacak herhangi bir olaydan kolayca etkilenmesi onun için çok basit bir durum olacaktı.
Anlaşılan temiz kalpli bir insan olduğu için insanların ona karşı olan tavrı onu buralara getirmişti.
Geçmişte bir kere jiletle intihar etmeye kalkıştığı yazıyordu onun dosyasında.
İçten içe yorum yapıyordum okuduğum bu içler acısı hayat hikayesine.

" Oysa jilet intihar etmek için kesin bir çözüm değildir ve sen gerçekten intihar etmek istemiyorsun, sadece kafanın içinde dolaşan ruhları öldürmeye çalışıyorsun park jimin... "

Dosyanın tamamına göz gezdirirken, neden hala buradayım? Neden gidip onu görmüyorum? Dedim kendi kendime.
Dosyayı elimde taşıyarak, masanın üzerine koyduğum telefonumu aldım ve odadan çıkmak için kapıya yöneldim.
Elimi kapının koluna uzattığım gibi telefonuma mesaj geldi.
Bir an duraksadım.
Hem mesaja bir an önce bakmak hemde vakit kaybetmeden jimini görmek istiyordum.
Gerçek hayattaki duygularım daha ağır basıyordu o anda ve tereddüt etmeden kapıyı açıp koridora çıktım.
Kapı arkamdan rüzgar kuvveti ile sertçe kapandı.

Koridor çok sessiz ve loş bir ışık ortamına sahipti.
Etrafta kimse yoktu.
Herkes odasında ya uyuyor ya sorun çıkartıp hemşirelere zorluk yaratıyor yada kendi halinde bir şeyler yapıyorlardı.
Bazıları gerçekten ağır sorunlara sahip olduğu için odalarını belirli kişiler harici kimse göremiyordu.
Hastaları gurup gurup ayırılarak her gurubun başına tecrübeli bir doktor veriyordu bu hastane.
Benim gurubumda Park jimin ve bir kaç hafif sorunları olan hastalar vardı.
Toplamda 5 hastaya bakmak ile görevlendirilmiştim.
Bu beş kişilik grupta en ağır hastam Jimin'di.
Fakat benim en içten ve rahat bir süreç geçireceğimize inandığım hastam da Jimin'di.
Ondan korkmuyorum ve onun bana fazla gelebileceğini düşünmüyordum.

Hastaların bazıları uyumakta fazlasıyla zorluk çektiği için bu tarz ruh sağlığı hastanelerinde sessizlik ve hastalar ile ortamın uyumuna dikkat edilirdi.
Yabancı olduğum bir durum değildi, stajyerlik yaparken bu tarz hastanelere ara ara uğruyordum mesleğim gereği.
Artık ara ara uğramak yerine tüm günümü ve haftamı bu hastanede geçirecektim.
Fakat insanoğlu para kazandığı bir işi zor olarak görmez.
Bu herhangi bir iş olabilir, yeterki belirli bir maaşın olsun.
Birde bu maaş eğer ederinden fazlaysa işte o zaman yaptığın işin tadına doyamazsın.
Fakat ben bu işi para kazanmak için yapmak istemiyordum.
Bir işi gerçekten sevdiğim için yapmak istiyordum.
Başta fazlasıyla paraya ihtiyacım vardı ama şu anda ihtiyacım olduğu için burda olduğumu düşünmüyorum.
Belkide birden gelen zenginlik bana bunu hissettiriyor.
Her şey sahip olana kadar değerlidir biz insanlar için buda bir gerçek.

Dosyayı koridorda ilerlerken açtım ve oda numarasını bulmaya çalıştım.
777. oda
Fakat nerede bu oda?
O anda aklıma Jiwoo geldi.
Onu ararsam bana bu odanın yerini gösterebilir diye düşündüm.
Onu her gördüğümde hissettiğim gerginlik ve belirsiz duygular ya tekrar ederse, ne yaparım o zaman.
Hayır şu anda bunun zamanı değil, Jimin'i bulmam gerek.
Hızlı adımlarla odama geri döndüm ve telefon numaraladı olan defteri açıp Jiwoo'nun numarasını bulmaya çalıştım.
Bu defter alfabetik sıraya göre düzenlenmişti.
Ve herkesin ismi çok temiz bir el yazısıyla yazılmıştı.
Bu yazıları yazan kişi ile tanışmak istedim o anda.
Defterin sonunu açtım ve işte Jeon Jiwoo...
Numarasını aceleyle telefonuma kayıt ettim tam adıyla birlikte ve ne konuşacağımı düşünmeden onu aradım.
Telefonu bekletmeden açtı ve bana sorunun ne olduğunu sordu.
Ona bulmam gereken bir oda olduğunu söyledim ayrıca hastane büyük olduğu için neyin nerede olduğunu karıştırdığımı da ekledim.
İtiraz etmeden koridorda buluşmayı teklif etti ve ikimizde telefonu kapatıp koridora çıktık.