ANKA

3 Endişe

Az önce endişelendiğini itiraf mı etti o?

"O ne demek?" diye sordum.

"Ne, ne demek?"

"İki gün derken?"

"Yine hatırlamıyorum deme sakın!"

"Gerçekten hatırlamıyorum seni aptal! Ayrıca aklımı kaybediyordum falan? Çok mu endişelendin yoksa? Ah pardon! Sen benden nefret ediyordun değil mi? Özür dilerim sormadım say!" dedim histerik bir gülüşle.

Yanıma hızla yaklaşarak beni şaşırttı.

"Senden nefret etmiyorum Krista!" İkimizinde sesi istemsizce yüksekti.

"Ne zamandan beri yalan söylüyorsun sen?!"

"Yalan değil ister inan, ister inanma."

"Kendinle çelişiyorsun. Eğer nefret etmeseydin anlardım." dedim sinirle.

"Ben sana bir cevap verdiğimi hatırlamıyorum."

Evet bu doğruydu.

"Ben cevabımı aldım Magnus."

"Krista," dedi sakince. Hafiften çatık kaşları bir şeylerin yolunda gitmediğini söylüyordu.

"Bir şey mi oldu?"

"Onu sana sormam gerekiyor kaç gündür garipsin. Ayrıca seni bulduğumda üzerinde seni soğuktan koruyabilecek hiçbir şey yoktu ve sen yanıyordun. Normalde o halde başka biri olsa şu an ölmüştü." Yatağımda hareket ederek dik oturdum.

"O ne demek?" Çenesi kasıldı.

"Emin değilim. Sana ne oluyor Krista? Bak özür dilerim Ragnar konusunda çok üstüne gelmiş olabilirim ama son raund da gözlerin öyle bir dönmüştü ki kasten yaptığını düşündüm. Karnına aldığı darbelerin ardı arkası kesilmemişti. Bunu senin yaptığına inanamasam da anlık sinirle hiçbir şeyin bilincinde değildim. O yüzden sana öyle davrandım." Bu gariplik insanların da dikkatini çekmeye başlamıştı. Ama sorun şu; Ben. Neler. Olduğunu. Bilmiyorum.

"Bana ne olduğu konusunda bir cevabım yok Magnus. İnan bana, bende çok merak ediyorum."

"Sana inanıyorum Krista." dediğinde gülümsememi tutamamıştım. "Bu arada gizli gizli antrenman falan mı yapıyordun?"

"Hayır, neden?"

Kaşları çatıldı, "Eğitim günü olanlar... bilemiyorum çalışmadan o güce nasıl ulaşabilirsin? Hatırlamadığını biliyorum fakat bu çok garip."

"Buna da bir cevabım yok. Şu an nasıl hayattayım, dediğin gibi o soğuktan nasıl kurtuldum, onu da bilmiyorum. Sanki bilinmezliğin içinde volta atıyormuşum gibi."

Garip bir şey vardı. Magnus. O hiç şaşırmışa benzemiyor ayrıca bu olaylara karşı tepkisi çok nasıl desem, tepkisiz? Sadece merak vardı.

"Yalnız kalmak istiyorsan bir dahaki sefere en azından bana haber ver Kris."

Kris.

Bir şeyler garipti. Bu tarz şeyleri bana söylemesinden daha garip şeyler. Bunu önemsediğinden yaptığını düşünmüyordum. Siyah gözleri gözlerime kilitlenmişti. Sert çenesinden başlayıp boynundan aşağı doğru uzanan ejderha dövmesine takıldı gözlerim. Ona her şey o kadar yakışıyordu ki onunla birleşen her şeyi kusursuzlaştırıyordu. Dünyada karşı koyulabilecek en zor güç Magnus gibi geliyordu.

Birden ayaklanıp ellerini arkasında birleştirdiği anda odaya babam girdi.

"KRISTA!"

İşte başlıyoruz.