Kaçış

9. Bölüm

Çağla'dan....

"Nereye gidiyoruz?"

Bilmem kaçıncı kez sorduğum soru, şaşırtmayıcı bir şekilde tekrardan cevapsız kalmıştı. Bende ki rahatlığa da diyecek yoktu.
Neyse alışık olduğumuz şeyler Allah'tan...

"Ya cidden nereye gidiyoruz?"

Cevap yoktu...
Biraz tırsmaya başlamıştım doğrusu. Eğer Poyraz'ın dedikleri doğruysa, bu adam beni seviyorsa...
Sanırım cahil cesur tavrım buraya kadardı.
Konuşup onu ikna etmem gerekiyordu.

"Bana cevap vermeyi düşünüyor musun?"

Ağzından bi 'nıç' sesi çıkmıştı. O kadar....
Of ne yapacaktım şimdi. En iyisi biraz çıldırtmak. Uzanıp radyoya dokundum ve müzik açtım. O ise ilk başta kaşlarını çatıp ne yaptığıma bakıp sonra normal bi yüz ifadesi ile yola devam etmişti.

En sonunda kulakları tırmalayacak kadar rahatsız edici bir müzik açtıktan sonra sesi fulledim. Yüzünü biraz ekşittikten sonra tekrar aynı yüz ifadesine büründü.
Suratsız...

Yaklaşık beş dakika geçtikten sonra başıma ağrılar girdiğini farketmiştim. Bu niye hala tepki vermiyordu, anlamış değildim.
En sonunda radyoyu kapatınca hafif sırıtmıştı.
Yüzünü bana döndürüp alaycı ses tonuyla konuşmuştu.

"Neden kapattın? Ne güzel dinliyorduk."

Göz devirerek kollarımı bağladım ve kafamı cama yasladım. Şu an muhtemelen onun evine gidiyorduk. Gideceğimiz yere vardığımız anda gitme planları kurmam gerekiyordu. Yoksa başka kaçış yolum yokmuş gibi gözüküyordu.

Aslında güzel rol yapabilen biriyim. İlk önce ona alışmaya çalışıyormuş gibi davrandıktan sonra kaçabilirdim. Umarım planım işe yarardı. Varacağımız yere kadar gözlerimi kapatmak isterdim ama yanımda ki psikopata pek güvenmiyordum. Ne yapacağı belli olmazdı. En iyisi uyanık kalmak...

....

Açelyadan...

Sonunda Caner de televizyonun başında uyuya kaldığın da ayağa kalktım ve banyoya gittim. Güzel bir duş aldıktan sonra odama gittim ve dolaptan rastgele kıyafetler aldım. Onları da giyindikten sonra hafif bir makyaj yapmak için makyaj malzemelerini alacaktım ki aşağıdan cam kırılma sesi geldiği gibi koşarak aşağıya indim.

"N'oluyo orda?"
Bağırmışımın ardından bir cam kırılma sesi daha gelmişti. Merdivenleri bitirdikten sonra karşımda ki görüntü kafamı karıştırmıştı.
Evimizin camları neden kırılmıştı?
Kim kırmıştı?
Caner neredeydi?

"Caner!"
Bağırışım cevapsız kalmıştı. Korku dolu adımlarla cam kırıklarının yanına doğru ilerledim. Burada kimse yoktu.

"Çağrı!"
Nerdeler bunlar ya!
Odayı biraz dolaştıktan sonra komidinin üstüne bir not bulmuştum. Notun üstünde yazan yazılar kanımı dondurmuştu.
Kağıdın üstünde, tahminlerim üzerine kandan bir şeyler yazılmıştı.
'DAHA YENİ BAŞLIYORUZ GENÇLER. BU SON KAÇIŞINIZ OLACAK...'

Hadi canım! Şaka mı bu?

Kağıdı alıp kokladığım da kan koktuğunu farkettim ve koşarak Çağrının olduğu odaya gittim. Gitmem ile gözümün önünde mışıl mışıl uyuyan Çağrı ve Caner'i gördüm.
Sesleri duymamışlar mıydı?

Yanlarına doğru giderek titreyen ellerim ile onları sarsıyordum. Uyanmıyorlardı...
Gözlerimin dolması ile bağırmaya başladım.

"Çağrı! Caner! Uyanın ya... duymuyor musunuz beni..."