Depressed lives - [Teagi & yoonmin]

4.bölüm

Tesadüfler

Gözlerime inanamıyorum...
Nasıl olurda her yerde karşıma çıkıyor  gerçekten şaşırıyorum.
Evet bu o.
Kim Tae-hyung bu odada, sakin bir tavırla yüzüme bakıyordu.
Kendimi tuhaf hissediyordum bu yüzden söylediği şeyin ne olduğunu bile unuttum.
Yüzüme bakarak tekrar etti

" Merhaba Yoongi bey...? "

Bu sefer cevap vermem gerekiyordu

" Me...merhaba... fakat burada ne işin var ? "

Verdiğim tepki karşında bana tatlı bir şekilde gülümsedi, dünyada gördüğüm en masum gülüş biçimiydi onun gülümsemesi.
Ağız yapısı diğer insanlara nazaran daha farklı bir yapıya sahipti ve bu sefer yüzünü gerçekten net görebiliyordum.
Fazla bekleme yapmadan sorduğum soruya ciddi bir dille cevap verdi

" Ben bu hastanenin genel müdürü aynı zamanda bu hastanenin ve şehrin ileri gelen doktorlarından biriyim... "

Söylediği şey karşısında adeta başımdan aşağı kaynar sular dökülmüştü...
Nasıl olabilir de bu yaşta böyle değerli bir mertebeye sahip olabilirdi?
Gerçekten şaşılası bir durum, sanırım çok zengindi...
Yüzümdeki şaşkınlığın farkındaydı ve tekrar konuşmaya başladı

" Bu hastane iki kişiye ait bu kişilerden biri benim bir diğeri ise babam...! "

Babam, derken ne kadar da nefretle çıkmıştı baba kelimesi ağzından.
O an anladım benden çokta bir farkı olmadığını.
Oda benim gibi sonsuz ve büyük bir nefret duyuyordu babasına karşı...
Bu konuyu kurcalamak istemedim çünkü bu tarz konular hakkında konuşmak cidden moralimi alt üst ediyordu ve onunda böyle hissedeceğini düşündüm.
Ve konuşmaya başladım

" Başvuruyu yapan kişinin ben olduğumu biliyordun değilmi?
Neden sürekli karşıma çıkıyorsun? Önceden tanışıyormuyuz cidden hatırlamıyorum ve hatırlamak da istemiyorum.
Ayrıca doktor, müdür veya bu hastanenin ortağı olman beni ilgilendirmiyor. "

Bu sözlerimi dinlerken çok rahattı, sanki benim hakkımda bir şey biliyor da beni tehdit etmek üzereymiş gibi hissediyordum.
Ne bilebilir ki?
Aklım darmaduman olmuştu ama hala ne için beni buraya getirdiğini bilmiyordum.
Konuşmaya başladı

" Evet siz olduğunuzu biliyordum ve bilerek sizi buraya getirdim.
Üstelik yanlışınız var Yoongi bey, ben sizin karşınıza çıkmıyorum siz her fırsatta beni yanınıza çağırıyorsunuz.
Ve benim hakkımda bazı şeyleri bilmeniz lazım çünkü bu hastanenin gelecekteki ortağı siz olacaksınız.
Sizi buraya bunun için çağırdım... "

Bu da neyin nesiydi böyle?!
Kafayımı yemiş bu adam?
Gerçekten çılgınlık!!!
Fakat neden ısrarla yanında olmamı sağlamaya çalışıyordu?
Artık şaşkınlık veya herhangi bir duygu hissetmiyordum sadece ciddi bir şekilde ne olduğunu anlamak istiyorum.
Derin bir nefes aldım ve konuşmaya başladım

" Neyden bahsettiğini hala tam anlamıyla çözmüş değilim fakat söylediğin şey çok saçma ve imkansız, bunu eminim sende biliyorsundur.
Ben buraya sadece çalışmaya geldim ve şu an sayende çalışmak dahi istemiyorum...
Oynayacak başka bir oyuncak bul, iyi günler. "

Arkamı döndüm ve kapıya doğru yöneldim fakat bu odadan çıkmak istemiyordum, beni buraya bağlayan bir şey varmış gibi hissediyordum.
Kapının koluna elimi koyduğum anda hırçın bir sesle arkamdan bağırdı

" Ne kadar istersen elde edeceksin! "

Birden duraksadım.
Paradan mı bahsediyordu?
Eğer doğru anladıysam teklif ettiği şeye gerçekten ihtiyacım vardı hemde fazlasıyla...
Konuşmaya devam etti